Wonderful 2 Bar Pattaya, authentic Isaan streetfood. Video.

De middag gaat over in de avond. Niemand weet precies wanneer. Soms geeft de zon de tijd aan, soms de schemering. Het gebeurt overal, ook in Pattaya. Zelfs in Soi 13 waar niemand zich iets van de tijd lijkt aan te trekken. Behalve dan de band van de Wonderful 2 Bar, die elke dag om klokslag 18 uur de eerste, maar toch bekende tonen speelt.

Rustige nummers, er is nog tijd genoeg. Het verbaast niemand, het verveelt ook niemand. Het is zo, het hoort zo, en het is goed zo.
Zes uur, etenstijd, zouden wij als Hollander geneigd zijn te zeggen, maar er is hier niemand die zich huiswaarts spoedt. Ten eerste is het hier altijd etenstijd als dat je uitkomt, en ten tweede eet je niet thuis.

Je hoeft ook niet naar een restaurant, er komen talloze mobiele eetstalletjes voorbij. Sommigen blijven uren op dezelfde plek staan, anderen leiden een meer nomadisch bestaan.

De tijd dat er alleen Thais eten verkocht werd is al lang voorbij. Men beproeft zijn geluk ook met original Hamburgers, clean Pies, döner Kebab, Nescafé, Duitse worsten en ga zo maar door.

In de sluimerende overgang tussen middag en avond, tussen licht en donker, tussen service girls en bargirls, tussen happy hour en gewone prijs, tussen trek en lust, zorgt één rijdend verkooppunt altijd weer voor een moment van opwinding.

Het is een eenvoudig karretje, handbediend, zonder bereidingsmogelijkheden. Eigenlijk is het een plank op wielen die als winkel dienst doet.
De etenswaren zijn al voor-bereid en netjes verpakt in plastic zakjes. Een selectie hieruit maken en je hebt je diner bij elkaar.
De opwinding wordt veroorzaakt doordat vrijwel het voltallig aanwezig personeel van de Wonderful 2 Bar zich geroepen voelt om uitgerekend hier iets te kopen. Waarom? Het is Isaan food en de meisjes komen uit de Isaan.

Ze vinden het best leuk om een keer een pizza of een Big Mac weg te werken, maar dit is als dagelijks brood toch onvervangbaar. De man blijft nooit langer dan vijf minuten staan. Hij heeft wel wat beters te doen.

Hond Bobby kent de man, gedoogt hem, en weet dat hij geen hondenvoer verkoopt.

Een korte overpeinzing over het vluchtelingenprobleem.

Bij de grens tussen Griekenland en Macedonië hebben vluchtelingen het hek bestormd om Macedonië binnen te komen. De Macedoniërs hebben ze met traangas tegengehouden.

Volgens een verslaggever ter plaatse is het wachten op ‘ingrijpen door Europa’. Nou, dan kun je wachten tot je een ons weegt.

Nederland is door de eeuwen heen tamelijk gastvrij geweest voor zover het opname van vluchtelingen betrof. Het ging dan meestal om mensen uit buurlanden die aldaar hun leven niet zeker waren en op eigen houtje de reis ondernamen. Nu zijn het mensen vanuit de hele wereld, die georganiseerd aangevoerd worden, en waarvan in een groot aantal gevallen over de gevaren die ze thuis lopen kan worden getwijfeld. Zouden alle vluchtelingen die aan de IND vertellen dat ze in hun eigen land met de doodstraf bedreigd worden omdat ze homo zijn de volledige waarheid vertellen? En hoe moet je dat in vredesnaam controleren?

De aantallen rijzen de pan uit, alle kinderen moeten onderwijs krijgen, een paar dagen geleden maakte de 763e organisatie die zich het lot van de vluchtelingen aantrekt bekend dat er ook dringend peuteropvang moet komen voor de driejarigen, aangezien die anders al met een achterstand beginnen, op hun vierde. Dat is allemaal vast heel lief bedoeld, maar zo wordt het ook nog eens volkomen onbetaalbaar, terwijl er openlijk alweer gesproken wordt over een volgende op handen zijnde economische crisis.

Het is al merkwaardig dat noodopvang in tenten en afgedankte gebouwen, met inzet van talloze vrijwilligers, 100 euro per persoon per nacht moet kosten. Er moeten mensen slapende rijk van worden.

En dan laat ik nog maar even buiten beschouwing dat het veelal mensen uit een totaal andere cultuur zijn, wat op zich ook problemen op kan leveren.

De toestand terugdraaien gaat niet meer, de kraan dichtdraaien is politiek niet correct, voor maatregelen om de stroom beheersbaar te houden ontbreekt de eenheid binnen Europa. Het lijkt er het meest op dat de politici onder het mom van overleg voeren, afspraken maken, en de problematiek hoog op de agenda plaatsen, de boel op zijn beloop laten, en machteloos een afwachtend beleid blijven voeren, totdat de bom barst.

Als het komende referendum over het verdrag met Oekraïne aan de orde is, haast Rutte zich om voor de zoveelste keer te herhalen dat het beslist geen aanloop naar een toetreding tot de Europese Unie is, waarbij hij dan een lacherige toon aanslaat, daarmee suggererend dat iedereen die wèl enig verband ziet met de toekomstige geopolitieke verhoudingen een chromosoompje teveel heeft. Zou de man echt niet beter weten?