Wvttk.

Met de Olympus E-PL1 en het 20 mm Panasonic pancakeje in de broekzak spreken veel bekenden mij allereerst bezorgd aan: "Lost camera?" Maar nee hoor, blijkt dan, waarna er weer opgelucht kan worden adem gehaald. Toestel bevalt prima, de lens kennelijk ook, aangezien deze bijna niet meer van de camera af komt. Paar dagen geleden deed zich wel even een probleempje voor. Er verscheen geen beeld meer op het schermpje. Apparaat eerst maar eens uit en aan gezet, maar dat mocht niet baten. Wat kon er aan de hand zijn? Vermoedelijk sluiter vast. Dat was vroeger een veel voorkomend mankement bij camera's van het merk Praktica, dat maakte spiegelreflexcamera's voor mensen die ze niet konden betalen. In die periode, zo'n 30 jaar geleden, had ik een kennis die in een fotozaak werkte, en die had me wel eens verteld hoe ze zo'n camera dan repareerden. Allereerst werd de arme klant op het ergste voorbereid.
"Nou jongeman, dat ziet er niet best uit. Als het tegen zit moet ie opgestuurd worden en moet ie helemaal uit elkaar. Dat is weer heel wat avonden vakken vullen. Maar ik zal eens kijken of er nog iets aan te doen is."
Vervolgens ging men dan met het apparaat naar achter, zoals het geautoriseerde dealers betaamt. De lens werd losgekoppeld van de body, waarin zich de sluiter bevond, en men liet de body vanaf een centimeter of 30 hoogte rechtstandig op een tafel vallen. In zo'n 80% van de gevallen schoot de sluiter dan weer los. Kopje koffie drinken en dan opgetogen aan de klant vertellen dat hij geluk had en dat het voor Hfl. 27.50 helemaal gepiept was. Met dat verhaal in het achterhoofd haalde ik mijn lens ook alvast maar los. In dit geval zit de sluiter in de lens, en die zat inderdaad potdicht. 30 centimeter vond ik toch wel een beetje hoog, dus ik liet de lens vanaf zo'n 20 centimeter naar beneden vallen en zie daar: Er was weer licht. Gauw weer op de camera klikken, proeffotootje gemaakt, alles weer in orde.

Qua eten is er niet veel bijzonders te melden, maar dat is natuurlijk geheel te wijten aan mijn eigen relatieve behoudendheid wat dat betreft. Wel heb ik een paar dagen geleden voor het eerst een heel maaltje – een stuk of 12 – van die geroosterde sprinkhanen genuttigd. De smaak is prima en de proteinen vliegen om je oren en dat is hier bepaald geen overbodige luxe. Toen ik klein was vroeg ik thuis wel eens wat we gingen eten en als mijn vader dat hoorde dat zei hij steevast: Sprinkhanen aan touwen. Op de een of andere manier heeft dat toch een negatieve associatie teweeg gebracht, waardoor ik behept was met een verkeerd vooroordeel, maar dat is nu dus recht getrokken.
Verder mijzelf 1 keer bezondigd aan een Big Mac, zulks ter bevestiging van het vooroordeel van een totaal kraak- en smaakloze kleffe vette hap.

Toen we vorige week terugkwamen van 'excursie' en over Beach Road reden, waren we getuige van een opmerkelijk fenomeen: Er kon in zee niet gezwommen worden.  Hoe zit dat dan, zult u zich afvragen. Wel, zwemmen is hier uitsluitend toegestaan in een aantal gebieden die zijn omgeven door wit-oranje drijvende boeien. Kom je daar buiten dan word je onherroepelijk overvaren. Wat was nu het geval? De zee had zich zover teruggetrokken dat al die gebieden helemaal droog waren komen te liggen. Het strand was ineens wel 150 meter breed, waar het normaal gesproken met een meter of 20 wel ophoudt. Voor de zekerheid op de HTC gecheckt of er niet toevallig net een aardbeving is de buurt geweest was, doch dat bleek niet het geval. Vermoedelijk een extreem doodtij, maar je schrikt toch even.

Gisterenavond met Joy op pad geweest. Ze liep een beetje moeilijk, dat kwam doordat er iets aan haar schoen kapot was. Ik stelde voor dat ze dan maar nieuwe moest kopen.
"Ja, maar expensive."
Ik was in een goede bui en opperde dat ik ze dan wel zou betalen. Ze sprong, voor zover haar schoen dat nog toeliet, meerdere gaatjes in de lucht. Tsja, hoe krijg je een meisje gek. Al vrij snel – echt waar – had ze een nieuw paar uitgezocht en kon ik voor de schade opdraaien (EUR 4.35).
Voor de verandering hebben we ons maar eens per motorbike-taxi naar de W2 bar laten rijden.
Eenmaal op de hotelkamer heb ik samen met Joy het Thaise alfabet geoefend en daarna heeft ze nog wat andere kunstjes vertoond. Eigenlijk was ik van plan een nieuw meisje uit de Rolling Stone 6 bar mee te nemen, maar tijdens het kennismakingspotje dobbelen kwam ze nogal ongeinspireerd over en ze sprak werkelijk geen woord Engels, zodat we deze optie nog maar even in portefeuille houden totdat ze wat meer is ingeburgerd.

Op het autospotfront lijkt de Saab het grootste struikelblok te zijn. 1 of 2 keer heb ik het idee gehad mogelijk in een ooghoek een glimp te hebben opgevangen, maar zelfs daar ben ik niet zeker van. Ik begin me af te vragen of ik zo'n ding uberhaupt nog zou herkennen. Zometeen maar even op internet kijken hoe ze er ook al weer uit zien. Waren het niet van die dingen met vleugeltjes?

Morgen begint het Songkran feest als ik goed ben geinformeerd. Foto's maken zal wel lastig worden. Heb al een condoom om de camera geprobeerd, maar het randje van de lens is te scherp, daar knapt ie open. Waterdicht tasje voor telefoon en portemonnee hebben nu trouwens ook prioriteit.

Advertenties

One thought on “Wvttk.

  1. Hey Frans,
    Het is jammer dat ik geen kennissen heb met een Micra, Saab of Prius.
    Ik zou je graag ophalen in één van deze auto’s vanaf Schiphol, maar dat gaat niet lukken (heb geen rijbewijs en de aankomsttijd is ook wel vroeg).
    Geniet er nog even van!

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s