Even bijpraten.

Zodra je van het vliegtuig gebruik maakt, bestaan verre reizen niet meer. Dan zijn er alleen nog maar verre bestemmingen. Want laten we wel zijn, als ik vanaf mijn huisadres in Nederland binnen 18 uur (incl. 2 uur vertraging op Schiphol) mijn intrek kan nemen in een hotel in Pattaya, blijft dat toch een klein wonder. Zeker als je daarbij in aanmerking neemt dat je je hierbij nauwelijks enige inspanning van betekenis hoeft te getroosten of enig ongemak hoeft te laten welgevallen.

Ik heb het ook wel anders meegemaakt. Zo hadden wij op de middelbare school de Rome-reis. Dat begon dan met verzamelen op Den Haag CS, boemelen naar Utrecht om daar over te stappen op de internationale D-trein naar Roma Termini. (Huiskamervraag: Waar staat D-trein voor?).

Dat duurde dan zo'n 24 uur. Geld voor couchettes werden wij geacht niet te hebben, dus de nacht werd doorgebracht op de zittingen en platgetrokken rugleuningen van de stoelen die elke coupe dan nog net wel rijk was. Om en om kon je dan min of meer liggen en als je het geluk had even weg te dommelen was de kans groot dat je wakker werd met de sokken van een klasgenoot in je gezicht. Catering was niet in voorzien en de van thuis meegekregen broodjes kaas en cervelaat waren bij gebrek aan airconditioning voor de gemiddelde Biafraan nog ongeschikt.

En dan het hotel, pal gelegen aan de via Nazionale, zeker toen nog 1 van de giftigste verkeersaders van Rome. Telkens die trappen opsjokken naar de derde verdieping, bedden waar je rugpijn van kreeg als je er alleen al naar keek, soms koud stromend water op de kamer, op de gang in de rij staan voor een niet meer afsluitbaar toilet, om over het meerzijdig beschimmelde douchehok nog maar te zwijgen.  's Ochtends mocht je bij het ontbijt kiezen tussen koffie of thee.Dat werd dan meestal cafe au lait, met zo'n scheut melk erin en als je pech had ook het halve vel. Daar kreeg je dan 1 croissantje bij waar je vanuit een centraal depot een likje voor dierlijke consumptie afgekeurde jam op kon krijgen. Grazie, grazie. Multo grazie!

De eerlijkheid gebiedt te zeggen dat het overige eten goed geregeld was. Wij aten 2x daags in de Via della quattro fontane 14, Tavola Calda, Cafe Aureli. Een zelfbediendingszaak waar wij vouchers voor kregen en dan konden we ons bord onbeperkt volscheppen. Met name staat mij nog bij een (soort van) lasagna, waar ik helemaal wild van was. Elke keer een driedubbele portie, en als ik zag dat de bak bijna leeg begon te raken liet ik keurig eerst een paar anderen voorgaan. Toen ik een paar jaar geleden weer eens in Rome was ben ik deze zaak, waar voornamelijk Romeinen kwamen, natuurlijk weer op gaan zoeken, maar helaas bestond de onderneming niet meer. Het hotel trouwens ook niet, maar dat is minder jammerlijk.

Eigenlijk doe ik qua eten hier deze vakantie precies hetzelfde. Eenmaal de prachtige brunch- en dinerbuffetten van het Lek-hotel ontdekt hebbende, heb ik, de straatkarretjes uitgezonderd, nog nergens anders gegeten. Klinkt wellicht wat saai, maar het is dichtbij, snel, gemakkelijk, veel, lekker, de keuze is ruim en het is voordelig. Wat wil een mens nog meer. En als ik 's ochtends wat moeite heb om op te staan is 1 seconde denken aan het in het vooruitzicht staande ontbijt voldoende om toch uit de veren te komen.

Nu het hier 's middags ook goed uit te houden is heb ik het dagritme wel wat verlegd. Ik sta wat later op en de siesta van 12.00 tot 15.00 heb ik ingeruild voor een knappend uiltje van 17.00 tot 19.00. Gisterenmiddag heerlijk langs de boulevard gewandeld en 's avonds de omgeving van Soi LK Metro eens verkend. Dat ligt een steenworp buiten de overige 'actie'  (even voorbij Areca Logde voor de kenners). Leuk sfeertje, alleen jammer dat het er tweerichtingsverkeer is, het verkeer eist iets te veel aandacht op, en bruikbare stoepen zijn er niet. Ook weer teruggewandeld en zo was gisteren de eerste dag die ik geheel te voet en zonder Baht-busje heb volbracht. Een voetmassage van 60 minuten voor 100.- Baht was dan ook welverdiend.

's Middags had ik wat inkopen gedaan, een thermometer (jawel!) bij Mike's Shopping Mall, zodat ik u kan vertellen dat het hier nu om 14.50 precies 30 graden is. En met een klein briesje en niet al te hoge vochtigheid scheelt dat toch wel een slok op een borrel met de 35+ van afgelopen september. Verder een T-Shirt, 2 onderbroeken en een broek gekocht, totale schade EUR 26.-.

Van de ongemanierde Russen nog een aantal concrete voorbeelden:
-paar Russen die met sigaret nog aan in Baht-busje stappen. (Niet dat iemand er last van heeft, maar het is gewoon not done).
-3 dames die bij Mike's Shopping Maal lopen te winkelen met de halve liters Heineken in de hand c.q. aan de mond.
-een viertal dames die in een bar gaan lopen schreeuwen om de volgende 4 bier.
-een knulletje van een jaar of 12 dat bij het afrekenen bij een 7-11 zich voor mij in het rijtje worstelt, terwijl hij, ook tijdens het afrekenen, gewoon door blijft bellen.

Tenslotte nog mijn eerste onhandigheidje van deze vakantie; De lift in het hotel is niet voorzien van zo'n electrisch oogje dat de deur open houdt zolang dat noodzakelijk is, maar sluit na enkele seconden onherroepelijk tenzij je op een knop drukt. Toen ik zojuist de lift wilde binnengaan kwam er eerst iets uit lopen wat ook mijn aandacht trok, dus achterom kijkend liep ik pardoes tegen de dichtgaande deuren aan. Straks maar een extra schoudermassage.

 

Advertenties

2 thoughts on “Even bijpraten.

  1. Frans,
    voordeel van de Rome-reis-tijd (?) is voor mij ook dat toentertijd onze vrienden der Russische taal nog lekker achter een stevig hek met prikkeldraad zaten. Laat ze lekker links (c.q. rechts) liggen en geniet.
    Hier is er nl. nog steeds geen moer verandert, buiten dat we een hoop informatie zelf moeten opzoeken c.q. verzinnen.
    Verzorg jij de Pattaya-meisjes, houden wij jouw Jäger-meisjes op temperatuur.
    Groeten,
    Frank, Baps en ander personeel en gasten AdL § Q.

  2. Hoi Frans,
    Een laatste berichtje uit een ietwat, tijdelijk ontdooiend Nederland (donderdagavond).
    De noodzakelijke bagage is reeds ingepakt en morgen ongeveer 10.30 uur per taxi naar de trein. Mijn zuster en zwager zijn vandaag , ook met China Airlines, richting Bangkok vertrokken, maar die zal ik waarschijnlijk 3 maanden niet meer zien.
    Zij blijven eerst in Bangkok en gaan dan door naar Krabi (aan de andere kant van Thailand)
    In iedergeval gaan we een aangename temperatuur tegemoet wat we hier al een tijd hebben gemist.
    Vanmiddag nog even tijdelijk afscheid genomen van een aantal collega’s met de bekende kreet ‘tot volgend jaar’ die dan meteen weer een paar valse emoties oproepen.
    Als alles goed gaat zien we elkaar weer gauw.
    Gr. Dik

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s