Anti-terrorisme campagne doorslaand succes.

Val ook aan!

Advertenties

Panasonic kondigt DSLR aan.

Panasonic heeft de naam van de succesvolle Lumix-serie behouden voor zijn eerste digitale spiegelreflexcamera. Het wordt de Lumix DMC-L1. De samenwerking met het roemrijke Leica, dat de lens levert, is behouden gebleven en dat is voor de consument verheugend, voor Leica waarschijnlijk een noodzaak om te kunnen overleven. Het vooraanzicht van de body doet denken aan een meetzoekercamera, de achterkant verraadt dat alle digitale snufjes aanwezig zijn. De ontwikkeling is mede een resultaat geweest van de recente samenwerking met Olympus. Hoewel de compact camera’s van dit merk een goede reputatie genieten staan de spiegelreflexen niet aan de top. Er moet hier een achterstand worden ingehaald. Of deze camera in een serieuze vraag zal voorzien hangt verder voornamelijk af van de kwaliteit van de door Panasonic ontwikkelde sensor. De sensoren in de compact camera’s van Panasonic blinken niet uit door de mogelijkheid van gebruikmaking van een hoge ISO waarde en de betrekkelijk grote hoeveelheid ruis is hier de oorzaak van. Als men dit met deze sensor niet onder de knie heeft kunnen krijgen moet gevreesd worden dat de fenomenale Leica lenzen niet volledig tot hun recht zullen komen.
Een beeldstabilisatiesysteem is ingebouwd in de lens, en dus niet, zoals bij bijvoorbeeld de Lumix FZ-20 en FZ-30, in de body. De nieuwsgierigheid naar de prijs van de lens is dan ook groter dan naar die van de body.

Foto’s Zwolle CS.

Frans was natuurlijk ook even in Zwolle. Het was er bomvol en een plekje dichtbij het podium zat er echt niet in. Daarom maar voluit met de telelens, zodat u toch nog iets kunt zien. De burgemeester was een beetje zenuwachtig maar zijn vrouw zorgde ervoor dat alles toch nog recht kwam.








NS proberen trein op tijd te laten rijden.

Vandaag is het zweten voor de NS-directie en medewerkers. Ze hebben zich het schier onhaalbare ten doel gesteld: Een trein uit Italiƫ op tijd in Zwolle te laten aankomen. Daartoe is op het hoogste niveau overleg gevoerd met de landen waar de trein doorheen rijdt. In Nederland zijn, voor het geval van calamiteiten, alternatieve routes uitgestippeld. Op strategische plaatsen staan treinen klaar om in geval van problemen de reis te kunnen vervolgen en ook wordt er een extra TGV achter de hand gehouden.
Dat is allemaal niet zo slim want iedereen weet dat als er serieuze problemen zijn, de reizigers verder met bussen moeten worden vervoerd, die dan meestal niet beschikbaar zijn. Overigens raadt Frans een ieder dringend af om naar Zwolle toe te gaan, want als er meer dan anderhalve man en een paardenkop op dat station ronddolen zal men ongewijfeld in het kader van de veiligheid geen andere treinen meer op het station toelaten. Dan kunnen ze de boel ook veel makkelijker in goede banen leiden.

Het treintje van Van Thijntje.

Frans weet natuurlijk niet of u de sluitingsceremonie van de Olympische Winterspelen in Turijn heeft gezien, maar mocht dat niet het geval zijn, dan heeft u wel weer wat gemist. De afgelopen decennia leek het er al op dat de sluitingsceremonie de vroeger toch belangrijker geachte openingscelebratie moest gaan overtreffen en de Italianen bevestigden dat beeld. Bovendien moeten we er rekening mee houden dat het hier ‘maar’ de Winterspelen betrof, in vroeger jaren toch vaak behandeld als een te vroeg ter wereld gekomen nageboorte van datgene waar het eigenlijk allemaal om ging. De verschuiving van de Winter- en Zomerspelen ten opzichte van elkaar lijkt dan ook wel een geslaagde stap geweest te zijn.
Vanavond werden we getrakteerd op een twee uur durend spektakel waar u mij desnodig gerust voor wakker had mogen maken. Met angst en beven dacht Frans af en toe terug aan een aantal jaren geleden, toen Nederland het in zijn bolle hoofd had gehaald om zich kandidaat te stellen voor de Zomerspelen. Terwijl het hier nooit zomer is. Als ultieme moderniteit van eigentijdse internationale promotie was het bedoeld. Mijn God. Frans ziet nog de beelden van het met vertraging vertrekkende treintje op Amsterdam CS. Met een kraaiende E. Van Thijn die zijn vette harsens uit het raam probeert te laten hangen om maar vooral geen journalist te hoeven missen. Wat een genante vertoning was het.
We zouden nooit hebben kunnen concurreren met de show die de Italianen ervan gemaakt hebben en alleen de gedachte aan het feit dat zoiets in Nederland zonder noemenswaardige problemen en tegendemonstraties zou moeten worden georganiseerd geeft al angstgevoelens.
Tenslotte is ons landje slechts een voorbeeld van randdebiele kneuterigheid en laten we ons nu maar vooral druk maken over de vormgeving van de nieuwe vredestichtende verkeerslichten of de gewijzigde kleur van de brievenbussen. Terwijl de regering doorkeuvelt over mogelijke wijzigingen in het spoorboekje van 2018 kunnen we zaken waar de rest van de wereld belangstelling voor heeft beter over laten aan het buitenland, dan weten we vrij zeker dat de wereld ondertussen rustig doordraait.