Frans geeft markt impuls.

Het aantal Nederlandse toeristen dat in augustus 2009 naar Thailand ging is ten opzichte van vorig jaar met ongeveer een derde toegenomen. Dat zou heel goed kunnen. Frans heeft er precies 1 gezien, vorig jaar was hij er niet, en dit jaar waren er ongeveer 4 naar schatting, dus doordat Frans Thailand bezocht nam het aantal in percentage met ruim 30% toe. Ik zal het Thaise ministerie van toerisme eens van mijn verblijf op de hoogte stellen. Misschien zit er wel een prijs aan vast.
Link naar het nieuwsbericht.

Weemoed.

Vanochtend uitgecheckt uit het hotel, ze houden mijn tas nog wel even in bewaring. Eigenlijk lukte het net niet om alles er in te proppen, maar toen ik op het lumineuze idee kwam om in elk van de twee ingepakte schoenen een T-shirt te persen ging het weer net wel. Waar ik nu mijn 10 pakjes sigaretten die je mag meenemen moet laten is nog even de vraag, mogelijk dat ik die maar verspreid over het lichaam het land uitvoer.

Gisterenavond aan een drankje geraakt met een allerdaardigst Thais meisje dat weer eens nauwelijks Engels sprak, maar daar al wel een studie van maakte. Ik moest me behelpen met het wat duffe taalgidsje: ‘Hoe en wat in het Thais?’, terwijl zij geinvesteerd had in en gewapend was met het onvolprezen boekwerkje ‘Get rich quick, English for bargirls.’ (Pattaya, 2009, 2e druk, pag. 1-146), Had het natuurlijk moeten kopen van haar als aanvulling voor mijn bibliotheek, niet op tijd aan gedacht, stom stom stom, zo’n kans krijg je maar een keer.

Tot gesprekken op hoog abstract niveau over de toestand in de wereld heeft een en ander niet geleid, maar het was dik lachen gieren & brullen geblazen. We zaten druk bladerend elkaar vragen te stellen en antwoorden te geven en zodra er een compleet ‘verhaaltje’ af was droegen we dat als een soort toneelstukje voor aan de rest van de aanwezigen om onze vorderingen op linguistisch gebied te bewijzen.

Daar zit een mogelijkheid voor humor in en daar zijn ze hier gek op.

Speel het stukje:

Apple (zo heette ze): ‘Hello sexy man, are you horny tonight?’
Frans: ‘Yes babe, thank you. I want to fuck you in your ass.’
Apple: ‘That will be okay sir, I do not want to get pregnant.’

en de hele bar ligt in de spreekwoordelijke deuk.

Vanochtend keurig van de KLM een mailtje met de vluchtgegevens ontvangen, alle actuele gegevens behalve het vluchtnummer zijn nog ‘unknown’ maar daar zal in de loop van de dag wel verandering in komen. Het is vlucht KL 878 die volgens schema om 19.30 uit Taipei vertrekt, om 22.00 in Bangkok een tussenlanding maakt en om 23.20 verder gaat naar Schiphol.

Uurtje of 21.00 op het vliegveld lijkt me vroeg genoeg, dus rond 19.00 in Pattaya een taxi nemen.

Zo mogelijk houden we u zo actueel als het maar kan op de hoogte. Het is hier nu 12.15 en ik ga denk ik maar eens een ijsje eten.

Last night Pattaya.

Tot mijn vreugde kan ik constateren dat het logje van gisteren is geplaatst. Niet dat ik bang ben dat u mijn dagelijkse geneuzel zult missen, maar de onderbreking van een zekere regelmaat zou onnodige onrust teweeg kunnen brengen. Er was hier sprake van een internet-storing op backbone-level of hoger want overal hadden ze last van strrrrrrrrrrrrrrroperig traaaaaaaaaaaaaaaaage verbindingen. Dat is weer opgelost.

De laatste nacht in Thailand staat voor de deur en ik zal hem aan het eind van de middag maar binnenlaten. Morgenavond om 23.20 lokale tijd, maandag 7 september 2009, 18.20 Nederlandse tijd, vertrek ik vanaf Bangkok Airport weer naar Schiphol, voorziene plaatselijke aankomsttijd, dinsdag 8 september 05.45 uur.

Ik ga proberen om weer met uitsluitend handbagage te reizen, dat is mij op de heenweg uitstekend bevallen. Het behoedt me ook voor de aankoop van allerlei waardeloze prullaria.

Gisteren het tweede deel van de avond doorgebracht met de Thaise editie van Katja Schuurman. Ze is weer naar huis maar gelukkig hebben we de foto’s nog.

Het aantal toeristen is in vergelijking met vorige week flink toegenomen, de bezettingsgraad  van de barkrukken om 22.00 uur ’s avonds is, om maar een peilmoment te nemen, naar schatting gestegen van 15 naar 35%.

Mocht u plannen hebben om hier naar toe te komen, het vooraf boeken van een hotelaccomodatie is, tenzij u eind december in de agenda heeft staan, net zo zinvol als het in Nederland bij de snackbar op de hoek twee maanden van te voren reserveren van een frikandel.

Wel een handige tip die ik elders op internet had gelezen en die zijn waarde heeft bewezen: Geef het kamermeisje zodra je haar ziet een kleine fooi en vraag of ze dagelijks een extra badhanddoek kan organiseren. Een dag voordat ik vorige week uit Pattaya naar Bangkok vertrok sprak ze me overigens aan met de mededeling dat ze met veel genoegen elke dag mijn kamer upgecleaned had, maar dat ze binnen 1 of 2 dagen op een andere verdieping te werk zou worden gesteld. Onzin natuurlijk, er hangt op elke verdieping een foto van het meisje dat verantwoordelijk is voor de kamers en ze gaan die foto’s echt niet elke paar weken verhangen, maar het is aandoenlijk om te ervaren hoe iemand zo nog een tip probeert te krijgen, en, eerlijk is eerlijk, ze had het verdiend, dus dan doen we niet moeilijk.

Vanochtend met ‘Katja’ een paar baantjes getrokken in het zwembad op het dak van het hotel. Kwam er eigenlijk pas vandaag achter dat dat er is, beetje laat, maar een goede leer voor de volgende keer.

Nog 1 kleine zonde wil Frans u graag opbiechten: Toen hij zich de eerste week nog niet zo aan het Thaise voedsel waagde heeft hij eenmaal (het was laat en er was al veel dicht en hij had nog honger en zo zijn er nog wel meer excuses te verzinnen) een McDonald’s bezocht en aldaar een visburger besteld. Dit was een regelrechte miskoop. Het ding was klef en stonk meer naar een u-weet-wel-wat-ik-bedoel dan een u-weet-wel-wat-ik-bedoel naar vis kan ruiken.1 hap genomen en de prullenbak in met die bende. Volkomen onbegrijpelijk dat met er in slaagt – alleen al in het centrum van Pattaya – 5 van die tenten draaiende te houden. Een Thai of een zichzelf respecterende toerist zul je daar echt niet tegenkomen.

Af en toe denk ik alweer aan nederland. Dat ik dan bijvoorbeeld in een restaurant zit om 14.00 uur ’s middags, op een welverdiende vrije dag. En dat je dan geen ontbijt meer kunt krijgen omdat dat maar tot 12.00 is. Of dat het op een werkdag 18.00 uur is en dat je iets wilt dat op de lunchkaart staat. No way! Dat is tot 17.00 uur. Of een taxichauffeur op Amsterdam CS die gewoon geen zin heeft om je te brengen waar je heen moet. Of dat je een chateaubriand wilt. "Nee meneer, voor minder dan twee personen zijn wij te besodemieterd om een behoorlijk stuk vlees in de pan te gooien." Of dat ik een half flesje wijn wil, zoals op de kaart staat: "Die zijn net op meneer." Of een ober die tijdens het weglopen zegt dat hij eraan komt. Of dat ik een sigaret op wil steken. "Oprotten meneer!"

nederland. Wat een kutland.

What business ?

Bij het nalezen van mijn logje van gisteren viel het mij op dat ik qua inhoud eigenlijk nog niet eens aan de titel was toegekomen.
Ik zal de gedachte proberen nog even kort samen te vatten:

Wat hebben ze hier in Azie genoeg? Tijd.
Wat is hier goedkoop? Arbeid.

Grote bedrijven proberen daar gebruik van te maken door bijvoorbeeld een call-center in te richten in India en van daaruit hun klanten die klachten of vragen hebben te woord te staan.
Naar mijn bescheiden mening is dat niet zo zinvol. Dat is nou net het stukje communicatie dat je beter kunt voeren met mensen die dezelfde moedertaal hebben als jij en met wie je in de rest van de zakelijke sfeer al contact hebt.

Maar als ik nou straks thuis ben en ik wil mijn foto’s af gaan laten drukken, dan weet ik al precies wat er gebeurt. Ik ben te lui of heb de tijd niet om al die foto’s nou eens eerst aan een kritische blik te gaan onderwerpen en er vervolgens Photoshop nog eens op los te laten. Wat zou er nu mooier zijn dan de foto’s per Internet naar Thailand te sturen, ze daar door iemand te laten bewerken, en dan pas in Nederland te laten afdrukken. Voor een paar Baht per foto moet er hier welhaast iemand te vinden zijn die dat in de verder toch verloren tijd wil en kan doen. Het niveau waarop de dames in de fotowinkeltjes hier Photoshop beheersen is voor 90% van de toeristen die kiekjes maken volstrekt onbereikbaar dus over het resultaat hoeft u zich geen zorgen te maken.

Tot zover de aanvulling op het logje van gisteren. Verder heel veel te vertellen, vannacht eindelijk erin geslaagd om het grootste feest-beest van Pattaya en wijde omgeving te strikken, maar daarover ga ik u de details niet uit de doeken doen.

Nog wel wat bankperikelen: Frans had bankpasje in ATM gestopt en plotseling viel hele scherm van pinpasgelduitgeefautomaat uit en op welke knop Frans ook drukte, pasje was wel ingeslikt maar kwam niet meer naar buiten. Wat is goede raad?

Even verderop zat een concurrerende bankinstelling met een kantoortje erbij, dus daar naar toe gelopen en verteld wat er aan de hand was. Frans werd meteen gerustgesteld – dat is in zo’n situatie al heel erg prettig – en kreeg de opdracht om terug te lopen naar de pin-automaat en daar eenvoudigweg te blijven wachten. Binnen vijf minuten arriveerde een heer op een scooter die de automaat uit de muur haalde en mij mijn pasje teruggaf.

Kijk, zo’n potentieel drama is hier binnen 10 minuten opgelost. Toen vorige week mijn bankpasje een keer weigerde, ‘Transaction cacelled, please contact issuing bank’ en ik een mailtje naar mijn kutbank heb gestuurd, duurde het vijf dagen voordat ik bericht terug kreeg dat er ‘geen onregelmatigheden waren gevonden’. Tsja, daar heb ik dus geen fuck aan.

Het is hier geweldig, al val ik dood neer dan doe ik dat met genoegen.

Pattaya business.

In de loop van de ochtend een beetje over de boulevard gaan kuieren en gezien hoe Walking Street ontwaakte. Het ontbijt was er om onduidelijke redenen wat bij ingeschoten, maar dat is geen ramp. Mijn aandacht werd getrokken door een eetstalletje dat nou net weer eens iets anders was dan alle andere. Deze had een aluminium schoorsteenpijp van wel twee meter boven het gloeiende houtskool en mede door het zeebriesje dat hier altijd toch wel staat zorgde dat voor een prima trek, zowel in de schoorsteen als bij mijzelf. Daardoor had deze keuken een streepje voor op de rest en kon ik mij niet bedwingen.

Een stok met speklapjes (stokje is een understatement) gekocht voor 30 Baht en al verder wandelende dat mij heerlijk laten smaken. Als je daarin bijt spuiten de vleessappen aan alle kanten tegen je smaakpapillen aan. Wel altijd wat papieren zakdoekjes meenemen, want die worden niet standaard bijgeleverd. Toen het op was had ik eigenlijk het idee: ‘Op naar de volgende’, maar ik bedacht mij, maakte rechtsomkeert en haalde bij hetzelfde stalletje nog een stok met kippenboutjes en een stok met wat het meest op rundvlees leek.

Nadeel van zo’n maaltijd is dat je even een tijdje absoluut verder niets moet nuttigen. Je hoeft niet bang te zijn voor braakneigingen, maar het water loopt je gegarandeerd nog minstens een half uur door de mond en het is beslist een doodzonde om zo’n smaaksensatie door wat dan ook vroegtijdig te laten wegspoelen.

Was was weer gewassen, zodat ik vanavond mijn favoriete T-Shirt, dat helaas niet meer helemaal in topconditie verkeert, aan kan. Dat blijft big fun. De Thai lezen op de manier zoals wij dat op de kleuterschool deden, met een vinger onder het woordje, dus ik kan de hele avond weer rekenen op prikkende vingertjes vanaf mijn borst tot zo ongeveer in mijn navel.

Nog even in Wonderful 2 bar gezeten. Foto gemaakt van een Schot met een van de meisjes en daar een grote print van laten maken. Iedereen weer gelukkig en nog wat andere toeristen met free-lancers bij zich vonden dat ook wel leuk dus Frans heeft de lokale foto-shop nog een aardige boost in de omzet gegeven. Gaat het nu alweer over meisjes, vraagt u zich wellicht af? Ja, u moet het mij maar niet kwalijk nemen, het is hier nu eenmaal geen Keukenhof of Neeltje Jans en ook met een dom lulverhaal over mondiaal watermanagement in het algemeen schop je het hier niet tot kroonprins.

Ik ga een uurtje slapen en dan een half dozijn oesters naar binnen werken, alvorens met de avond te beginnen.

Terug naar Pattaya.

De transfer van Bangkok naar Pattaya is probleemloos verlopen. Om exact 11.00 uur vertrok het shuttle-busje om wederom exact om 13.00 bij het Dynasty Inn Hotel in Pattaya te arriveren. Het was, zoals ik al vreesde, dezelfde chauffeur. Daar had ik een beetje rekening mee gehouden, na het ontbijt en een kleine wandeling was ik een kwartiertje te vroeg om af te reizen, en die tijd heb ik gebruikt om een lichte verdoving in de vorm van een whiskey te nemen. Dat werkte na een korte nachtrust en alleen een ontbijtje wonderwel zodat Frans enigszins ingedommeld in Pattaya is aangekomen, en dit keer zonder naweeen.

Bagage en dergelijke geen omkijken naar, is allemaal keurig geregeld. Als ik nou toch iets moet noemen wat fout ging dan is het dat ik hier in Pattaya nog een naheffing kreeg op mijn verbruik uit de minibar in Bangkok, ze hadden daar per ongeluk 17 Bath aangeslagen in plaats van 170. Soit.

Intrek genomen in kamer 411, helaas dit keer aan de binnenplaats, zonder muziek van de bar op de hoek. We moeten er maar mee leven. Wasje van drie dagen naar het meisje-van-de-wasserij gebracht die blij was om mij weer te zien, evenals het personeel in Wonderful 2 bar, het gememoreerde cafe waar elke avond tot 02.00 live-muziek is.

Daar even plaatsgenomen en op een gegeven moment vormde zich een groep Japanners die maar stil bleef staan. Volgens mij hebben ze het hier niet zo op mensen uit Le Japon want er was bij het barpersoneel toch iets waar te nemen van: "Als die maar niet hier komen zitten." Dat deden ze gelukkig niet, na een kwartiertje wachten werden ze opgehaald door hun eigen Japanse bus. Wat is er toch mis met die Jappen? Ik zal u een voorbeeld geven:

Gisterenavond zat ik in een gogo-bar in NEP en aldaar kon je voor 100 Baht 5 ping-pong ballen in een mandje kopen. De bedoeling is dan om die naar de meiskes op de dansvloer te gooien, die vangen of rapen ze op en krijgen naar ik aanneem zoiets als de helft terug. Is dat nou Big Fun, zult u zich wellicht afvragen.
Nou, het levert geld op en het brengt wat leven in de brouwerij, dus u hoort niemand mekkeren. Het is leuk om de balletjes te gooien naar een meisje waar je aandacht naar uitgaat en als de rest dan probeert om die ballen ‘af te vangen’ is daar niks mis mee. Het gewenste meisje komt dan na afloop van haar dansje vanzelf wel bij je zitten zonder dat je zoiets banaals als ‘doe mij maar 34’ hoeft te melden aan het barpersoneel.

Totdat er een tweetal Japanners met veel kapsones en veel te veel geld de zaak binnenkomen. Ze nemen plaats aan het tafeltje naast mij, bestellen een hele fles wodka. Een stel brilmonturen op de neuzen die in een slechte science-fiction film niet zouden misstaan en er werden en passant 100 ping-pong ballen georderd. Die pasten niet in een van de mandjes, er werd speciaal een emmertje ergens vandaan gehaald. Wat doen die Mongolen? Die gooien de complete emmer met 100 ping-pong ballen in 1x over de dansvloer. De meiskes rapen de zooi wel op, daar niet van, maar dat is nu net de manier waarop je Thaise dames niet moet behandelen. Zoiets komt over als – en is ook – totaal respectloos en dat wordt hier beslist niet gewaardeerd. Le Japon? Japonnen? Jurken zijn het.

Laat iedereen in zijn waarde en u zult zelf ook zo bejegend worden. Lieg ook nooit tegen een Thai, want het wordt u niet in dank afgenomen. Als een meisje aan je vraagt of ze mee mag en je hebt daar geen zin in zeg dan gewoon: "Nee."  Dan is er geen enkel probleem. Als je zegt: "Morgen.", dan weet ze je morgen te vinden en als ze dan niet mee mag heb je de poppen aan het dansen. Je bent dan tenslotte iemand die niet te vertrouwen is. En daar hebben ze wel een heel klein beetje veel gelijk in.

De spelregels zijn hier belangrijk en ook op deze zonovergoten dag zal onverbiddelijk de avond gaan vallen, waar nu het wachten nog even op is.

Bangkok V

Over een half uur vertrekt het shuttle-busje, toch nog even snel een logje.

Gisteren ondanks alle heerlijke versnaperingen in de middag toch nog een diner genuttigd. In een restaurant met Zwitserse keuken, een Bratwurst mit Bratkartoffeln und Sauerkraut, gepaard gaande met een Franziskaner Weissbier. Toen had Frans wel een aardig bodempje voor de rest van de avond.

Er zijn op NEP een aantal gogo bars waar men pogingen doet om het rookverbod te handhaven maar dat is vrij eenvoudig te omzeilen. In de praktijk doet u het volgende:

Steek een sigaret op en houdt die in de rechterhand, langs uw lichaam. Loop richting een gogo bar die u aan de linkerzijde houdt. Kijk gedurende 1 seconde richting de ingang. Dat is over het algemeen genoeg om de aandacht te trekken. Er zal iemand naar u toekomen die vertelt hoe geweldig het binnen is. Stel de twee meest onnozele vragen die in u opkomen, ik help u vast op weg:

-Are there any girls inside?
-Zien ze er leuk uit?

of

-Is it airconditioned?
-Krijgen de meisjes het dan niet te koud?

Kortom, het maakt niet uit wat u vraagt, het antwoord zal altijd luiden: Come in, have a look inside.

Wees enthousiast, loop een paar meter richting de ingang, haal plotseling uw brandende sigaret tevoorschijn en zeg: Oh, I’m so sorry, I’m smoking, I think I have to come back later or go somewhere else.

Tien tegen een dat er speciaal voor u binnen een illegale rookplek wordt gecreeerd die u het eerste uurtje niet meer wil verlaten. Succes!