Phuket, Patong (3)

Het was de afgelopen nacht tot in de late uurtjes berengezellig hier op de soi’s en vandaag schijnt bovendien ook de zon nog eens uitbundig terwijl er een heerlijk zeebriesje door de straten waait.

Het is nu 13.09 lokale tijd, 07.09 in Nederland, en Frans heeft de papieren Telegraaf van vandaag al gelezen. Die is hier waarschijnlijk nog vroeger te koop dan dat hij in Nederland wordt bezorgd. Wordt hier gedrukt op Tabloid formaat, de lettertjes zijn gewoon wat kleiner. Niet minder dan 5 nietjes houden het geheel keurig bij elkaar.

Het kantoor van Malaysia Airlines was weliswaar op Phuket maar niet in Patong, doch in Phuket City, dat is een kilometer of 20 hier vandaan, via een weg die nogal steil op en neer gaat, dus tuk-tukken daarheen was geen optie. Een gewone taxi dan maar. Weliswaar kun je vermoedelijk hier bij de diverse touroperators je vlucht ook wel herbevestigen, maar met die soort zaken wil Frans geen enkel risico nemen, dus toch maar even naar het officiele kantoor van de luchtvaartmij. geweest. Was meteen een goede gelegenheid om Phuket City te bekijken en te bezien of die stad een verder bezoek waard was, maar dat bleek niet het geval. Nauwelijks ingericht op toerisme, vrijwel alle aanduidingen op de winkels uitsluitend in het wel olijk ogende maar verder totaal onbegrijpelijke schrift wat ze hier gebruiken, kortom, snel weer wegwezen. Twee keer ruim een half uur in de taxi: 600 Baht, 13 euro. Er gaat ook wel een bus van het openbaar vervoer tussen Phuket City en Patong Beach, maar voordat je uitgezocht hebt waar die hier vertrekt en waar je dan in Phuket City moet uitstappen en hoe je dan weer bij het aan de zuidkant gelegen Malaysia Airlines Office komt dat leek me toch een beetje te tijdrovend. Bovendien zitten die bussen werkelijk propvol en vallen de mensen er aan de achterkant bijna uit als ze zich niet heel goed vast zouden houden. De strandwandeling is er hierdoor gisteren bij ingeschoten, maar dat is vanochtend weer goedgemaakt.

Nog maar drie nachten, en die heeft Frans maar bijgeboekt in het Aloha Villa hotel waar hij al verblijft. Dat ligt zo ongeveer 150 meter van het begin van Bangla Road, het uitgaanscentrum alhier. Bangla Road is een straat van zo’n 300 a 400 meter lang, en heeft 5 doodlopende zijstraten. In dit gebied zijn een dikke 300 bars/discotheken/nachtclubs gevestigd, die het leven in alle opzichten veraangenamen. Voornamelijk open bars met ventilatoren die voor verluchting zorgen. Er zijn ook wel gesloten etablissementen waar diverse shows zijn te bezichtigen, en die zijn dan weer voorzien van airconditioning, wat weer als nadeel heeft dat je daar niet mag roken, want ook in Thailand is de anti-rook regelgeving tamelijk bizar: In bars die voorzien zijn van airconditioning mag niet worden gerookt, in andere bars wel. Ongeveer net zo stompzinnig als de regel dat je op een terras in Amsterdam wel verwarming mag hebben, maar die alleen in de zomer mag gebruiken.

Vanzelfsprekend probeert iedereen je hier van alles te verkopen, en soms laat Frans zich dan wel eens nader informeren. Zo fabriceren ze hier binnen 24 uur een maatkostuum met twee bijpassende overhemden voor het luttele bedrag van respectievelijk: Wat kost dat?: 140 Euro. Dank u voor de informatie: 120 Euro; Ik kijk eerst nog even verder: 100 Euro. Toch maar niet gedaan, alles moet maar weer meegesleept worden en voor dit soort dingen is het toch beter om je van te voren goed te informeren op het internet over de reputatie van de diverse kleermakers en de gangbare prijzen. Volgende keer neemt Frans wel een extra koffer mee.

Naast mij hier in het internetcentrum zit een amerikaanse meneer die op 5 december al terug had moeten vliegen maar dat was toen niet gelukt en nou zit hij hier nog vast tot de 13e en inmiddels is zijn creditcard om onduidelijke redenen geblokkeerd en hij heeft nog geen 3 dollar meer in zijn zak zitten. Hij zit nu met de credit card mij. in de VS te skypen en vertelt dat hij helemaal desparaat is. Ze hebben hem inmiddels al een keer of tig doorverbonden dus ik ken het verhaal nu wel uit mijn hoofd. Wat een narigheid. Het huilen staat hem nader dan het lachen. Frans gaat snel een vrolijkere plek opzoeken. 🙂

Advertenties

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s