Vrijdag.

Het is alweer vrijdag en warm. Het dagschema ligt een beetje door de war. Gisteren was de vroege avondsessie wat uitgelopen en daarna viel Frans een beetje in slaap, zodat hij vanochtend rond 03.15 wakker werd. Dat was natuurlijk geen reden om de late avondsessie af te gelasten, dus Frans trok er nog even vrolijk op uit. Ook om deze tijd is er nog voldoende te beleven, hoewel het hier en daar wel rustig is. Tsja, en als het dan zo’n onverzadigbaar type is dat ook nog eens op een volwaardige ochtendsessie staat is het geen wonder dat er pas tegen 13.00 aan ontbijten gedacht kon gaan worden. Gevolg is dat op het heetst van de dag het eigenlijk nog geen tijd is voor een middagdutje, dus maar even rondgehangen in de Wonderful 2 bar en nu even internetten.

Aan de bar zaten een paar Amerikanen uit Quatar en wat zijn dat toch een praatjesmakers. Hangen de ervaren globetrotter uit en als er dan zo’n vrouwtje met een rieten mandje met daarin haar koopwaar, bestaande uit wat potjes en flesjes met heilzame olien en zalfjes, aankomt, dan moeten ze van elk potje en flesje precies weten wat het is, drie keer schudden, opendraaien en even ruiken, om vervolgens alles af te keuren en niets te kopen. Het eerste middeltje rook niet lekker, het tweede hadden ze thuis ook, het derde zat niet in het originele flesje, op het vierde stond een ingredient verkeerd gespeld, het vijfde hadden ze al eens geprobeerd maar had niet het gewenste effect gehad en het zesde was weliswaar een probaat middel maar ze leden niet aan de symptomen die het middel bestreed. Hun zus had die symptomen wel en die kwam morgen dus dan moest het vrouwtje nog maar eens terugkomen. Ach ach wat een lolligheid zeg.

Zometeen nog even het laatste wasje naar het meisje van de wasserij brengen en dan toch maar heel even slapen want we gaan nog niet naar huis.

Overigens alvast een bericht voor alle wijze neuzen die mij na terugkomst gaan vertellen dat 1 week te kort is voor Thailand: wees gewaarschuwd want ik zal belangstellend informeren waarvoor dat dan te kort is.

Geen nieuws uit Pattaya.

Veel bijzonders is er niet te melden, veel is hier bij het oude gebleven, en soms is dat maar goed ook. Al die nieuwlichterij daar moet Frans niet altijd alles van hebben.

Op de hoek van Soi 13 en Second Road, bij de Wonderful 2 bar, is het zoals gebruikelijk een komen en gaan van eetkarretjes. Met een chirurgische precisie haalt een verkoper alle pitjes uit zijn watermeloenen, de kooltjes op de barbecues worden stuk voor stuk nog eens omgedraaid en dat alles met een gedrevenheid die telkens weer in positieve zin opvalt. Er wordt wat verkocht aan de lokale bevolking, de toeristen en de concurrenten (ze eten inderdaad alles van elkaar op) en mocht er geen klandizie zijn dan eten ze hun eigen handel op, want een Thai die niet eet staat eigenlijk al met een been in het graf.

Eergisterenavond eens een kijkje gaan nemen in ‘Boyz Town’, een uitgaansgebied voor homoseksuele mannen. Hier dus geen ladyboys maar echte jongens. Het is weer eens wat anders maar als Frans zo’n stuk of tien Rene Jolings, Gerard Frogers, Andre Mollen en Alberts van Duinen in hun onderbroek verleidelijk heupwiegend voor zich ziet staan dansen voelt hij zich toch wat ongemakkelijk en houdt hij het al snel voor gezien. Maar goed, ieder zijn meug.

Gisteren wat foto’s van bekenden laten afdrukken op het grote 10 x 15 inch formaat en daar waren de dames natuurlijk weer razend enthousiast over. Ik moet bekennen, er zaten plaatjes bij…

De barhond van de Wonderful 2 bar is nog dezelfde als een paar maanden geleden en dat mag opmerkelijk heten aangezien deze hond gewoon rond losloopt en ook af en toe de straat oversteekt. Hoe het beest dat er steeds weer zonder ongelukken vanaf brengt is een volslagen raadsel.

Bij de giften die de alomaanwezige Boeddha’s elke dat mogen ontvangen viel ook nog iets op: Boeddha wordt geacht de kleine glaasjes met mierzoete limonade gewoon op de gebruikelijke manier te kunnen leegdrinken, maar hij krijgt ook wel eens een flesje aangeboden, en kennelijk is het niet gepast om uit de fles te drinken, want deze flesjes worden zonder uitzondering voorzien van een rietje. Het is maar dat u het weet.

Het is nu drie uur in de middag, de temperatuur zal weldra wat gaan zakken, dus het wordt weer tijd voor wat actie.

Halfweg.

Het is momenteel bijna half elf in de ochtend plaatselijke tijd, 04.30 in Nederland. Maar hoe laat het is maakt inderdaad niet uit. Krijg je in het vliegtuig geen jet-lag dan krijg je die hier wel.
Gisterenmorgen barstte Frans van de honger want het diner was er de voorafgaande avond een beetje bij ingeschoten.
Aan de overkant van Soi 13 bevindt zich het Lek-hotel en die maken reclame met ontbijt en diner (ook voor niet-Hotelgasten) onder het motto van ‘eat as much as you can’. Natuurlijk moet je dat niet letterlijk nemen en ophouden zodra je genoeg hebt gegeten als je wilt, maar dat wetende liet Frans zich verleiden om daar de dag eens te beginnen.
Er is daar sprake van een zogenaamd ontbijt-buffet. Het is niet lopend, je moet er zelf langs wandelen. Uitgeteld 17 meter, dus 51 meter als je aan het eind merkt dat je aan het begin je bestek vergeten bent.
Frans is best wel wat gewend maar dit is voor back-packers uit de hele wereld en zuinige Hollanders in het algemeen toch een prototype Walhalla. Zonder enige schroom kun je ronde 1 laten bestaan uit een justje met bijvoorbeeld een vlees- vis- of andere salade en dan ga je lekker door met zum Beispiel Kartoffeltjes met sappige plakken rollade en wat inheemse groente, waarna je, om het ontbijtgevoel niet te vergeten, je bordje nog eens volkiepert met al naar gelang uw smaak gekookte eitjes, gebakken eitjes, geomelette eitjes, geroerbakte eitjes of gepocheerde eitjes, met toastjes, wit of bruin, tomaatjes, paprikaatjes en ga zo maar door. Om niet te vergeten worstjes en bonen voor de lieden uit het Gemenebest. Desgewenst is er natuurlijk ook nog een rijke keuze aan pasta’s en rijstsoorten. Oppassen met de pepertjes hier en daar. Heb je er eenmaal bijna genoeg van dan schakel je over op de koffie met gebak.
Afrekenen doe je van te voren: EUR 2.20.
Dit kan natuurlijk niet. En toch gebeurt het.

Vanochtend had zich ten oosten van Pattaya een wolkenveld gevormd. Een en ander had tot gevolg dat het rond een uur of acht leek alsof de zon niet scheen. Frans zat op zijn balkonnetje, maar niet in het zonnetje…
Met het briesje wat er stond was het af en toe zelfs een beetje aan de koele kant.
Ja ja, Frans die vanuit een topisch paradijs meldt dat het ’s ochtends om acht uur een beetje fris is op zijn balkon. Gekker moet het niet worden.

Gisteren onverwacht nog iets van de omgeving van Pattaya gezien. Frans was iemand tegengekomen met wie hij had besloten de rest van de middag door te gaan brengen, en met de Tuk-Tuk waren we onderweg naar het hotel. Althans dat dacht Frans. Hij was eigenlijk een beetje afgeleid door zijn gezelschap en na enige tijd reden we ergens rond waar ik nog nooit geweest was. Vermoedelijk de verkeerde kant uit gegaan…
Kwestie van uitstappen en oversteken en de volgende Tuk-Tuk weer terug, dan komt het vanzelf weer goed…

De helft van deze korte vakantie zit er alweer op, maar het goede nieuws is dat de andere helft er nog aan komt. Dan moet ik mijn alleen tijd niet zitten te verdoen in een internetcafe, dus ik laat het hier even bij.

Halfweg.

Het is momenteel bijna half elf in de ochtend plaatselijke tijd, 04.30 in Nederland. Maar hoe laat het is maakt inderdaad niet uit. Krijg je in het vliegtuig geen jet-lag dan krijg je die hier wel.
Gisterenmorgen barstte Frans van de honger want het diner was er de voorafgaande avond een beetje bij ingeschoten.
Aan de overkant van Soi 13 bevindt zich het Lek-hotel en die maken reclame met ontbijt en diner (ook voor niet-Hotelgasten) onder het motto van ‘eat as much as you can’. Natuurlijk moet je dat niet letterlijk nemen en ophouden zodra je genoeg hebt gegeten als je wilt, maar dat wetende liet Frans zich verleiden om daar de dag eens te beginnen.
Er is daar sprake van een zogenaamd ontbijt-buffet. Het is niet lopend, je moet er zelf langs wandelen. Uitgeteld 17 meter, dus 51 meter als je aan het eind merkt dat je aan het begin je bestek vergeten bent.
Frans is best wel wat gewend maar dit is voor back-packers uit de hele wereld en zuinige Hollanders in het algemeen toch een prototype Walhalla. Zonder enige schroom kun je ronde 1 laten bestaan uit een justje met bijvoorbeeld een vlees- vis- of andere salade en dan ga je lekker door met zum Beispiel Kartoffeltjes met sappige plakken rollade en wat inheemse groente, waarna je, om het ontbijtgevoel niet te vergeten, je bordje nog eens volkiepert met al naar gelang uw smaak gekookte eitjes, gebakken eitjes, geomelette eitjes, geroerbakte eitjes of gepocheerde eitjes, met toastjes, wit of bruin, tomaatjes, paprikaatjes en ga zo maar door. Om niet te vergeten worstjes en bonen voor de lieden uit het Gemenebest. Desgewenst is er natuurlijk ook nog een rijke keuze aan pasta’s en rijstsoorten. Oppassen met de pepertjes hier en daar. Heb je er eenmaal bijna genoeg van dan schakel je over op de koffie met gebak.
Afrekenen doe je van te voren: EUR 2.20.
Dit kan natuurlijk niet. En toch gebeurt het.

Vanochtend had zich ten oosten van Pattaya een wolkenveld gevormd. Een en ander had tot gevolg dat het rond een uur of acht leek alsof de zon niet scheen. Frans zat op zijn balkonnetje, maar niet in het zonnetje…
Met het briesje wat er stond was het af en toe zelfs een beetje aan de koele kant.
Ja ja, Frans die vanuit een topisch paradijs meldt dat het ’s ochtends om acht uur een beetje fris is op zijn balkon. Gekker moet het niet worden.

Gisteren onverwacht nog iets van de omgeving van Pattaya gezien. Frans was iemand tegengekomen met wie hij had besloten de rest van de middag door te gaan brengen, en met de Tuk-Tuk waren we onderweg naar het hotel. Althans dat dacht Frans. Hij was eigenlijk een beetje afgeleid door zijn gezelschap en na enige tijd reden we ergens rond waar ik nog nooit geweest was. Vermoedelijk de verkeerde kant uit gegaan…
Kwestie van uitstappen en oversteken en de volgende Tuk-Tuk weer terug, dan komt het vanzelf weer goed…

De helft van deze korte vakantie zit er alweer op, maar het goede nieuws is dat de andere helft er nog aan komt. Dan moet ik mijn alleen tijd niet zitten te verdoen in een internetcafe, dus ik laat het hier even bij.

Pattaya rules the waves.

Het logje van gisteren was van 20,41 plaatselijke tijd, dus ik zal daar de draad weer oppakken.

De regelgeving, regeluitvoering, regelhandhaving en het sanctioneringsbeleid is in Pattaya op een andere leest geschoeid dan in het Koninkrijk der Nederlanden. Een rondje Pattaya gisterenavond bood, in het kader van de viering van de verjaardag van de Koning, een onwerkelijke aanblik. Zoals gisteren reeds begrepen kon worden waren alle Gogo-bars en mega-discos gesloten, de restaurants waren open, en de beer-bars en gewone bars werden als het ware gedoogd, mits er geen muziek en geen verlichting was. Het leek derhalve het meest op een stad waar de stroom was uitgevallen, maar nog voldoende diesel voorhanden was om de aggregaten aan de praat te houden.

Wandelend over Walking Street – whats in a name – kwam ik toch al snel een bekende tegen waar ik goede herinneringen aan had, dus daar heb ik de avond mee doorgebracht.

Om een uur of 01,00 waren we uitgebedderd en besloten we te gaan kijken of er verder nog wat te beleven was. Eerst wat gegeten in het Baywatch Restaurant, een tomatensoep met brood en roomboter vooraf, keurig geserveerd in een grote kom op een bijpassend niet overdreven groot schoteltje – je maakt het wel eens anders mee – gevolgd door een geimporteerde siloin steak met aardappelpuree en gefrituurde tomaat, ui, paprika en iets wat ik niet thuis kon brengen maar ook erg lekker was. Alletwee een biertje erbij en een totale rekening van EUR 16,80. Dat is nog eens lekker eten op een hotspot.

Afscheid genomen van de oude bekende en na tot de conclusie te zijn gekomen dat het in Walking Street een beetje een aflopende zaak was zo rond 03,00 teruggekeerd naar de Wonderful 2 bar, waar het bommetje vol was. Zoals in alle gewone bars, want dat waren zo ongeveer de enige etablissementen die nog open waren. Een wonderlijke sfeer, geen muziek, geen licht, geen bonnetjes. Hoezo geen bonnetjes zult u zich afvragen. Wel, eigenlijk moesten ook deze zaken dicht zijn zo heb ik begrepen, maar ja, je kunt 40,000 toeristen waaronder nogal wat Britten alleen al uit veiligheidsoverwegingen natuurlijk niet de hele avond op een houtje laten bijten, dus vandaar een soort gedoogbeleid, maar als er een controle zou komen moest de tent natuurlijk wel meteen kunnen sluiten zonder dat iedereen nog zou moeten afrekenen. Gecontroleerd werd er overigens natuurlijk niet. Het is meer de bedoeling dat met name de gewone bars die door Thai gerund worden er wat aan overhouden, zo kreeg ik de indruk. Dan is het toch nog een beetje een nationaal feestje.

Het was al snel laat en rond een uur of 05,50 was ik in mijn hotel. Het begon licht te worden en het was heerlijk om even op het balkonnetje in het zonnetje te zitten. Om 06,45 kwam het meisje van de wasserij haar zaak openen, wat voor mij reden was om mijn wasje bij haar af te gaan leveren. Toch eenmaal op weg meteen maar een kopje koffie gedronken en toen was het eigenlijk wel weer tijd om te ontbijten. Daarna een nieuw T-Shirt aangeschaft en toen weer terug naar het hotel.

Uurtje gezwommen op het dak, even bijgepraat met het personeel van de Wonderful 2 bar over de gang van zaken gisteren, nu bijna klaar met mijn logje en dan ga ik, al dan niet met uw welnemen, een paar uurtjes slapen.