Kinderwens gaat in vervulling.

Het was bijna zondagmiddag en ik had nauwelijks geslapen. Met pappa en mamma ging in op bezoek bij een collega van mijn vader. Op zich was dat niet zo spannend, maar er was mij het een en ander in het vooruitzicht gesteld. De meneer waar wij op visite gingen had namelijk een radiografisch bestuurbare legertank en er was beloofd dat die gedemonstreerd zou worden. Krijg een kind maar eens gek.
Vandaar, voordat ik verder ga, allereerst een welgemeende goede raad aan ouders van kleine kinderen: Vertel van te voren nooit iets. De kans dat de fantasie van uw kind op hol slaat is anders levensgroot aanwezig. Mijn eerste bezoek aan Madurodam was, goedbedoeld, voorafgegaan door de nodige informatie en zo had ik onder meer begrepen dat ook Schiphol op schaal was nagebootst.
Een grotere teleurstelling dan die van een jochie dat in zijn gedachten allemaal vliegtuigjes zag af- en aanvliegen, maar in werkelijkheid genoegen moest nemen met wat modellen die traag en monotoon door een tractortje over een taxibaan voortgetrokken, telkens hetzelfde rondje aflegden, is nauwelijks voorstelbaar. Een zwart-wit foto met pappa en mamma kon daar weinig meer aan veranderen.
De collega en zijn vrouw woonden, zo had ik gehoord, op de Laan van Ouderzorg. Het zou dus wel een soort bejaardencentrum zijn, zo had ik geredeneerd, en dat klopte in zoverre dat er geen kinderen waren. Ik moest mij dus vermaken met het luisteren naar de gesprekken die gevoerd werden. Het duurde dan ook niet lang voordat ik begon te zeuren over de legertank. Gelukkig viel mijn vader mij bij. De legertank werd uit een kast gehaald en op de salontafel gezet. Dat was de eerste teleurstelling. Ik had op mijn lippen om te vragen: " Is dat hem in het klein?", maar ergens begreep ik dat ik beter mijn mond kon houden. Hij was wel zwaar. Ik mocht proberen om het op te tillen, maar dat lukte niet.
Na wat technische uitleg naderde het hoogtepunt: De tank zou op de grond worden gezet en radiografisch rondom de tafel worden gemanouevreerd.
De collega van mijn vader hield daartoe een metalen doos in zijn hand waar gemakkelijk zes boterhammen in pasten. Er zat een antenne aan en er was een grote zwarte ronde knop. 1x drukken was vooruit, 2x drukken linksaf (de linkerrupsband stopte dan), 3x drukken achteruit. Een ingeschakelde functie kon gestopt worden door nogmaals hetzelfde aantal keren te drukken. De tank kon dus alleen maar tegen de klok in rond de tafel gereden worden, tenzij je hem op elke hoek 270 graden linksom liet draaien, maar dat leek in een oorlogssituatie niet echt handig. Grootste desillusie was dat het ding niet eens kon schieten. Na 1 rondje om de tafel had ik het dan ook wel gezien en begon ik te zeuren of we nog niet naar huis gingen.
Een tijdje later was ik spelen bij een vriendje. Zijn pappa was professor en ging regelmatig naar Amerika. Frank, zo heette het vriendje, was dan ook wijs gemaakt dat Sinterklaas niet in Spanje maar in Amerika woonde. En pappa kreeg wel eens iets van hem mee. Zo had Frank op een gegeven moment een modelauto op batterijen, die je kon programmeren. (We schrijven rond 1970, het was een wonder)
Er zat in de doos van de auto een grote stapel kaartjes, waar je gaatjes in kon maken. En elk gaatje correspondeerde met een bepaalde functie, vooruit, rechtsaf, etc. Het was een soort ponssysteem, wellicht verwant aan een draaiorgelboek.
Ik had er ook wel 1 willen hebben, maar mijn Sinterklaas kwam nooit in Amerika en in Nederland heb ik dit soort speelgoed nooit gezien.
Later werden radiografisch bestuurbare autootjes meer gemeengoed, maar vreemd genoeg heb ik er nooit eentje in mijn bezit gehad.
Met grote vreugde kan ik u dan ook mededelen dat ik sinds hedenmiddag de trotste bezitter ben van een piepklein radiografisch bestuurbaar schaalmodelletje. De naam is Alfa Romeo, het gewicht bedraagt ongeveer 13 gram en de lengte is 6 centimeter. Het dingetje doet alles wat je maar van een autootje kan verwachten, zelfs de lampjes gaan aan tijdens het rijden.
U begrijpt wel dat ik tijdens het schrijven van dit stukje telkens heb zitten kijken of het oplaad-ledje al uit ging, en nu dit inderdaad het geval is gaat het kind in mij aan het spelen en wens ik niet gestoord te worden. 

Advertenties

One thought on “Kinderwens gaat in vervulling.

  1. Hoi Frans,
    Het is daar wel weer goed uit te houden als ik dat zo lees. Nog veel plezier, voor je het weet weer terug in dit kikkerlandje.
    Vanmiddag kerstborrel, vreemd zonder jou.
    Groetjes,
    MM

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s