Druk.

Vandaag de nodige zaken op het programma staan die eigenlijk ook nog wel morgen of zaterdag zouden kunnen, maar ik probeer vandaag alles zover te hebben dat ik zaterdag alleen nog maar tas hoef te pakken, om na de vroege avondsessie te kunnen vertrekken, schematijd KL 0878 23.20 uur. Eerst maar eens even wat foto's laten afdrukken, daar zijn ze nu mee bezig, en die ga ik dan in de loop van de dag hier en daar afleveren. Zijn de dames gek op hier. Wasje halen en wegbrengen, tas eens uitmesten en alles wat niet strikt noodzakelijk is weggooien, klein geld vast bij elkaar sprokkelen en uitgeven, dat soort zaken.

Na alle verrassingen van Bangkok gisteren hier maar weer eens een oud paard van een nabije stal gehaald en dat voelde heel vertrouwd. Het regende vrij langdurig gisterenavond en ik was bovendien na zo'n onrustige nacht nogal vermoeid, dus verder kalm aan gedaan, Walking Street en omgeving maar even gelaten voor wat het was.

De toestand is hier trouwens opeens zeer verward, er wordt gesproken over een op handen zijnde staatsgreep, vermoedelijk is er vanaf zaterdag geen vliegverkeer meer mogelijk en zullen alle toeristen voor minimaal drie weken stranden. Was dat maar waar. Alleen een eruptie van een vulkaan of een langdurige mistige situatie in geheel Europa kan mij nog redden. Of het Ministerie zou een negatief reisadvies voor Nederland moeten afgeven. Iets wat trouwens in mijn ogen al lang permanent zou moeten gelden. We blijven hopen.

Exit Bangkok, Bangkok exit.

Nare avond en nacht gehad in Bangkok. Het begon gisterenavond, hoewel nog onschuldig, al in een tent waar plotseling de halve mannelijke cast van een bekende soapserie de zaak met een bezoek kwam vereren. Leuk natuurlijk, maar de jongelieden hebben een sterk aanzuigende werking op de dames en dan kan ik het natuurlijk wel shaken. Hier dan ook maar snel afgedropen, met de staart tussen de benen.

Vervolgens leek het toch allemaal weer goed te komen, met een prachtige dame en paar drankjes genuttigd en tot zaken gekomen. Wel een aanslag op het budget, alleen de barfine was al 600.- Baht, maar goed. De dame had nog honger en eten van de straat meenemen naar het hotel was niet haar favoriet. Later zou blijken waarom niet. Dus op restaurant, maakt niet uit, de zeevruchtenschotel smaakte goed. Uiteindelijk naar het hotel gewandeld alwaar ze tot de conclusie kwam dat ze toevallig nou net uitgerekend vandaag haar ID-card thuis had laten liggen. Dus ze kwam het hotel niet in. O, zo dom dom dom, maar 'No ploblem', ze wist nog wel een kamertje waar ze ook zonder ID-card naar binnen mocht en dat was met Tuk-tuk maar 5 minuutjes en 100 Bath. Ze had inmiddels al een Tuk-tuk staande gehouden maar ik ben nog niet helemaal van Lotje getikt en bood voldoende weerstand toen ze me het karretje in wilde duwen. Ja, ik zal me midden in de nacht in doolhof Bangkok door iemand zonder ID-card met een Tuk-tuk naar een of ander louche kamerverhuurbedrijf laten brengen. Mooi niet dus. Ik liet haar weten dat ze op kon lazeren en dat deed ze dan ook maar.

Terug naar Nana Plaza en nog een poging gewaagd. Dit keer de hotelkamer wel bereikt, maar ook nu stond er weer een verrassing te wachten. Na verloop van tijd vroeg dit meisje of we even wat zouden roken. Nou ben ik ook de rotste niet, dus ik stemde toe, maar toen kwam aapje uit de mouw: "Something else than cigarette", zei ze. Ook dat nog: Frans op hotelkamer in Bangkok met meisje met drugs in haar tas. Meisje de helft van afgesproken bedrag betaald en meteen de deur uit gewerkt.

Dan maar slapen? Nee, ook dat was me niet gegund. Na nog geen half uur ging de telefoon. De receptie. "Lady that just left you is back with friend. She says they have now what you asked for. Can they come up to your room?". Ik antwoordde dat ik het meisje beslist niet meer wilde zien en dat ze naar huis konden gaan. De brutaliteit.

Paar uurtjes geslapen, tot iets voor acht uur weer de telefoon ging. Meisje zelf nu aan de telefoon. Stomdronken c.q. knetterstoned. Hoe verschrikkelijk sorry ze wel niet was en dat ze langs wilde komen om het goed te maken met heel speciale massage. Nadat ik ook dit genereuze aanbod had afgeslagen vond ze het tijd om me elke twee minuten te bellen. Na een paar keer de hoorn er maar naast gelegd.

Om 11.00 vertrok het shuttle-busje naar Pattaya en ik heb me in die tussentijd maar niet meer op straat gewaagd. Het leek me niet ondenkbaar dat ze zich nog in de onmiddellijke nabijheid van het hotel zou ophouden en ik had absoluut geen zin in een confrontatie, al dan niet met haar friend.

12.50 aankomst in Pattaya en hier is gelukkig alles pais en vree. Bangkok hoeft voorlopig voor mij even niet meer. Het is te hopen dat dit soort praktijken niet komen overwaaien.

 

Nana Entertainment Plaza Bangkok.

Nog even om mijn eigen geheugen te ontlasten: Gisteren precies 1 uur 50 minuten over gedaan om van Pattaya naar Bangkok te komen. Via de Expressway rijd je de stad door totdat je denkt dat je de Bayoke Sky Tower voorbij zult gaan, dan de afslag nemen, U-bochtje, spoortje over, linsaf, rechtsaf en dan zie je het Nana Hotel liggen en dan weet ik het wel weer.
Gisterenmiddag even een tukje gaan doen, net als vandaag trouwens en het was al bijna 20.00 uur toen ik weer wakker werd. Hoogste tijd voor Nana Entertainment Plaza maar er was nog niet gegeten. Voor het gemak hier in het hotel een Sirloin Steak genomen, niets op aan te merken, met pepersaus, champignons, patat, sla en wat groente, maar ook niets bijzonders. De keuken is hier niet de core-business, dat is het verhuren van kamers.
Er was regen voorspeld en dan zal het gaan regenen ook, een plensbui van 21.00 tot 22.30 maar ik zat droog op 1 van de galerijen van N.E.P. Leuke Go-Go-bars hier, met stunning ladies. Aan de inrichting van de bars is veelal voldoende aandacht besteed. Met een paar overwogen geplaatste spiegelwanden waan je je in plaats van in een kippenhok al snel in een balzaal. Wat smaakvolle maar niet te overdadige verlichting erbij, investeren in een aantal behoorlijke luidsprekers en de meisjes doen de rest.
In 1 van de bars kwam een licht-bejaarde man binnen, een typische Engelsman, die het onbesproken gedrag van Groot-Brittannie en het hele Gemenebest in zichzelf leek te verenigen. Hij had twee grote tassen van het type “Dirk” bij zich en ging er eens lekker voor zitten. De tassen bleken gevuld met damesslipjes en topjes en in plaats van ping-pong balletjes naar de meisjes te gooien, zoals het een eerzaam burger hier betaamt, begon hij gretig in zijn tassen te graaien en de inhoud richting het podium te werpen. De dames waren eerst wat verrast maar al snel rollebolden ze over elkaar heen om toch vooral niets te missen. Het waren naar schatting zo’n honderd setjes, dus het duurde enige tijd voordat de betrekkelijke rust weerkeerde. Of het hier een in de loop der tijd zorgvuldig opgebouwde verzameling betrof of dat de man tegen een eenmalig partijtje was aangelopen vertelt het verhaal overigens niet. Het blijven rara jongens, die Britten, maar goed, ieder zijn meug, zei de boer.
Verder nog een bijna-ervaring opgedaan waar ik nu maar geen details over zal prijsgeven. Het zou mensen wellicht op verkeerde gedachten kunnen brengen.
Vannacht tot een uur of zes weinig geslapen en rond een uur of twaalf gezond weer op. Ontbijtje gepakt bij een Ierse pub, Checkers genaamd. Gebakken aardappeltjes, twee gebakken eieren, een varkensworstje, champignons, een plak van wat het meest leek op gebakken bloedworst (was dat de black-pudding ?), natuurlijk witte bonen, drie plakken vlees, bacon (?) maar dan niet zo uitgebakken maar nog mals en sappig, een gebakken tomaat, twee soorten toast en een hele grote mok koffie, geserveerd op een ovale schaal die ondanks de ruime maatvoering van 40 x 25 cm toch helemaal gevuld was. Daar kon ik wel weer een paar uurtjes op vooruit. Wel een dikke onvoldoende voor de (toch Thaise) bediening: Ik moest om een asbak vragen en men merkte pas op dat ik wilde afrekenen nadat ik met een bankbiljet was gaan wapperen. Een ongehoord unicum in deze contreien, echt waar. Sterker nog: Ik zweer het. 🙂
Het is trouwens wel een echte vakantie van de deja-vu’s. De trouwe lezer zal wel wat doublures tegenkomen of me er zelfs van verdenken de vakantie van vorig jaar te hebben gekopieerd. Ik denk dan maar zo: Beter goed gekopieerd, dan slecht verzonnen.
Zometeen nog wat onverkende hoeken en gaten op N.E.P. opzoeken en dan vertrekt morgenochtend om 11.00 het shuttle-busje weer richting Pattaya.
Gisteren nog vergeten te melden: Nog maar nauwelijks op mijn kamer hier werd ik gebeld door de receptie. Er was bericht voor mij uit het hotel in Pattaya. In mijn kamer aldaar was een oplader aangetroffen, die ik kennelijk was vergeten. De vraag was of ze hem dinsdag met het shuttle-busje moesten meegeven of dat ze hem tot woensdag in bewaring zouden houden. Ik heb ze erop gewezen dat volgens mij niemand hier in Thailand te vertrouwen is dus dat alles in het werk diende te worden gesteld om het kleinood ten spoedigste weer in mijn bezit te laten komen. Nee hoor, geintje. Laat maar lekker liggen daar.

Intermezzo Bangkok, Nana Plaza.

Het bezoek aan Pattaya Central Festival was zeer de moeite waard. In dit mega-shopping-center was gisteren toevallig de Miss Teen Thailand verkiezing uitgebroken. Zo'n 200 meisjes, veelal nog vergezeld van hun moeder, lieten zich van hun beste kant zien. Da's nog eens met je neus in de boter vallen. Hoofdsponsor van het feestelijke geheel is Suzuki Jelati 'Fuel Injection'. Kom er maar eens op.
Verder hier de gebruikelijke wat luxere winkels met vooral kleding, sieraden en food. Ook een etage met electronica, maar dat is niet zo interessant. De prijzen bewegen zich op Europees niveau. De duurste Nikon spiegelreflexcamera staat in de etalage voor 262.000.- Baht. Ter vergelijking: een condominiumpje van 56 vierkante meter doet 790.000.- Baht. De verhoudingen zijn hier af en toe een beetje zoek.
Vanochtend moest ik uitchecken, mijn tweede rijtje van 4 overnachtingen zat erop, en ik besloot toch maar voor 2 nachtjes naar Bangkok te gaan, dus daar zit ik nu.
Hotel van hetzelfde bedrijf, op dezelfde leest geschoeid, dus weer geen verrassingen. Of het moet de flesopener aan de muur zijn die hier op een lichtelijk onvermoede plaats zit: in de badkamer.
Er was nog even wat gesteggel over het gratis shuttle-busje terug naar Pattaya overmorgen, daarvoor moest ik dan het package inclusief 2 overnachtingen in Pattaya boeken en vooruit betalen, maar dat leek mij niet de bedoeling aangezien de prijs per nacht dan zonder korting is en ik alweer van woensdag t/m zondag heb geboekt in Pattaya, voor het aantrekkelijkere 4-8 nachten tarief. Het gaat natuurlijk allemaal om niks, maar ik maakte er een principe kwestie van, je hoeft je tenslotte niet alles te pikken, en na een telefoontje met het hotel in Pattya was de oplossing gevonden: Ik koop hier het package voor 2 nachten inclusief gratis shuttle busje voor de kamerprijs zonder korting, omdat ze dat hier anders administratief niet kunnen verwerken, en dan betaal ik in Pattaya voor de laatste twee nachten het 14+ nachten tarief. Dus twee nachten zonder korting, en 2 nachten dubbel korting. Maakt mij niet uit, we komen er wel, linksom of rechtsom.
Inmiddels heb ik hier in een internet-cafe dat zijn naam eer aandoet – de koffie is gratis – inmiddels al het nieuws doorgenomen en dit blogje maar in Wordpad aangemaakt, want de verbinding met webstreepjelog is weer bedroevend, dit dus duidelijk in tegenstelling tot andere NL sites. Het is maar dat u het weet.
Voor de komende 48 uur wordt (eindelijk) regen voorspelt, het zal me worst zijn, de ingang van Nana Entertainment Plaza is 30 meter van het hotel en verder heb ik geen plannen om Bangkok te gaan doorcruisen.
Nieuwe T-Shirt doet het trouwens goed, vooral bij toeristen, veel Thai kunnen toch maar moeizaam engels lezen. Volgende keer moeten ze ook deze tekst op de voorkant in het Thai, en op de achterkant in het Engels zetten. Ik zie liever Thai smilen dan toeristen.

Tuin er eens in.

Gisteren aan het begin van de avond toch nog maar even een wandelingetje over Walking Street gemaakt. Als je die straat 1 keer op en neer loopt word je ongeveer 15 keer aangesproken door lieden die een prachtige sex-show in de aanbieding hebben, ze lopen met kaartjes rond waarop het volledige programma van 12 'shows'  uit de doeken wordt gedaan, voorzien van vage miniatuur-fotootjes en deze heren zijn nogal vasthoudend. Tot nog toe had ik ze altijd het bos ingestuurd, maar op een gegeven moment wint de nieuwsgierigheid dus ik heb me laten strikken. Vergeten af te dingen, dus Frans moest 1.000 Baht neertellen voor dit festijn, inclusief free drink, dat dan weer wel. Het leek wel of de man haast had want ik moest mijn benen uit mijn lijf lopen om hem bij te houden, naar de ingang van het etablissement, zo ongeveer op 1/3e van Walking Street, rechts vanaf het hek. Smalle ingang, trappetje op en daar was een ruimte die niet veel groter was dan een doorsnee-doorzonwoning-kamer. Aan de twee lange zijden banken waar het publiek op plaats kon nemen en daartussen wat verhogingen, podia zo u wenst, waar de dames hun kunsten konden vertonen. Een aantal dames staat uiterst ongeinspireerd wat heen en weer te wiegen en precies op het hele uur begint het grote entertainment en het wordt aangekondigd door het luid laten schallen van de tune van naar ik meen Star Wars. Als deze herrie is afgelopen komt dame 1 met show 1 in beeld. Zij schrijft uiterst onhandig maar zonder haar handen te gebruiken "Welcome" op een A3-tje en dan heeft ze haar bijdrage geleverd. De volgende dame rookt een sigaar, maar niet over haar longen. Tussen de acts door werd de werkvloer onder handen genomen met een dweil die de grofvuilophaaldienst nog zou laten liggen. Het derde meisje had 7 pogingen nodig om een ping-pong balletje in een glas terecht te laten komen. Zodra het balletje het glas miste en op de grond terecht kwam moest ze zelf van het podiumpje klimmen, achter het balletje aanrennen, en weer terug lopen om de verhoging op te klauteren en poging 2, 3, 4, 5, 6 en uiteindelijk 7 te wagen. Voor het publiek aan de andere kant begon ze weer opnieuw en toen had Frans het wel gehad met deze armoedige vertoning. Werkelijk te genant voor woorden. Hierbij vergeleken is de Moulin Rouge op de Amsterdamse Wallen een Michelin ster waard. Gauw wegwezen hier. Wel een ideale gelegenheid om van je geld af te komen. Nooit meer doen dus.

Bij Don't tell Mama wat gaan dobbelen met de meisjes en dat was een stuk onderhoudender. Deze drie meisjes waren allemaal beslist even mooi, dus ik kon geen keuze maken en ben na verloop van tijd teruggegaan naar de Wonderful 2 bar. Daar nog wat gegeten en op tijd naar bed, om toch nog vrij laat te gaan slapen.

Verheugend was dat de nieuwe T-Shirts met een dag vervroeging zijn gearriveerd, dus ik kan zometeen eens gaan kijken hoe de reacties zijn. Gepland staat verder een bezoekje aan het Pattaya Central Festival, een vorig jaar geopend mega-winkelcentrum waar je elke dag tig keer langskomt, maar eigenlijk nooit naar binnen gaat. Het is in ieder geval full-airco dus zeer geschikt voor de middag.

Wat verder nog opviel:
Het meisje van de wasserij doet goede zaken, mijn wasje is steevast pas 'mollow' klaar en ze heeft zo te zien een part-timer in dienst genomen.
Gisteren en vandaag een enkel drupje regen van tijd tot tijd, maar niet van betekenis.

Dagje rustig aan.

Gisteren eerst wat vermaak gezocht in een thai-boxing bar – nee, niet meedoen, alleen kijken – en vervolgens een studie gemaakt van de go-go-bars. Persoonlijk had ik altijd een lichte voorkeur voor het wat meer open karakter van de beer-bars, waar het ook wat minder hassled is, en dat is vooralsnog zo gebleven.

In de Wonderful 2 bar werd gisteren het ontwerp van een nieuw T-Shirt gepresenteerd, met de veelzeggende tekst 'Do i look like A fucking ATM'. Het ontwerp viel in de smaak en bij voorinschrijving zijn er al een aantal verkocht. Aflevering vermoedelijk maandag, en dan heb je toch weer iets wat verder nog niemand heeft.

De airco in het hotel heb ik opgeschroefd naar 27 graden, om niet meer dan 10 graden temperatuurverschil te hebben met buiten, want het is vandaag weer een zinderende dag. Bovendien wat pijn in de onderrug, ik zal het gehobbel op die scooters de schuld maar geven, dus het ziet er naar uit dat er vandaag niet al te veel activiteiten zullen gaan worden ondernomen. Ik kreeg het net al Spaans benauwd toen ik zag hoe twee jongelieden 1200 flessen ISO-gecertificeerd drinkwater kwamen afleveren. 0.6 liter per fles, per 12 flessen in plastic geseald, en dan 5 van die kratjes tegelijk versjouwen. Da's allicht 36 kilo…

De narigheid gebiedt te zeggen dat we al zo ongeveer op de helft van de vakantie zitten en ik peins een beetje over de rest van de planning. Eigenlijk wil ik nog wel even naar Bangkok, maar om daar nou eerst voor een paar dagen naar toe te rijden, en dan weer terug, en dan zaterdagavond weer terug naar het vliegveld, dan krijg ik een beetje het heen-en-weer. Andere optie is om hier tot woensdag of donderdag te blijven en dan de laatste twee of drie nachten in Bangkok door te brengen. Maar het voelt toch een beetje als verraad aan Pattaya om hier eerder weg te gaan dan strikt noodzakelijk. Kortom, ik ben er nog niet helemaal uit.

 

 

Er op LOS, er op uit.

Om de een of andere reden leek het Frans wel eens aardig om zo'n eilandje hier in de buurt te gaan bezoeken. Wat rondkijken bij de trips-verkopende stalletjes bleek het goedkoopste tochtje zo'n 700 Baht te kosten, EUR 17.50, maar ik had me nog niet over laten halen.

Woensdagavond kwam ik een oude bekende tegen, laten we haar voor het gemak maar weer Katja noemen. Deze dame weet zo ongeveer alles hier, dus ook maar eens bij haar geinformeerd of dat een aantrekkelijk uitje zou zijn. If you want go to Island, we go to Island tomorrow, was de reactie, en verder zou het wel goed komen. Nadeel van zo'n georganiseerd tripje is dat je precies om 09.30 klaar moet staan, er een lunch is inbegrepen die je misschien niet wilt, en dat je verder behoudens een aantal uren ter zelfbesteding niet veel te zien krijgt, je wordt op strand A gedropt en vanaf strand A ook weer afgevoerd.

Katja had natuurlijk andere plannen en 's ochtends werd eerst geconstateerd dat ik meer voor het zand en de rotsen geschikt schoeisel moest hebben. 'Waar gaan we die kopen", vroeg ik, en ze zei: "Give me money, you stay here, I buy, I buy cheaper. Nog geen vijf minuten later kwam ze terug met een paar schoenen die te groot waren, maar dat was geen probleem, ze waren al betaald, 190 Baht, en nu konden we ze probleemloos gaan ruilen. Zo'n praktische instelling daar houd ik wel van. De schoenen houden trouwens het midden tussen slippers en sandalen, ze zijn dan ook multifunctioneel, en uitgevoerd in tijdloos noir, zodat ze nog wel even meekunnen.

Vervolgens zijn we naar de haven gegaan en daar de boot naar Koh Larn (Koraaleiland) genomen. Katja denkt bijna aan alles, dus ik liet me lekker insmeren en een alleraardigst hoedje opzetten. Een minuut of veertig varen is het naar dit eilandje van ongeveer 4,5 x 2,5 kilometer. Aldaar op een van de stranden aangekomen kreeg ik een klein beetje het idee op een ze-hebben-me-hier-afgezet-en-ik-zou-bij-God-niet-weten-waar-ik-nu-naar-toe-moet-plek terecht te zijn gekomen, maar voordat die gedachte daadwerkelijk post kon vatten zat ik achterop 1 van de 2 scooters met chauffeur dit Katja inmiddels had gecharterd. Vanhier ging het naar een wat rustiger strand aan de andere kant van het eiland. 1 van de 50 grote twijfels in een mensenleven werd daar weggenomen: Ja, parelwitten stranden met een azuurblauwe zee en een oorverdovende stilte bestaan echt. Hier was 1 tentje waar wat gegeten en gedronken kon worden, in de verte een vermoedelijk hotel, en verder afgezien van wat zonaanbidders helemaal niets. Prachtig. Na een klein uurtje belde Katja de heren scooterchauffeurs weer op en die waren met 10 minuutjes ter plaatse. Het volgende onderdeel was familiebezoek. Daarvoor werden we weer naar een ander strand gereden. Fijn eilandje voor wielrenners trouwens, het gaat hier of 10% omhoog, of 10% naar beneden, meer smaken hebben ze niet. Ook op dit strand was het aangenaam rustig en om de familie gunstig te stemmen werden enkele trossen banaantjes aangeschaft. Met deze cadeaus durfden we ons wel te melden en we werden dan ook hartelijk verwelkomd door de talrijke aapjes die vrolijk meekomen tot op je strandstoel. Ook een andere grote twijfel: Zijn aapjes werkelijk dol op bananen?, kan bij deze dan ook worden geschrapt. Blijft vooralsnog over de grote vraag of het ook echt familie is en als ik zie hoe enthousiast we begroet werden laat ik u voorlopig nog even in onzekerheid.

De scooter-chauffeurs hadden ondertussen op ons gewacht en brachten ons nu naar de laatste lokatie, het drukste strand van Koh Larn, waar we wat hebben gegeten en gedronken en vervolgens weer een boot terug hebben genomen naar Pattaya. Kosten voor 2 personen voor zover vergelijkbaar met het georganiseerde tochtje van 700 B p.p:  4x enkele reis boot a 30 B is 120 B. 2 x lunch a 80 B is 160 B, is samen 280 Bath. Als extra's rekenen we dan 200 B voor elk 2 bier, 100 B voor elk een tros banaantjes, 300 B in totaal voor de scootersmet chauffeur, 100 B voor twee ligstoelen en 80 B voor vervoer van hotel naar haven vice versa, dan komt dat alles bij elkaar op 1060 Baht met z'n tweeen. Het gaat natuurlijk niet zo zeer om het geld, maar het is gewoon af en toe wel een sport om het lekker goedkoop te houden.  

Gisterenochtend trouwens twee druppels regen, daarna weer helemaal niets. In totaal tot nu toe twee Hollanders tegengekomen, waaronder 1 bekende. 1 bij gezien, bijna ter grootte van een ping-pongbal (hoe kom ik daar nu weer op) en op Koh Larn een aantal libellen van reuzenformaat. Of waren het toch van die op afstand bestuurbare helikoptertjes? We zullen het nooit weten.