Jaarwisseling.

Alle vrienden, bekenden en andere lezers wens ik een prettige jaarwisseling en een mooi 2011.

Zelf laat ik de kurken vanavond hier knallen: World Business Class Upper Deck van een KLM Boeing 747-400 Combi. Om mij daarna te laven aan een lekker hapje in het Thaise. De decadentie…

Klik op het plaatje voor grote foto.

Upperdeck747

Nulpunt bereikt.

 

Het is hier zo verschrikkelijk.
Koud.
Wat doet een mens hier?
Welke idioten hebben ooit besloten uitgerekend hier een nederzetting te beginnen?
Woensdag aangekomen op Schiphol, het was te koud voor een biertje. Twee koppen grote cappuccino genomen. 2x EUR 3.60.
Omgekleed in een toilet waar de lege coke-bolletjes op de grond lagen.
Treinkaartje naar Baarn gekocht en de trein in. 
Niet aan gedacht dat het nog geen 09.00 fucking uur was dus had ten onrechte een kaartje met korting. Boete van EUR 35.-.
Ik haat dit kankerland.
Oud en nieuw vind in ook niks.
Geef mij maar jong en fris.
Dus Frans gaat 31 december om 20.45 weer voor drie weekjes naar Thailand.
Ik zat wat te 'vliegwinkelen' en het uiterst aantrekkelijke tarief om eens een keertje World Business Class te reizen gaf uiteindelijk de doorslag.
Het is hier echt afschuwelijk. Sneeuw en voornamelijk komt er nog half gesmolten sneeuw aan, de bierprijzen rijzen de pan uit, het eten smaakt naar niks, de winkels gaan steeds dicht, de snowboots zijn uitverkocht, het is hier drie maal niks.
In de C-1000 stond een dame die aan iedereen vroeg of je een ijsje wilde proeven. Dit land is niet wijs. Het is snertweer.
Van de 95 nieuwe sprinters van de NS zijn er nu 87 stuk.
Zodra ik de deur uit loop val ik bijna op mijn bek. Het is mooi hier. Frans gaat nog een stukje overwinteren. 

 

Dus geen tijd om al mijn foto's up te loaden, maar u kunt terecht op onderstaande link met een aantal leuke filmpjes over Pattaya.

http://www.pattaya-funtown.com/video.html

Countdown.

Het is dinsdagavond even over half acht. Gisteren al ingecheckt en boarding-pass geprint, stoel 27 op mijn geliefde C-rij kunnen bemachtigen. Taxi is besteld om half negen. Dan ben ik hopelijk rond kwart over tien op vliegveld Bangkok, om 1 minuut voor twaalf gaan we de lucht weer in, richting Noordpool geloof ik.
Zometeen nog even langs de 7-11 voor wat yoghurtjes voor onderweg en wat kauwgompjes en zuurtjes voor tegen de dichte oren en droge keel, uitchecken uit het Hotel, laatste biertje en de Wonderful bar en dat zit het er weer op.

Knettergek.

Zo af en toe even het nieuws in Nederland volgende rijzen de haren je te berge.

Op Schiphol moeten 3000 transfer-passagiers noodgedwongen de nacht doorbrengen achter de douane. Regelt de luchthaven dat? Nee, daarvoor moet het Rode Kruis in actie komen. Prachtige organisatie hoor, het Rode Kruis, daar niet van, maar als mijn goede-doelen-geld wordt gebruikt om 1300 veldbedden te weinig voor vliegtuigpassagiers (ze hadden er maar 1700, het Rode Kruis zal wel armlastig zijn) neer te zetten ga ik er net zo lief van naar de hoeren. En zou het leger die aanvullende 1300 bedjes niet even kunnen missen? Of hebben we geen leger meer? Is er in dit land nu echt maar 1 veldbedje beschikbaar op elke 9400 inwoners?

En dan natuurlijk de veiligheid. Het zou zomaar kunnen dat 1 van de mensen die het meer dan beu is agressief zou kunnen worden. En met een borreltje op zou dat natuurlijk ook kunnen. Dus worden al die 3000 mensen drooggelegd. Verkoopverbod op alcohol. Stel je voor dat er iemand agressief wordt. Tsja, dan weet niemand raad natuurlijk. Dus maar met man en macht dat proberen te voorkomen, waarbij de goeden dan weer onder de kwaden moeten lijden. Terwijl het allemaal zo simpel is, gun iedereen zijn drankje en zodra er iemand agressief is, stuur je er een agent of aan mareschaussee op af die de man oppakt en in bewaring stelt. We hebben er zelfs wetten voor gemaakt, maar die lijken in onbruik geraakt.

De nieuwjaarsviering in Amsterdam staat ook op losse schroeven, zo heb ik begrepen. Het opsporingsapparaaat is te druk met een zedenzaak om de veiligheid te garanderen.
Vraagt een Thais meisje aan je: " Vieren jullie in Nederland ook Oud en Nieuw? "
Moet je zeggen: " Dit jaar waarschijnlijk niet. "
" Waarom niet? ", vraagt ze dan.
" Het politiekorps in onze hoofdstad Amsterdam heeft vorige week een verdachte aangehouden, daarom. "
Neemt u van mij maar aan dat u niet begrepen wordt.

En de NS heeft een aantal nieuwe sprinters aangeschaft. Zonder toilet, maar dat wist u al, volgens Pipo Eurlings zou het EUR 100 miljoen kosten om ze alle 130 van een pispot te voorzien, dat is ruim EUR 769.000.- per stuk, je koopt er een villa met zwembad voor. Nee, het nieuwe is dat nu is gebleken dat ze niet tegen sneeuw en smeltwater kunnen, dan krijgen ze kortsluiting. Werkelijk briljant. Schijten moet je op zo'n land.

 

Met Kat naar tijgers.

Met Katja naar de Tiger Zoo geweest. Dat is hier zo'n 40 kilometer vandaan, dus een Baht-busje kwam niet in aanmerking. De wijze van vervoer werd aangepast aan de wensen en er werd gekozen voor een private car. Dat is eigenlijk gewoon een taxi, alleen dan niet als zodanig herkenbaar en meestal zijn de auto's wat jonger. Zo ook in dit geval, een vrijwel nieuwe Toyota in een luxe-uitvoering, met veel leer en hout in het interieur. Hierin was het goed toeven en om 11.00 gingen we op weg. Voordat je Pattaya uit bent ben je al dik een kwartier verder dus al met al was het zo'n drie kwartier rijden.
De Tiger Zoo is een attractie van belang en dat was goed te zien aan het grote aantal bussen dat op de parkeerplaats stond. Voornamelijk Japanners, Chinezen, Japanners en Chinezen.
Het is een prachtig park waar je heerlijk kunt wandelen, veelal in de schaduw van de talrijke bomen, en je komt er allerlei diertjes tegen. Zelfs een kleine verzameling konijnen en als je dan vertelt dat wij die met de Kerst allemaal tegelijk opeten wordt je toch wat vreemd aangekeken. Het rondwandelen kan worden afgewisseld met een aantal shows, te weten de Varkensrace, de Krokodillenshow, de Tijgershow en de Olifantenshow. Allemaal te zien vanaf grote tribunes met overkapping en voorzien van ventilatoren zo groot als je ze in een windtunnel verwacht, zodat je geen zonnensteek oploopt.
Natuurlijk is er ook een voederplaats waar een aantal krokodillen strijden om de malse stukjes vlees.
Her en der in het park zijn verkooppunten met versnaperingen waardoor ook de inwendige mens aan zijn trekken komt. Dit zijn geen vijf-sterren restaurants, maar je kunt er een flesje water, limonade of bier kopen en that's it. Van sommige mensen vraag je je af hoe ze toch zo ver van huis hebben kunnen geraken, zoals de Amerikaan die bij zo'n tentje vroeg om water. De verkoopster pakt een flesje maar het is meneer niet naar de zin en hij vraagt om een ander merk. Een blik in de vitrinekast leert dat er geen andere flesjes water staan dus hij zal zijn voorkeur toch moeten laten varen. Maar of ze dan niet een andere maat hebben. Nee, ze hebben maar een maat flesjes. Schoorvoetend accepteert de man het flesje maar hij is er nog niet klaar mee hoor. De imbeciel vraagt of hij er een glas bij kan krijgen. NEE! Er staan hier geen glazen! Hij werd met een rietje weggestuurd.
Overigens goed nieuws voor de dames: u kunt uw krokodillenleren tasjes gerust blijven kopen, de krokodillen worden hier keurig gefokt c.q. gekweekt (wat is het verschil eigenlijk?) zonder dat dit ten koste gaat van het aantal dat nog in het wild leeft. Een gebied ter grootte van een voetbalveld is onderverdeeld in zo'n 20 afdelingen, elk met een stenen vloer en in het midden een waterbassin. Werkelijk duizenden krokodillen liggen hier volkomen roerloos in de zon op te warmen. Van tijd tot tijd krijgen ze wat te eten en dat is dan ook het enige moment dat ze in beweging komen. Wat een ongelooflijke luiaards zijn dat. En gelet op het feit dat deze dieren het al tientallen miljoenen jaren hebben volgehouden is dat kennelijk een prima manier van (over)leven.
De taxichauffeur had al die tijd op ons gewacht en om 15.15 aanvaardden wij de terugreis, zodat we om 16.00 weer in de Wonderful 2 bar zaten. Taxi van 11.00 tot 16.00 inclusief 80 kilometer rijden: 800 Baht (EUR 20.-).
Vanmiddag ga in vriend Dik in Jomtien met een bezoekje vereren, vanavond kijken of ik kan inchecken en morgen alweer de laatste dag.
Vertrektijd vliegtuig volgens schema: 21 december 23.55 lokale tijd, is 21 december 17.55 Nederlandse tijd.

Kinderwens gaat in vervulling.

Het was bijna zondagmiddag en ik had nauwelijks geslapen. Met pappa en mamma ging in op bezoek bij een collega van mijn vader. Op zich was dat niet zo spannend, maar er was mij het een en ander in het vooruitzicht gesteld. De meneer waar wij op visite gingen had namelijk een radiografisch bestuurbare legertank en er was beloofd dat die gedemonstreerd zou worden. Krijg een kind maar eens gek.
Vandaar, voordat ik verder ga, allereerst een welgemeende goede raad aan ouders van kleine kinderen: Vertel van te voren nooit iets. De kans dat de fantasie van uw kind op hol slaat is anders levensgroot aanwezig. Mijn eerste bezoek aan Madurodam was, goedbedoeld, voorafgegaan door de nodige informatie en zo had ik onder meer begrepen dat ook Schiphol op schaal was nagebootst.
Een grotere teleurstelling dan die van een jochie dat in zijn gedachten allemaal vliegtuigjes zag af- en aanvliegen, maar in werkelijkheid genoegen moest nemen met wat modellen die traag en monotoon door een tractortje over een taxibaan voortgetrokken, telkens hetzelfde rondje aflegden, is nauwelijks voorstelbaar. Een zwart-wit foto met pappa en mamma kon daar weinig meer aan veranderen.
De collega en zijn vrouw woonden, zo had ik gehoord, op de Laan van Ouderzorg. Het zou dus wel een soort bejaardencentrum zijn, zo had ik geredeneerd, en dat klopte in zoverre dat er geen kinderen waren. Ik moest mij dus vermaken met het luisteren naar de gesprekken die gevoerd werden. Het duurde dan ook niet lang voordat ik begon te zeuren over de legertank. Gelukkig viel mijn vader mij bij. De legertank werd uit een kast gehaald en op de salontafel gezet. Dat was de eerste teleurstelling. Ik had op mijn lippen om te vragen: " Is dat hem in het klein?", maar ergens begreep ik dat ik beter mijn mond kon houden. Hij was wel zwaar. Ik mocht proberen om het op te tillen, maar dat lukte niet.
Na wat technische uitleg naderde het hoogtepunt: De tank zou op de grond worden gezet en radiografisch rondom de tafel worden gemanouevreerd.
De collega van mijn vader hield daartoe een metalen doos in zijn hand waar gemakkelijk zes boterhammen in pasten. Er zat een antenne aan en er was een grote zwarte ronde knop. 1x drukken was vooruit, 2x drukken linksaf (de linkerrupsband stopte dan), 3x drukken achteruit. Een ingeschakelde functie kon gestopt worden door nogmaals hetzelfde aantal keren te drukken. De tank kon dus alleen maar tegen de klok in rond de tafel gereden worden, tenzij je hem op elke hoek 270 graden linksom liet draaien, maar dat leek in een oorlogssituatie niet echt handig. Grootste desillusie was dat het ding niet eens kon schieten. Na 1 rondje om de tafel had ik het dan ook wel gezien en begon ik te zeuren of we nog niet naar huis gingen.
Een tijdje later was ik spelen bij een vriendje. Zijn pappa was professor en ging regelmatig naar Amerika. Frank, zo heette het vriendje, was dan ook wijs gemaakt dat Sinterklaas niet in Spanje maar in Amerika woonde. En pappa kreeg wel eens iets van hem mee. Zo had Frank op een gegeven moment een modelauto op batterijen, die je kon programmeren. (We schrijven rond 1970, het was een wonder)
Er zat in de doos van de auto een grote stapel kaartjes, waar je gaatjes in kon maken. En elk gaatje correspondeerde met een bepaalde functie, vooruit, rechtsaf, etc. Het was een soort ponssysteem, wellicht verwant aan een draaiorgelboek.
Ik had er ook wel 1 willen hebben, maar mijn Sinterklaas kwam nooit in Amerika en in Nederland heb ik dit soort speelgoed nooit gezien.
Later werden radiografisch bestuurbare autootjes meer gemeengoed, maar vreemd genoeg heb ik er nooit eentje in mijn bezit gehad.
Met grote vreugde kan ik u dan ook mededelen dat ik sinds hedenmiddag de trotste bezitter ben van een piepklein radiografisch bestuurbaar schaalmodelletje. De naam is Alfa Romeo, het gewicht bedraagt ongeveer 13 gram en de lengte is 6 centimeter. Het dingetje doet alles wat je maar van een autootje kan verwachten, zelfs de lampjes gaan aan tijdens het rijden.
U begrijpt wel dat ik tijdens het schrijven van dit stukje telkens heb zitten kijken of het oplaad-ledje al uit ging, en nu dit inderdaad het geval is gaat het kind in mij aan het spelen en wens ik niet gestoord te worden.