Hello world!

Welcome to WordPress.com. After you read this, you should delete and write your own post, with a new title above. Or hit Add New on the left (of the admin dashboard) to start a fresh post.

Here are some suggestions for your first post.

  1. You can find new ideas for what to blog about by reading the Daily Post.
  2. Add PressThis to your browser. It creates a new blog post for you about any interesting  page you read on the web.
  3. Make some changes to this page, and then hit preview on the right. You can alway preview any post or edit you before you share it to the world.

Ernstige onlusten in Thailand.

Gisteren is, zoals al enige tijd werd gevreesd, in geheel Thailand de Song Kran uitgebroken. Oorspronkelijk duurde dit van 13 tot en met 15 april, maar dat is nu eigenlijk alleen nog in Bangkok het geval. In de rest van het land is de duur veelal uitgebreid tot 5 dagen. Zo ook natuurlijk in Pattaya, alleen vinden ze dat hier nog niet genoeg, dus beginnen ze op 18 april vrolijk aan het 2 dagen durende Pattaya Song Kran Festival. Vooralsnog zijn er door de rebellerende partijen geen eisen gesteld, naar verluidt om tactische redenen. Immers, een eventuele onverhoopte inwilliging daarvan zou nopen tot een vroegtijdig einde van het verzet, en daar zit men nou niet op te wachten.
Het is een ware Guerilla-oorlog, met man tegen man (c.q. vrouw) gevechten op iedere hoek van de straat. De strijdende groeperingen zijn te onderscheiden in statische eenheden, voornamelijk opererend vanuit Beer-Bars, en mobiele brigades, die zich per Pick-Up door de stad begeven. Bij gelegenheid van een passerend Baht-busje met over het algemeen weerloze toeristen worden de krachten gebundeld. Winkelcentra worden als minder geschikt ervaren, ze zijn per auto lastig toegankelijk en de enige tanks die ze hier nog overhebben na de bezuinigingen zijn watertanks. Dat komt overigens goed uit, want de munitie bestaat geheel uit water. Zo staan er bij de W2 Bar 5 manshoge watertonnen, die voortdurend bijgevuld worden. Om de effectiviteit te verhogen worden telkens grote blokken ijs in de tonnen gegooid, zodat de temperatuur van het water net boven de nul graden ligt. Aparte trucks met megablokken ijs rijden af en aan en voor 100 Baht wordt er een stuk van 60x30x30 cm voor je afgehakt. De bewapening is zeer divers. De kleinsten lopen rond met een emmertje zoals wij vroeger meenamen naar het strand, de felgekleurde (half-)automatische wapens met oppompsysteem zijn zeer geliefd bij de jeugd tot een jaar of 14 en de grote jongens (tot 88) doen het met een PVC buis van 60 cm lengte en een doorsnee van 4 1/2 inch, die uitgaat van hetzelfde principe als de injectiespuit. Bij de dames is erg in trek een handwapen met aan de voorzijde van de loop een klein parapluietje ter zelfbescherming. Erg elegant mag ik wel zeggen.
Alvorens toe te mogen treden tot een peloton wordt men ritueel gedoopt, dat wil zeggen dat je T-Shirt bij je nek naar achteren wordt getrokken en dat er een emmer water in de ontstane opening wordt gegoten. En neemt u van mij maar aan, of het nou 32 klein nulletje C is of niet, water van net boven nul is echt ijskoud. Vervolgens koop je een wapen naar keuze, daar doen ze hier niet moeilijk over. Ook in een zorgvuldige selectieprocedure is voorzien, er wordt een diepgaand psychologisch onderzoek ingesteld en zonodig wordt je heropgevoed. Dat gaat als volgt: Men stelt een vraag in de trant van: "Gaan we ze er flink van langs geven?" en als je daar voldoende enthousiast op reageert ben je geslaagd. Mocht er ook maar lichte twijfel zijn dan word je, alvorens men de vraag nogmaals stelt, enige tijd ondergedompeld in zo'n ton met ijswater, en dan piep je wel anders. De meeste komen hier wel doorheen en suicidalen heb ik nog niet waargenomen.
Tegen een uur of drie begint het verkeer op Second Road dan langzaam vast te lopen, hetgeen niet in het voordeel is van de toeristen in de Baht-busjes, die dan wel een erg makkelijk doelwit worden. Maar mocht je uberhaupt de illusie hebben droog van A naar B te komen, vergeet dat maar, dus het maakt allemaal toch niet veel uit. Het domste wat je kunt doen is je neutraal opstellen, je wordt dan uiteindelijk net zo drijfnat, maar je hebt een stuk minder lol. De partijen zijn een dagelijks bestand van zonsondergang tot zonsopgang overeengekomen en de indruk is dat dit redelijk wordt nageleefd.
Het aantal doden zal naar verwachting ook dit jaar weer ongeveer 600 bedragen, terwijl het aantal gewonden doorgaans tussen de 30.000 en 40.000 ligt. Het gaat hierbij voornamelijk om verkeersslachtoffers. Enerzijds doen mensen vaak een paar passen opzij om aan een waterstraal te ontsnappen, waarna zij op de onverwacht ingenomen locatie door een auto worden platgereden, anderszijds viert men e.e.a. vaak in familiekring, waarna er 's avonds flink nagepimpeld wordt en de – lange – autorit naar huis fataal wordt.

Vanavond om 19.30 een taxi gereserveerd en dan weer naar een land dat gek is.

Wvttk.

Met de Olympus E-PL1 en het 20 mm Panasonic pancakeje in de broekzak spreken veel bekenden mij allereerst bezorgd aan: "Lost camera?" Maar nee hoor, blijkt dan, waarna er weer opgelucht kan worden adem gehaald. Toestel bevalt prima, de lens kennelijk ook, aangezien deze bijna niet meer van de camera af komt. Paar dagen geleden deed zich wel even een probleempje voor. Er verscheen geen beeld meer op het schermpje. Apparaat eerst maar eens uit en aan gezet, maar dat mocht niet baten. Wat kon er aan de hand zijn? Vermoedelijk sluiter vast. Dat was vroeger een veel voorkomend mankement bij camera's van het merk Praktica, dat maakte spiegelreflexcamera's voor mensen die ze niet konden betalen. In die periode, zo'n 30 jaar geleden, had ik een kennis die in een fotozaak werkte, en die had me wel eens verteld hoe ze zo'n camera dan repareerden. Allereerst werd de arme klant op het ergste voorbereid.
"Nou jongeman, dat ziet er niet best uit. Als het tegen zit moet ie opgestuurd worden en moet ie helemaal uit elkaar. Dat is weer heel wat avonden vakken vullen. Maar ik zal eens kijken of er nog iets aan te doen is."
Vervolgens ging men dan met het apparaat naar achter, zoals het geautoriseerde dealers betaamt. De lens werd losgekoppeld van de body, waarin zich de sluiter bevond, en men liet de body vanaf een centimeter of 30 hoogte rechtstandig op een tafel vallen. In zo'n 80% van de gevallen schoot de sluiter dan weer los. Kopje koffie drinken en dan opgetogen aan de klant vertellen dat hij geluk had en dat het voor Hfl. 27.50 helemaal gepiept was. Met dat verhaal in het achterhoofd haalde ik mijn lens ook alvast maar los. In dit geval zit de sluiter in de lens, en die zat inderdaad potdicht. 30 centimeter vond ik toch wel een beetje hoog, dus ik liet de lens vanaf zo'n 20 centimeter naar beneden vallen en zie daar: Er was weer licht. Gauw weer op de camera klikken, proeffotootje gemaakt, alles weer in orde.

Qua eten is er niet veel bijzonders te melden, maar dat is natuurlijk geheel te wijten aan mijn eigen relatieve behoudendheid wat dat betreft. Wel heb ik een paar dagen geleden voor het eerst een heel maaltje – een stuk of 12 – van die geroosterde sprinkhanen genuttigd. De smaak is prima en de proteinen vliegen om je oren en dat is hier bepaald geen overbodige luxe. Toen ik klein was vroeg ik thuis wel eens wat we gingen eten en als mijn vader dat hoorde dat zei hij steevast: Sprinkhanen aan touwen. Op de een of andere manier heeft dat toch een negatieve associatie teweeg gebracht, waardoor ik behept was met een verkeerd vooroordeel, maar dat is nu dus recht getrokken.
Verder mijzelf 1 keer bezondigd aan een Big Mac, zulks ter bevestiging van het vooroordeel van een totaal kraak- en smaakloze kleffe vette hap.

Toen we vorige week terugkwamen van 'excursie' en over Beach Road reden, waren we getuige van een opmerkelijk fenomeen: Er kon in zee niet gezwommen worden.  Hoe zit dat dan, zult u zich afvragen. Wel, zwemmen is hier uitsluitend toegestaan in een aantal gebieden die zijn omgeven door wit-oranje drijvende boeien. Kom je daar buiten dan word je onherroepelijk overvaren. Wat was nu het geval? De zee had zich zover teruggetrokken dat al die gebieden helemaal droog waren komen te liggen. Het strand was ineens wel 150 meter breed, waar het normaal gesproken met een meter of 20 wel ophoudt. Voor de zekerheid op de HTC gecheckt of er niet toevallig net een aardbeving is de buurt geweest was, doch dat bleek niet het geval. Vermoedelijk een extreem doodtij, maar je schrikt toch even.

Gisterenavond met Joy op pad geweest. Ze liep een beetje moeilijk, dat kwam doordat er iets aan haar schoen kapot was. Ik stelde voor dat ze dan maar nieuwe moest kopen.
"Ja, maar expensive."
Ik was in een goede bui en opperde dat ik ze dan wel zou betalen. Ze sprong, voor zover haar schoen dat nog toeliet, meerdere gaatjes in de lucht. Tsja, hoe krijg je een meisje gek. Al vrij snel – echt waar – had ze een nieuw paar uitgezocht en kon ik voor de schade opdraaien (EUR 4.35).
Voor de verandering hebben we ons maar eens per motorbike-taxi naar de W2 bar laten rijden.
Eenmaal op de hotelkamer heb ik samen met Joy het Thaise alfabet geoefend en daarna heeft ze nog wat andere kunstjes vertoond. Eigenlijk was ik van plan een nieuw meisje uit de Rolling Stone 6 bar mee te nemen, maar tijdens het kennismakingspotje dobbelen kwam ze nogal ongeinspireerd over en ze sprak werkelijk geen woord Engels, zodat we deze optie nog maar even in portefeuille houden totdat ze wat meer is ingeburgerd.

Op het autospotfront lijkt de Saab het grootste struikelblok te zijn. 1 of 2 keer heb ik het idee gehad mogelijk in een ooghoek een glimp te hebben opgevangen, maar zelfs daar ben ik niet zeker van. Ik begin me af te vragen of ik zo'n ding uberhaupt nog zou herkennen. Zometeen maar even op internet kijken hoe ze er ook al weer uit zien. Waren het niet van die dingen met vleugeltjes?

Morgen begint het Songkran feest als ik goed ben geinformeerd. Foto's maken zal wel lastig worden. Heb al een condoom om de camera geprobeerd, maar het randje van de lens is te scherp, daar knapt ie open. Waterdicht tasje voor telefoon en portemonnee hebben nu trouwens ook prioriteit.

Nissan Micra deel II

Naar aanleiding van het blogje van gisteren liet Joost weten na de F1 race nog met een reactie te zullen komen, maar gevreesd moet worden dat hij in een van de laatste rondes is uitgevallen.
Vandaag in de reacties wel een interessante vraag van Gerard, die zich afvraagt hoe lang er over de 272 voertuigen is geteld en hoe lang het derhalve theoretisch duurt alvorens er een Nissan Micra langskomt.
Het tellen van de 272 voertuigen heeft zo'n 45 minuten in beslag genomen. Het totaal aantal motorrijtuigen is in die periode volgens onze aannames dan 272 x 2 x 2 = 1088 geweest. We hebben er gemiddeld 2353 nodig. 2353/1088 = 2.16.
45 minuten x 2.16 = 97.2 minuten. Het duurt dus theoretisch gemiddeld ruim anderhalf uur vanaf het moment dat je begint te spotten voordat je een Nissan Micra voorbij ziet komen. En wie het waagt aan de juistheid van deze berekening te twijfelen, die zal er van lusten.

A survey regarding the appearances of Nissan Micra’s in Thai traffic on Second Road, Pattaya, related to the total amount of motorized vehicles, based on empirical data, collected on April 8 2011, extrapolated and interpreted using market expectations.

Zo, dat is eruit. Mooie titel voor een proefschrift lijkt me, afgezien van de inhoud dan. En zoals het een waardig proefschrift betaamt moet het natuurlijk ook aan iemand worden opgedragen, die daar zelf dan niets meer aan kan doen. In dit geval is Joost vanzelfsprekend de klos, zonder wiens bezielende inspiratie en niet aflatende steun dit werk nooit het levenslicht zou hebben gezien.

De vraag die centraal staat is: 1 op de hoeveel motorrijtuigen in Pattaya is een Nissan Micra (alhier bekend onder de naam 'March')? We hebben wat personenauto's zitten tellen en turven totdat we N=272 hadden bereikt.
Deze auto's zijn te verdelen in vijf categorieen:

-Sedans: 100
-Pick-Ups: 74
-Bestel/personenbusjes: 41
-SUV/MPV/VAN: 34
-3/5 deurs: 23.

De Micra valt in de minst courante categorie, welke slechts een percentage van 8.5% vertegenwoordigt. Deze categorie, de 3/5-deurs is ook weer onder te verdelen, waarbij de Micra in de low-budget klasse valt, die hier niet erg populair is. Een Toyota Aygo zie je niet, de Yaris juist weer wel. Juist die allerkleinste modelletjes waar Nederlandse huisvaders hun vrouw nogal eens mee afschepen worden hier niet of nauwelijks verkocht, men wil kennelijk niet in zoiets als een Suzuki Alto worden gezien. Vandaar dat gesteld kan worden dat deze budget klasse niet meer dan 20% van de 3/5 deurs omvat, derhalve 8.5/5 =1.7% en dat is dan een zeer optimistische schatting. In dit segment wilde Nissan in Thailand met de Micra (March) een marktaandeel nastreven van 10%. Laten we, optimistisch als we al waren, er eens van uit gaan dat dat gelukt is, dan is het percentage Micra's 0.17%.
Maar we zijn er nog niet. Bijna de helft van de vierwielige motorvoertuigen bestaat uit taxi's en Baht-busjes, die in de telling buiten beschouwing zijn gebleven. Bovendien bestaat iets meer dan de helft van het gemotoriseerde verkeer uit tweewielers, dus de kans om een Micra te spotten is ongeveer 0.17% x 0.5 x 0.5 = 0.0425%, derhalve ongeveer 1 op de 2353 motorrijtuigen. En dan wil ik het nog maar niet over de Saab hebben……

==========================================

Gisterenavond was Stunning Rung uit de Rolling Stone Bar in het Simon Complex op Walking Street weer eens aan de beurt. Wellicht vandaar dat ik vandaag voor het eerst niet op tijd op was om nog deel te nemen aan het Lek-hotel-ontbijt-buffet. Dan maar even naar de Shamrock in Soi 13/3 voor een nog wat Engelser georienteerd ontbijt. Deze tent wordt veelal bevolkt door Britten die kennelijk aan het penitentiaire systeem in hun thuisland zijn ontsnapt, maar ze doen hier verder geen kwaad. Terwijl ik daar zat viel het eerste regenbuitje van deze vakantie, inmiddels is het weer droog.

Ik heb begrepen dat Melanie voornemens is om per decreet af te kondigen dat in 2025 alle treinen in Nederland voorzien zullen zijn van een toilet. Dit soort uitspraken roept bij mij alleen maar weer vraagtekens op want de nieuwe Sprinters die nu in gebruik worden genomen zijn in 2025 echt nog niet afgeschreven, dus dan moeten er te zijner tijd alsnog toiletten in worden ingebouwd. Doe dat dan nu gelijk maar, zou ik zo zeggen. Een en ander gaf wel aanleiding tot de volgende versregels:

Straks kunnen we in Nederland,
Voor een enkeltje of twee,
Van hot naar her en boemelend,
Samen naar de plee.

Tot slot nog een kleine voorspelling: Vandaag of morgen komt er een praatprogramma op de Nederlandse Televisie waarin de vraag aan de orde wordt gesteld of het niet wenselijk is dat er een discussie op gang komt over eventuele verscherping van de regels, geboden en verboden, die gelden voor (aspirant-)leden van schietverenigingen. Men zal aan het einde van het programma concluderen dat de meningen daarover verdeeld zijn en u bedanken voor het zinloze kijken.

 

De tijd stond even stil.

Het is nu vrijdag, het laatste bericht was van dinsdagmiddag, eens even kijken of we de boel nog op een rijtje hebben.
Dinsdagavond naar de Natty Bar (hoek 2nd Street/Soi 5) getogen. Daar was Oy natuurlijk aanwezig en tot mijn grote vreugde ook haar twee jaar jongere zusje, Joy, die er overigens wel wat jongerder uitziet. Daar wat mee gaan eten, paar drankjes in de W2 bar en niet zo heel erg veel geslapen.
Jiab kwam nog opgetogen langs in de W2 bar. Ze was toch weer ergens tegen een reclamefoldertje van de duikboot aangelopen en ze had via-via begrepen dat je bij het kantoortje bij de Bali Hai Pier nog wel kon boeken en dat wilde ze wel gaan proberen. Dus haar maar 4000 Baht meegegeven, op hoop van zegen. Woensdagochtend evenwel al een mailtje dat het kantoortje gesloten was en dat ze de activiteiten aan het verplaatsen zijn naar een eiland elders in Thailand, doch dat men tot nu tot niet opnieuw van start is gegaan.
Woensdag was verder een beetje een off-day. Niet veel fut en dus maar overeenkomstig gehandeld. Zelfs nog even naar het BVN-kanaal gekeken, maar dat stelde erg teleur. Uit een programma van rond de jaarwisseling kan ik mij nog herinneren dat Claudia de Breij in een interview wist te melden dat ze voor 2011 geen televisiactiviteiten in de planning had staan, maar de beeldbuis was nog niet opgewarmd of ik hoorde die akelige uitgebaggerde paardenkop (we houden het netjes) al weer ongevraagd door mijn hotelkamer kakelen. Wat een deceptie. Toen was ik wel aan een paar aspirientjes toe. Ook 's avonds heb ik het niet verder dan tot een blokje om gebracht.
Donderdag was Jiab precies op de afgesproken tijd, 10.00 uur, in de W2 bar. Ze verontschuldigde zich eerst nog duizend keer omdat het toch niet gelukt was de onderzeeer te boeken en om 1 minuut over tien had ik, ongevraagd, mijn 4000 Baht weer terug. Jiab had ook nog niet ontbeten dus we maakten de lange gang langs het ontbijtbuffet van het Lek-hotel alvorens om 10.45 te worden afgehaald door de taxi – weer die Maxima – die ons eerst naar Underwaterworld bracht. Dit zeg maar als surrogaat voor de vermaledijde onderzeeboot. Je wordt hier geacht je aan de looprichting van de pijltjes te houden, dus op elke hoek botsten er twee Russen tegen je aan. (Nee, wij liepen niet tegen de pijltjes in.) Mooie prijsdifferentiatie past men hier toe: Kaartje voor Thai: 130 Baht. Kaarje voor Falang: 450 Baht.
En dan moest toch eindelijk ook de Sanctuary of Truth er nog maar van komen. Een gigantisch houten heiligdom. Het is hier de bedoeling om tot het bewustzijn te komen dat we slechts stof in het heelal zijn, dat materiele zaken slechts tijdelijk van aard zijn, maar de waarheid en het goede onsterfelijk. Het verschil tussen uiterlijk materialistisch genot en innerlijk spiritueel geluk, zo legde Jiab uit. En stond gelukkig ook in het Engels op een bordje. Het gebouw maakt een wat oudere indruk, terwijl het toch pas in 1981 is neergezet. Merkwaardig dan ook dat het – vooral binnen – deels in de steigers staat en dat je ervan overtuigd raakt dat er met man en macht aan gewerkt wordt om te zorgen dat het niet in elkaar stort. Toch wel de moeite waard. Vanaf de parkeerplaats word je met een koetsje richting het gebouw gereden. (Als ik aan de rechterkant in wilde stappen, moest Jiab dat tegelijkertijd aan de linkerkant doen, om de kans op omkukelen denkbeeldig te laten blijven.) Vanaf daar via trapjes zo'n 25 meter naar beneden richting zee lopen, dan kun je het gebouw van buiten en van binnen bekijken. Er volgt dan nog een bezoekje aan de houtsnijderij. Als je de trapjes weer opgeklauterd bent moet je ook nog eens in dat koetsje klimmen en dat viel zowaar niet mee met de zon op 84 graden boven je hoofd, zodat Jiab ermee instemde dat we ons aan een heerlijk ijskoud biertje in de W2 bar gingen laven.
Jiab zou eigenlijk tot en met Song Kran in Pattaya blijven, maar er heeft zich aan het thuisfront onverwacht een probleem voorgedaan. Jiab heeft een oom, en dat is een Zwitser. Deze oom is momenteel voor zaken in Ho Chi Min en dat is vlak bij het plaatsje waar Jiab woont, Nong Sano, tegen de grens van Laos aan. En de oom van Jiab wil nu morgen even naar Nong Sano om het zusje van Jiab eens ernstig te onderhouden over die 300.000 Baht die hij sinds zijn vorige bezoek mist. Jiab mag daarbij dan als tolk optreden. Dus zij vertrekt straks om 18.00 uur voor een 14 uur durende busreis.
Gisterenavond een rondje Soi LK Metro gedaan en mij daar zowaar weer eens laten verleiden tot een Gogo-bar. De meeste van die Gogo-bars hebben, heel trendy, een Thema. Men denke bijvoorbeeld aan "The Office" of "The Classroom" . U kunt zich daar vast wel iets bij voorstellen. Meestal zijn dit soort fratsen aan mij niet besteed en ontsnappen ze aan mijn waarneming en ook gisteren had ik er in eerste instantie in het geheel niet op gelet. Het was een vrij kleine ruimte, ongeveer 10 x 4 meter, met een gebogen plafond. Het geheel deed bijna benauwend aan en aan de beide muren hingen 5 lampen in de vorm van een patrijspoort. De voordeur was voorzien van een groot draaiwiel dat als slot diende. Het zou toch niet waar zijn? Jawel hoor, deze tent heette "Submarine" en zo was ik ongemerkt toch nog in een duikboot verzeild geraakt. Na een half uurtje voelde ik mij klaar voor onder water maar de hier aanwezige dames kwamen niet zo enthousiast over zodat ik Soi Diana maar ben ingelopen en daar bij de Pussy Bar (Thema??) Nam oppikte, met wie het vrijdagochtend is geworden.
Klein probleempje vanochtend: Mijn horloge was op 02.05 uur stil blijven staan, zo ongeveer de tijd dat we naar bed gingen. Vermoedelijk batterijtje leeg. Niet getreurd, hier om de hoek zit een geautoriseerde Seiko-dealer dus daar maar even naar binnen gestapt en het probleem voorgelegd. De man liep met het horloge naar achter en was wel heel erg snel weer terug.
"New battery?", vroeg ik.
Nee hoor. Hij maakte duidelijk wat er aan de hand was. Het horloge stond niet op de stand 'tijd weergeven' maar 'tijd instellen', en dan loopt ie niet. Nam had tijdens het afdoen van mijn horloge kennelijk met haar tengeltjes aan het kroonwieltje gezeten, dat zich daardoor in de uitgetrokken positie bevond.
Een klein beetje dom voel je je dan wel. Het leuke is natuurlijk dat je niet wordt belazerd, want er hoefde uiteraard niets afgerekend te worden. Ik zou de proef wel eens op de som willen nemen en bij tien juweliers in Nederland met hetzelfde probleem naar binnen lopen en eens kijken wat ze doen.
Maar ja, TIT. (This is Thailand)