Luxe probleem.

Vanaf een kwartiertje geleden kon in inchecken en ik zat maar te dubben of ik nu een stoel op het hoofddek of op het bovendek zou nemen. Het bovendek wordt door velen verkozen vanwege de besloten sfeer, anderzijds worden de stoelen 4e en 4f op het hoofddek ook wel geprezen, zie

http://www.seatguru.com/airlines/KLM/KLM_Boeing_747-400_full.php

Uiteindelijk is het 4f geworden, 1a en 1k op het hoofddek waren ook wel leuk, vanwege het mooie uitzicht door de raampjes die daar onder een lichte hoek voor je staan, maar bij een nachtvlucht is dat niet zo relevant.
Bovendien heb ik op de heenvlucht het bovendek al eens mogen ervaren, en verandering van spijs doet eten, nietwaar?

Wordt vanaf morgenavond 18 januari 2011 23.59 lokale tijd, 17.59 Nederlandse tijd weer 12 uurtjes vliegen, maar normaal zie ik daar al niet echt tegenop, laat staan als er weer allerlei verwennerijen en een heerlijke stoel en een huisje in het vooruitzicht staan. De planning is om ruim op tijd op de luchthaven Bangkok aanwezig te zijn, ik probeer rond 21.00, want borrelen en hapjes eten en roken in de Air France Lounge is nu eenmaal bij de prijs van dit ticket inbegrepen, dus waarom zou ik dat laten?

Het afscheid gaan nemen hier wordt daardoor niet minder dramatisch.

Wegens chronisch tijdgebrek zullen een aantal verhaaltjes pas later op dit weblog verschijnen, waarvoor graag uw begrip.

Advertenties

To be continued.

Eigenlijk veel te mooi weer om te gaan zitten internetten, ik zal het kort houden.

Van de excursie-organisatie geen email teruggezien, ook niet in het spam-vakje, dus ik vermoed dat er geen plek meer was, of dat ze hem niet meer omhoog konden krijgen (tip 4), wat erger zou zijn. Dit houden we dan maar tegoed voor een volgende keer, kan Yiab ook mee, vindt ze vast wel leuk. Nog geen goede inzendingen trouwens, leuk geprobeerd van Dik, maar het heeft niets met vrouwen te maken, sterker nog, over het algemeen is het strikt verboden voor ze (tip 5).

Dinsdagavond een stunning lady uit Walking Street gehaald, bij oude oude Simon's bar vandaan. Wel wat lang spelletjes mee zitten spelen en zitten borrelen, dus pas wat laat in het hotel en woensdag kon dan ook zo goed als verloren worden beschouwd.

Donderdag uit dezelfde bar weer een leuke dame opgescharreld, Oey, maar die stelde wat teleur.

Dus gisteren maar weer een oude vertrouwde opgezocht, Oy, en daar ga ik vanavond weer mee op stap.

In de Wonderful 2 Bar is de Mamasan de afgelopen dagen helemaal in haar nopjes, ze heeft een knul aan de haak geslagen die toch wel een jaar of 20 jonger is dan zijzelf. Normaal komt ze pas tegen 17.00 om de boel te bestieren, maar nu zit ze 's ochtends terwijl ik nog aan de koffie zit al in groot pontificaal uitgebreid te pimpelen.

Bij het meisje dat mij bij wijze van cadeautjes altijd van winterkleding voor de terugreis voorziet ben ik even uit beeld, een wat oudere toerist heeft haar 'ontdekt' en al een dag of drie komen ze rond 13.00 samen helemaal bepakt en bezakt terug van het winkelen. Dus ook zij is de Koning te rijk. Vanochtend kwam ze met een foldertje met mobieltjes aan om even bij mij te checken of wat zij uitgezocht had dezelfde was als ik had. Dat was niet zo, ik heb een HTC en zij had haar oog laten vallen op de IPhone maar ik kon natuurlijk wel bevestigen dat dat ook een prima keuze was. De prijs inclusief BTW hadden ze er in de winkel al bij geschreven: Baht 28.000. Benieuwd of dat kleinood morgen in het prijzenpakket zit.

Japanners blijf je je soms over verwonderen. Ik liep zojuist hier langs de juwelier en dacht: Goh, wat heeft hij het druk. Stonden er een stuk of 15 Japanners binnen zich te vergapen aan een stelletje Casio-klokjes, alsof ze nog nooit een Quarz-horloge hadden gezien. Onbegrijpelijk.

En om een einde te maken aan de discussie hoeveel Baht-busjes er in Pattaya rondrijden heb ik daar maar eens een studie van gemaakt: Het zijn er 700 en die zijn als volgt genummerd:

1-340 : Serie 23001
341-680: Serie 23002
001-020: Serie 'iets in het Thais wat eindigt op iets dat op een 7 lijkt'
Er rijdt dus bijvoorbeeld zowel een nummer 6 rond als een 006, maar geen 021.
Verder viel op dat er eentje rondrijdt zonder nummer, en dat een busje groen is in plaats van donkerblauw.
Je hebt er niets aan, maar je moet het natuurlijk wel weten.

Kijk ik even vooruit dan zie ik dat de temperatuur in Nederland a.s. woensdagochtend waarschijnlijk weer eens onder nul ligt. Gelukkig maar.

Pattaya, Thailand; peinzingen, overmijmeringen en prijsvraag.

Nu Kat er niet is moest ik helemaal zelfstandig op zoek naar een excursie want het thuisfront kan natuurlijk niet zonder wat foto's van de omgeving blijven zitten. De meest voor de hand liggende locaties hebben we inmiddels wel achter de rug, dus ik ben maar eens een beetje een het wilde weg gaan rondgoogelen. En zowaar, ik kwam nog iets tegen wat mij wel redelijk spectaculair lijkt. Althans, voor zover ik weet kun je in Nederland – off all places – een dergelijk uitstapje niet maken. Je kunt er wel (in ieder geval elk jaar) een paar uur voor in de rij staan, maar uiteindelijk mag je dan alleen kijken. Het ding gaat dan niet doen waar hij juist wel voor gemaakt is. Via mijn telefoon heb ik een reservering opgegeven, nu maar hopen dat er nog een plekje is, want het aantal plaatsen is behoorlijk beperkt tot enkele tientallen. Of het doorgaat weet ik dus nog niet zeker, maar u mag alvast raden wat het zou kunnen zijn.

Weertip: De atmosfeer is nogal drukkend vandaag.

Goede inzendingen worden beloond met een biertje naar keuze.

Gisteren voor de zoveelste keer een biertje gedronken bij het barretje iets voorbij de Pensri-Bar, de naam kan ik maar niet onthouden. Het aardige meisje uit december is er steeds maar niet, en verder is de keuze er vrij beperkt. Er zit weliswaar een kleine beauty tussen, maar die is mij te uitgekookt. Vrijwel altijd zit ze met speciaal door haar geselecteerde farangs een spelletje vier op een rij te spelen en lady drankjes los te peuteren, maar zodra het op bar-finen aankomt doet ze net alsof ze gek is, vraagt een idioot hoge prijs, of gaat zitten vozen met iemand die toch niet in haar is geinteresseerd. Zo begon ze mij van de week plotseling om de nek te vallen, terwijl ze mij gewoonlijk geen blik waardig keurt, toen een Arabische meneer een paar meisjes voor zijn baas kwam uitzoeken. Daar had ze beslist geen zin in. Pas na 24.00 uur maak je een kans om haar mee te nemen en de ervaring leert dat je dan nog op een Agassi of McEnroe moet lijken, anders kun je de hand beter aan jezelf slaan.
Het is wat frustrerend voor de andere dames, maar ruzie maken is lastig, ze wonen tenslotte allemaal op hetzelfde kamertje even buiten het centrum van Pattaya.
Terwijl deze andere dames blij zijn als ze uberhaupt gedurende de avond een klant vinden, wacht zij rustig het laatste uurtje af, en voor die tijd pakt ze ook nog eens de meeste lady-drinks en fooien. Het is niet eerlijk verdeeld in de wereld, ook in Pattaya niet.
In deze bar is verder doorgaans aanwezig een ventje van een jaar of drie, zoontje van een van de dames, vermoed ik. De meeste bargirls hebben wel een kind (en een vent die ze in de steek heeft gelaten), maar die zijn meestal toevertrouwd aan de zorg van oma, zulks bij gebrek aan gereguleerde gesubsidieerde frauduleuze kinderopvang, zoals de Nederlandse belastingbetaler en werkgever die maar al te goed kent.
Dit knaapje kan nog geen woord uitbrengen en hij uit zijn willetje dan ook voornamelijk met behulp van een soort gebarentaal, waarin hij uiterst bedreven is. Grosso modo bestaan zijn gebaren uit drie typen, te weten: gooien, schoppen en slaan. Indien hier niet vlot of adequaat genoeg op gereageerd wordt zet meneer het bovendien op een krijsen waar de kraaien geen brood van lusten, dus over het algemeen is het vrij effectief.
Hij mag nu zelf proberen te eten. Een bakje eten met een lepel wordt dan voor zijn snufferdje gezet en dan kan het feest beginnen. Meestal zit er binnen zijn gezichtsveld nog wel iemand te eten en zodra zijn oog daarop is gevallen krijgt hij kennelijk een aha-erlebnis en begint de eetbewegingen na te doen.
Het lepeltje in het bakje stoppen er zorgen dat er wat eetbaars in terecht komt lukt nog wel, maar de coordinatie tussen de bewegingen van het schouder- elleboog- en polsgewricht laten nog te wensen over.  Veelal is de lepel bijna leeg als deze zijn mond bereikt. Maar zo is hij in ieder geval een tijdje zoet.
Het knulletje moet ook wel eens een plasje doen en dat mag dan gewoon boven op de bar in een leeg bierflesje. Met name Japanners raken hiervan helemaal in extase en weten niet hoe snel ze hun telefoon in de camera-stand moeten zetten om vervolgens hun hele batterij op dit toch tamelijk genante tafereel leeg te schieten.

Tegen sluitingstijd 1 van de mindere Godinnen mee naar het hotel genomen. Alle keren dat ik er een biertje gedronken heb was ze altijd even lief en aardig geweest dus dat mag beloond worden.
Toen we om een uur of vijf gingen slapen vroeg ze nog hoe laat ze weg moest. Ik zei dat ze net zo lang mocht blijven slapen als ze wilde, als ik maar voor 13.00 kon ontbijten. Meisje helemaal gelukkig, hoefde ze niet met al haar collega's op het kamertje even buiten het centrum van Pattya haar roesje uit te slapen en kon ze douchen als ze daar zin in had, want de douche moeten ze natuurlijk ook met een aantal anderen delen en als je dan bijvoorbeeld met z'n zessen bent en iedereen is een half uur bezig, dan ben je toch al gauw weer drie uur verder. Een nachtje met een farang is voor sommigen dan ook een manier om weer eens lekker te slapen, tenzij hij de hele nacht alleen maar boom-boom wil, maar laten we eerlijk zijn, dat houdt toch geen mens twee of drie weken vol. Vandaar dat 1 van de eerste vragen altijd is: "Hoe lang ben je hier al?" 🙂

Wordt het niet de hoogste tijd om een lekker hapje te gaan eten? Ja.

Voor degenen die nog aan het puzzelen zijn over de excursie een tweede tip: Als ze lang haar hebben is het geel.

Tenslotte nog een oprechte wens: Long Live the King!. Anders kondigen ze hier de nationale rouw af en worden we voor onbepaalde tijd drooggelegd. Eventuele Thailandgangers raad ik dan ook aan om voordat ze een reis boeken bij de Engelse bookmakers informeren of ze daar kunnen wedden dat de goede man net voor of in hun vakanieperiode overlijdt. Als je dan een periode van bijvoorbeeld een maand neemt waarbinnen hij doodgaat, en je kunt 1 tegen 33 wedden dat dat het geval is, krijg je voor een premie van EUR 66.- EUR 2000.- retour indien het gevreesde feit plaatsvindt, en kun je dus toch gaan, zonder dat het je geld kost, want veel meer zul je inclusief vlucht hier toch niet opmaken als de belangrijkste attracties aan u worden onttrokken.

 

Oi en Soi en Poi en Toy en de almachtige God.

Afgelopen donderdagavond hebben zo'n 350 agenten Soi 6 helemaal afgezet en alle aanwezige dames gecontroleerd op onder meer drugsgebruik. Ze moesten allemaal een plasje doen en volgens de locale berichtgeving zijn er 16 meegenomen omdat die positief op de drugstest reageerden. Het straatje is zo'n 150 meter lang, er zitten ongeveer 50 bars die gemiddeld een tiental dames hebben, dus de vangst viel mee of tegen, al naar gelang de doelstelling. Overigens zijn er, afgezien van 1 kennelijke handelaar die 160 pillen bij zich gehad zou hebben, in het geheel geen drugs aangetroffen.

Zelf heb ik er weinig van gemerkt, ik zat toevallig weer eens in Soi LK Metro. Daar bevindt zich onder meer de Devil's Den, die een heuse website onderhouden, en zich kenmerken door het feit dat ze zgn. 'all-in' pakketten voor 90 minuten incall verzorgen, en dat de dames desgewenst ook via internet op de hotelkamer kunnen worden ontboden. De gehanteerde prijzen zijn voor Patthaise begrippen niet concurrerend en op diverse fora wordt er dan ook nogal misprijzend over geschreven. Hoe dit ook zij, de bar zelf heeft niets opzienbarend of extra uitnodigends, de dames komen niet boven de middelmaat uit dus ik ben er maar gewoon langs gelopen. Wel een kijkje genomen bij Lolita's Gogo Club, daar hoeft u ook niet naar toe. Om 23.00 uur zaten er drie man binnen die met 1 dame aan het praten waren. Verder alleen iemand die dan nog net wel een drankje in wilde schenken. Het enige wat hier te zien viel waren de vele reclameuitingen die de speciela Lolita-Club-Vip-kaart aan de man moesten brengen. Eenmaal in het bezit daarvan zullen u gedurende 5 jaar ongekende geneugten ten deel vallen. En dat voor maar Baht 5000.- (EUR 125.-). Deze zaak heb ik verlaten voordat ik mijn biertje half leeggedronken had. Vervolgens terecht gekomen in de Champagne Gogo Bar, waar het wel leuk toeven was. Niet overdreven grote ruimte met hier en daar spiegelwanden, 1 centrale paaldansvloer, met aanvullende paaltjes aan de tafeltjes langs de muren. Leuk aangekleed, behalve de dames waar wel het een en ander tussen had. Een enkeling danste zelfs geheel ontkleed (streng verboden…), tent zat goed vol, teringharde techno-house zoals dat hoort, de ping-pong balletjes ontbraken niet, en een flesje Heineken onder de Baht 100.-. Zo lusten we er nog wel een paar! Toch weer even verder gaan kijken en terwijl ik Soi LK Metro weer verder inliep werd ik links tussen de Champagne en Lolita Club (de naam van de bar ben ik even kwijt) aangesproken door een lieftalligheid die maar jammerde dat ze nog geen falang had. Ik liet mij overhalen tot een drankje en een praatje en om 02.10 uur vertrokken we richting hotel en de volgende dag was ik te laat voor het ontbijt in het Lek-hotel (dat is tot 13.00 uur). Richting Baywatch Restaurant gegaan, maar dat zat vol, toen maar Boyz Town ingelopen waar ik 's avonds toch maar niet kom, maar waar je overdag, in dit geval bij bar/restaurant Shamrock, prima kunt ontbrunchen.
's Avonds liep ik in de buurt van de U-too bar en werd ik enthousiast aangesproken door Oy. Ik moest even nadenken, maar opeens wist ik het weer en hoefde ik niet meer verder te zoeken.
Verder nog een avondje op stap geweest met Cas, LB uit Soi 6 en gisteren ben ik zonder eten naar bed gegaan. Mede daardoor vanochtend betrekkelijk vroeg eruit, van 07.15 tot 09.00 even in het ochtendzonnetje op het balkonnetje gezeten, wasje naar meisje gebracht, bodempje gelegd via ontbijt-buffet, gewandeld langs de boulevard, wat onuitgeslapen FL-ers op afstand moeten houden, krantje gelezen, en rond 13.00 biertje gepakt bij Wonderful 2 Bar. Daar ging ook nog een stalletje staan dat me nog niet eerder was opgevallen, maar een kijkje genomen en het bleek kippensoep te zijn. Grote kom soep met hele kippenpoot erin, bij alles wat ze erin willen flikkeren vragen" Not spicy? " en als ze nee zeggen is het OK. Resultaat was een toch nog behoorlijk pittig soepje wat ik ondanks de 31 graden heerlijk op heb zitten peuzelen zonder dat het zweet mij uitbrak en ik had er eigenlijk nog wel eentje gelust. Wat kan een mens voor 75 cent toch oneindig genieten.

We horen niets over Kat (Jiab) hoor ik u denken, en inderdaad, zij is tot 16 januari op vakantie naar huis. Jammer, maar helaas.

Poi maakte het alweer een beetje goed door deze keer niet met een wollen shawl te komen, nee, zij kwam nu met een wollen ijsmuts als cadeautje. Voor als ik weer naar huis ga… Lief he.

Verder wordt het nieuws in de wereld vandaag natuurlijk beheerst door de schietpartij in Tucson. Op Fox News zag ik een deskundige die omstandig uiteenzette dat de kans maar heel klein is dat je een schot waarbij een kogel dwars door je hoofd vliegt overleeft. Het zou Amerika niet zijn als hij zijn betoog niet had afgesloten met de zin:"We can say this was a direct intervention of the Almighty". Nou, daar zullen de ouders van dat 9-jarige meisje een fijne boodschap aan hebben.

Daar zijn we weer.

De dagen vliegen voorbij, toch even een gaatje gevonden voor een verhaaltje. Over de overnachting in de kamer in Soi 13/1 boven de Jungle-bar moet ik, al is het alleen maar for future reference, nog wat kwijt.
Toen ik er rond het middaguur aankwam en de al wat oudere vrouw mij liet weten dat ze nog 1 kamer vrij had was ik de Koning te rijk, maar ik wilde de kamer natuurlijk wel eerst zien. Dat was een hele opgaaf voor haar, want het was vier hoog, dus ze probeerde er nog vanaf te komen door maar te herhalen dat het 'big loom' was maar daar trappen wij niet in. Dus ze moest toch de acht trappetjes op sjokken en boven aangekomen zeeg ze hijgend ineen op het bed, ondertussen natuurlijk nog wel een hijs van haar sigaret nemend. Ik zei dat ik de kamer wel OK vond en dat vond zij ook best. Ik moest maar weer naar beneden gaan en ze zou zorgen dat de kamer om 15.00 op orde was. Zelf bleef ze nog even bijkomen.
Om 15.00 zat er een jongere dame beneden die mij, zonder naar een paspoort of iets dergelijks te vragen, de sleutel gaf. Ik klom weer omhoog naar de vierde verdieping, kamer 7. Toen ik de sleutel in het slot wilde steken hoorde ik iemand zeggen: " It's open. "  Ik keek achterom en het was weer de wat oudere vrouw die nu uitgeteld op het bed in de enige andere kamer op deze verdieping, kamer 8, lag uit te puffen, naar ik vermoed van de schoonmaakwerkzaamheden.
Met 400 Baht per nacht naderen we hier natuurlijk de low-end market op het gebied van accomodaties, in ieder geval qua prijs. Dat doet er echter niet aan af dat de kamer zeer sauber was en een airco bleek wel aanwezig, maar defect, waarvoor nog wel vier keer verontschuldigingen werden aangeboden. Bleek achteraf geen probleem, de temperatuur was 's nachts gedaald tot een zeldzame 21 graden, dus niets aan het handje.
Er was getracht de kamer een 'thema' mee te geven en dat thema was 'blauw'. Dit was redelijk consequent doorgevoerd, blauwe tegels, blauwe muren, blauw bed, blauw beddengoed, schilderijtjes met blauwe lijstjes, blauwe gordijnen, blauw sanitair, blauwe klok en zelfs een blauwe koelkast. Er was in ieder geval over nagedacht en het zag er niet eens onaardig uit.
In de wastafel alleen koud stromend water. De douche had wel warm water door middel van een electronic controlled electric instant water heating device of zoiets.
Prima gevulde koelkast, TV-zenders zonder sneeuw (behalve het Nederlandse weerbericht), een overdaad aan kastruimte en de kamer zelf was inderdaad ook ruim bemeten.
Het bed moest je een beetje bedacht op zijn, als een plank zo hard. Persoonlijk heb ik daar geen probleem mee, maar mocht je er iets te enthousiast in duiken, dan heb je waarschijnlijk een paar blauwe plekken. Enige nadeel verder: geen kluisje op de kamer. Dus als je iemand meeneemt: waardevolle spullen onderin je koffer/tas en cash geld e.d. onder je matras stoppen. Ook geen onoverkomelijk probleem. Ik had me eigenlijk voorgenomen om maar eens een nachtje alleen te gaan slapen hier, dus ik kwam tegen 02.00 's nachts aanzakken en besloot met de al wat oudere vrouw nog een drankje te nuttigen. Of ik geen meisje had gevonden, informeerde ze vrijwel direct. Nee, maar ik had ook niet gezocht. Dat kon toch echt niet en ze slofte naar de buren om even later een allervriendelijkste dame aan mij voor te stellen, die zij natuurlijk speciaal kon aanbevelen. En zo verhuisde de portemonnee toch nog van de broekzak naar een plekje onder het matras.
Tsja, voor 400 Baht is zo'n kamer z'n geld echt wel waard en voor de ware budget-traveller is dit absoluut het overwegen waard. Alleen in Soi 13/1 zitten al zo'n 15 van dit soort gelegenheden dus een beetje shoppen en er is voor elk wat wils.
Als ik dan op nu.nl lees dat het toerisme in New York een record heeft bereikt en dat de hoteleigenaren vooral tevreden zijn over het feit dat de gemiddelde prijs van een hotelkamer is gestegen naar USD 330.- moet ik even glimlachen, maar dat gebeurt hier wel meer.

Overigens volg ik schaterend van het lachen de discussie in Nederland of er nu wel of geen giftige stoffen zijn vrijgekomen bij de brand in Moerdijk. Ik stel voor dat de RIVM voortaan metingen gaat doen in cafe's waar gerookt wordt, en dat er dan, als ze geen giftige stoffen in schadelijke hoeveelheden hebben gemeten, gewoon door mag blijven gerookt tot het uit je oren komt.

En dan toch nog maar weer even de NS. 10% kortere treinden hadden ze het over. Ja, gemiddeld. Want een doorsnee trein kan je geen 10% korter maken. Dat kan alleen als je een trein hebt die uit een locomotief en 10 rijtuigen bestaat. Dan kun je er 1 rijtuig afhalen. Maar het meeste materieel bestaat uit treinstellen die uit een aantal 'bakken' bestaan. Een trein bestaat dan bijvoorbeeld uit 2 treinstellen van elk drie bakken. Als je zo'n trein in wilt korten, gaat er minimaal 50% vanaf, je kunt niet 1 bak thuis laten. Maar goed, alle media nemen de persberichtjes van de NS klakkeloos over, zonder enig spoor van een zelfstandige kritische benadering.

Het weer in Nederland blijft trouwens ook een bron van ergernis. Eergisteren las in tegelijkertijd op internet: "De dooi is nu overal ingevallen" en: "In het Noord-Oosten gladheid door opvriezing van natte weggedeelten." Dat verwachtingen uiteen kunnen lopen, Allah, maar als je nog niet eens kunt meten…..

De ultieme wijsheid van het KNMI heeft zich kennelijk ontwikkeld van: "Het kan vriezen of het kan dooien" naar "Het kan vriezen EN dooien". Naar mijn stellige verwachting zal dit een grote invloed hebben op ons taalgebruik. Niet onaannemelijk is dat binnenkort onder meer gemeengoed zal zijn:

-Van de regen in de sneeuw komen.
-In de sneeuwpijp klimmen.
-Er ligt een pak regen.
-Er komt een ijsbreker met zure appelen aan.
-Een paraneige.
-Smelten als regen voor de zon.
-Regenballen gooien.
-Een regenpop maken.
-Onze vakantie was totaal versneeuwd.
-Er staat een sneeuwboog aan de hemel.
-De sneeuwton vriest bijna over.
-Na regen komt sneeuw.
-Het sneeuwt pijpestelen.

Tot slot: Nederland is zo ongeveer het enige land in de wereld dat er, ondanks dat we de oudste luchtvaartmaatschappij van de wereld hebben, tot in 2011 niet in is geslaagd om het voor elkaar te krijgen om een helicopter in het donker veilig vanaf een gebouw te laten opstijgen. (Deze discussie over nachtvluchten van traumahelicopters speelt nu al 10 jaar, het is werkelijk weer een staaltje van voortvarend beleid…..) Dus mocht u in de buurt van Amsterdam of Groningen 's avonds in doodsnood verkeren, wanhoop niet, de hemel is nabij en ik voorspel daar voor morgen prachtige uitgebreide sneeuwvlaktes, waarvandaan u stipt elke vijf minuten door pittoreske treintjes naar uw eeuwige bestemming kunt worden gebracht.

Even een teken van leven.

Alles goed hier, afgelopen nacht voor de vijfde opeenvolgende nacht in een ander bed geslapen (1x thuis, 1x in vliegtuig, 1x in Pattaya Centre Hotel, 1x boven de Jungle Bar in Soi 13/1 en afgelopen nacht in het vertrouwde Dynasty Inn) dus maar eens een dagje rustig aan. Bovendien was het gisteren nogal laat geworden, een uurtje of vijf, nog voordat we er in lagen, dus geef mijn portie vandaag maar aan Fikkie.

O ja, waar ik natuurlijk nog wel op wil reageren is het nieuwsbericht dat ik zojuist lees en waarin gemeld wordt dat de spoorwegovergangen tussen Roosendaal en Breda niet meer open kunnen doordat er 30 meter koperkabel is gestolen. Na alle perikelen van de laatste tijd zagen de NS en Prorail eindelijk in dat het nogal knullig overkomt om elkaar steeds van alles de schuld toe te schuiven en in dit kader heeft men dan nu ook een doorbraak bereikt. Men treedt eensgezind naar buiten en zingt in koor: "De beveiliging van de overwegen is een taak van de gemeenten!" Ik zou mijn ogen niet droog kunnen houden.

Back to basic.

Prima geslapen in het Pattaya Centre Hotel, al was er tot 02.00 wel een Beach House Party gaande, maar dat was bij de prijs inbegrepen. Tegen twaalven toch maar uitgecheckt, wat moet ik met een kamer van 50 m2 met naast een zitje nog eens een compleet bankstel, zo'n megascherm aan de muur en 17 zwart-rood-gouden kussens her en der. Allemaal leuk en aardig, maar een tikkeltje overdone. Het is een groot hotel met veel kamers, dus er kan wat meer geld aan de Algemene Voorzieningen besteed worden. De entree is dan ook imposant en in vergelijking daarmee is het gebruikte materiaal en de afwerking van de kamers toch min of meer een aanfluiting. De kamers stralen niet de luxe uit die je ervan zou verwachten. Het is wel geprobeerd, maar min of meer mislukt. Dus wegwezen hier en op zoek naar een andere kamer voor de komende nacht, morgen kan ik als het goed is in het Dynasty Inn terecht. Soi 12 doorgelopen, daar zag ik geen echte opties. Rechtsaf via Second Road naar het Lek Hotel, alwaar nog steeds het bordje "Full Rooms" op de deur prijkte. Maar even gaan zitten bij de Wonderful 2 Bar. Daar was men uiteraard zeer behulpzaam en iedereen had nog wel een tip, maar er werd zo ongeveer elke kant uitgewezen, dus voor een efficiente zoektocht leek dat niet het juiste spoor. Wel werd spontaan aangeboden mijn tas daar zolang te stallen, van welk aanbod ik natuurlijk dankbaar gebruik heb gemaakt. Ik besloot het maar niet al te ver weg te zoeken en de eerstvolgende straat aan de andere kant van Soi 13, Soi 13/1 maar eens af te gaan stropen. Dat is een heel gezellig straatje met voornamelijk 'half-open' bars, met wat stoeltjes met koopwaar buiten en een bar en zo binnen. Overal waar ik de tekst 'Rooms for rent' zag, geinformeerd en de eerste vijf keer kreeg ik nul op het rekest, maar bij de zesde was het raak. 1 kamer vrij, 4e verdieping, geen lift, geen airco, alleen fan, en pas vanaf 15.00 uur beschikbaar, voor Baht 400,- (EUR 10.). Maar niet verder over nagedacht en gereserveerd, voor 1 nachtje maakt het niet uit en zo lopen we weer wat in op de aanslag op het budget van gisteren. Eigenlijk was het dus in 10 minuutjes geregeld en ik ben vervolgens tevreden bij de Sportsman wat gaan eten, scrambled eggs rijkelijk bedekt met zalm, sla en gebakken tomaatjes en een hele grote toast met twee koppen koffie. Pas mal.

Conclusie van dit alles: Rond Kerst en Oud en Nieuw is het vooraf reserveren van de accomodatie niet nodig, maar wel handig. Het is nu even improviseren, maar ik lijd er niet echt onder.