Pattaya Countdown 2012

Het aftellen naar 2012 is in volle gang. Al voor 13.00 stond het verkeer muurvast. In verband met de verwachte grote drukte is de Expressway van Bangkok naar Pattaya tot 3 januari tolvrij. Het is een extra warme dag vandaag, toch wel weer zo’n 33 graden. Vuurwerk heb  ik eigenlijk in winkels niet gezien, maar dat zal wel aan mij liggen. Er wordt natuurlijk wel het een en ander uitgevent en het handigst is om met een paar man wat bijeen te lappen, dan heb je al snel een aardige kiloknaller bij elkaar. Oppassen dat je zo’n doos niet onder de elektriciteitsdraden zet. Vanavond weer party en free food in de Wonderful 2 Bar. Ik had me eigenlijk voorgenomen om vandaag weer een flink stukje te schrijven, maar ik lees zojuist in een mailtje dat Joy me over een uurtje komt opzoeken en dat heeft natuurlijk toch prioriteit.
Nog regen gehad? Nee, geen druppel.
Nog iets gemerkt van de overstromingen? Nee, nauwelijks. Een enkele keer is er bij een 7-11 een bepaalde smaak snoepjes of zo niet voorradig, en daar wordt dan in 3 talen excuses voor aangeboden. Maar de tipboxen zijn niet omgetoverd in collectebussen en overigens is er alleen op kerstavond iemand langs geweest om centjes voor de getroffenen in te zamelen. Keurig met een boekje erbij waar je je naam en het bedrag in kon schrijven, zodat de collectanten het niet ongemerkt achterover kunnen drukken.
Wel twee lastige Engelsen in de W2 bar een paar dagen geleden. Eerst sloegen ze elkaar al bijna de hersens in. De ‘ leukste’  van de twee knalde vervolgens een meisje van een jaar of 5 dat kauwgompjes liep te verkopen bijna tegen de grond, en toen deze ook nog eens ruzie ging maken met een van de dames over de rekening was het mooi geweest. Hem werd duidelijk te verstaan gegeven dat hij niet langer gewenst was. Zijn reactie was dat ‘ you neukende hoer je bek moet houden’  maar dat werkte natuurlijk als olie op het vuur. Er werd door het overige personeel een cordon tussen de ruziende lieden gevormd en hij blies toen toch maar de aftocht.

Allemaal een prettige jaarwisseling, ook namens Oy, Joy, Poy, Noy, Neng, Peng en Lee en voorzichtig met vuurwerk!

Over overstappen en Koninklijke voeten. ( Pattaya , 26 december 2011 )

Voor de Kerstavond had ik verplicht een voucher voor het diner in het Apex Hotel moeten aanschaffen a 600 Baht, maar die kon ik nergens meer vinden. Niet dat ik van plan was om er gebruik van te maken, maar toch, hij moest ergens zijn. Waarschijnlijk bij het inchecken op de balie laten liggen. En ja hoor, zaterdagochtend was de voucher keurig in een envelop onder de deur doorgeschoven. Dat veranderde mijn plan niet, bij de Wonderful 2 bar  was een Christmas-Eve Party georganiseerd met free food, dus dat was de meest voor de hand liggende optie. Alle verloven waren ingetrokken zodat er een veertigtal geheel in het Kerstrood uigedoste personeelsleden rondhuppelden om de naar schatting 150 gasten van alle geneugten te voorzien. Het eten was eenvoudig maar in ruime mate aanwezig. Diverse groenten, rauwkost, aardappelen, rijst, spaghetti, hete en minder hete sauzen en, last but nog least, een compleet feestvarken. Verder was er – gelukkig – niet veel gewijzigd ten opzichte van gewone avonden. Het valt ook niet mee om een party te organiseren als het elke dag feest is, je kunt tenslotte kwalijk 2 bands tegelijk laten spelen of zoiets. Tegen 05.30 uur ben ik met Neng, een aardig nieuw meisje, maar wat gaan slapen.

Vorige week meldde zich in de W2 bar een nieuwe klant. Een Engelse knul van een jaar of 25 die zichzelf ontzettend belangrijk vindt. Zo liet hij direct al weten dat de dames van hem wel een drankje kunnen krijgen, maar dan alleen voor de gewone prijs, dus niet voor de prijs van een Lady-Drink. Dit omdat Hij elke dag wel wat zou komen drinken en zich zou ontpoppen als een onmisbare klant met wie uiteraard niet te spotten viel. En inderdaad, elke dag komt hij een aantal mensen de oren van het hoofd lullen. Zodra er een verkoper van horloges bij hem in de buurt kwam liet hij weten beslist niet geinteresseerd te zijn omdat de verkoper het heel speciale horloge waar hij uitgerekend naar op zoek was toch niet had. Tsja, als je zo begint kun je er wel vergif op innemen dat de gehele collectie tevoorschijn wordt getoverd. Waar hij naar op zoek was zat er uiteraard niet bij, maar hij had genoeg gezien om de verkoper omstandig uit te gaan leggen waarom de kopieen die hij verkocht geen goede kopieen waren. Of het nu over Simkaarten, het huren van een motorfiets of het gemiddelde prijspeil in Timboektoe gaat, deze jongeman is van alle markten thuis. Tot ver voorbij vervelens toe. Maar gisteren had ik hem op de kast. Hij was aan het expliqueren hoe je de verschijnselen van een jet-lag het beste kunt tegengaan. Na afloop van zijn betoog meende ik nog een nuttige aanvulling te hebben door erop te wijzen dat je bij voorkeur een non-stop vlucht zonder tussenlanding kan nemen.  Daar gaf hij mij volledig gelijk in en hij vloog  zelf natuurlijk ook altijd non-stop naar Bangkok want hij wist precies hoe je zulke tickets, ook op het laatste moment, nog kan boeken. Toen ik hierop zei dat het tijd werd dat hij zijn moeder voor ging liegen in plaats van mijn tijd met zijn verzinsels te verdoen keek hij mij wat ongemakkelijk aan. Ik vertelde hem dat er een aantal dagen eerder, toen hij met zijn bagage aan kwam wandelen, op de sealing van zijn koffer een brandnieuw label zat geplakt met de tekst “Priority Transfer Bagage”. Als klap op de vuurpijl bestelde ik vier Lady-Drinks voor de dames die aandachtig hadden zitten toeluisteren en sindsdien heb ik weinig last meer van dit heerschap.

Hoogtepunt van de creme de la creme van de Nederlandstalige televisie op het BVN kanaal de afgelopen dagen was het gesprek met Andre Kuipers vantuit het ISS waarin zijn dochtertje – die nota bene Sterre schijnt te heten – het presteert om 2 dagen voor de Kerst de integrale versie van ” Zie ginds komt de stoomboot ” de ruimte in te slingeren, wat dan ook nog eens van A tot Z wordt uitgezonden. Werkelijk tenenkrommend.
En dat brengt mij dan op de uitzending van Ivo Niehe, die al bijna een jaar minstens 1x per week wordt herhaald, waarin hij Prinses Margriet en Prof. Mr. Pieter van Vollenhove interviewt. Op een gegeven moment vraagt Ivo aan Margriet:
“Hoe kijkt u terug naar televisieprogramma’s waarin u zelf in beeld bent?”
Margriet antwoordt dan: ” Met gekrulde tenen. ”
Desgevraagd bevestigt Pieter dat nog eens: ” Ook met gekrulde tenen. ”
En zo is maar weer eens bewezen dat Koninklijke Voeten, aangetrouwd of niet, toch anders zijn dan de voeten van gewone stervelingen.

Incident. (Pattaya, 23 december 2011)

De drukte-index is de afgelopen dagen gestegen en bedraagt momenteel 10.2. Het Apex Hotel voorziet ruim in al mijn behoeften. De verschillen met het Dynasty Inn zijn eigenlijk marginaal, en dat voor minder dan de helft van de prijs. Het ontbijt en diner zijn op dezelfde leest geschoeid als in het Lek Hotel, vrijwel identiek, zodat ik eenzelfde eigenaar vermoed. Voor het avondeten maak ik er geen gebruik van, meestal stuur ik ’s avonds 1 van de meisjes van de Wonderful 2 bar met 100 Bath naar een eetstalletje en daar zitten we dan, met nog wat hongerig personeel, van te smikkelen. Wanneer 1 van de dames dan weer trek krijgt, en dat duurt meestal niet lang, laat men een volgende gang aanrukken waar ik dan weer in mag meedelen. Sommige dingen zijn echt veel te heet, maar over het algemeen hoef je op deze manier bepaald niet bang te zijn dat je iets tekort komt. En zo heb ik gisteren dan voor het eerst in mijn leven  inktvis gegeten die ik zowaar lekker vond. Niet van dat taaie, maar bijna krokant van buiten en zacht smeltend van binnen. Daar staat dan een bakje saus bij. De dames dompelen een stukje inktvis daar geheel in onder om het vervolgens in de mond te steken. Daar hoef ik niet aan te beginnen. Ik steek eerst het stukje inktvis naturel in mijn mond, dan doop ik het puntje van het prikkertje voorzichtig een klein stukje in de saus en die minuscule hoeveelheid is voldoende om het de volgende keer weer net zo omzichtig aan te pakken.

Gisteren werd het doorgaans rustig toeven in de W2 bar wreed verstoord door een incident. Plotseling was er een oorverdovend kabaal. Alsof er tien vrachtwagens tegelijk in een shredder belandden. Het duurde te lang voor een aanrijding en te kort voor het instorten van een gebouw. Even plotseling hield het weer op en iedereen rende de straat op om te kijken wat er gebeurd was. Er was niets te zien, maar halverwege de straat vormde zich toch een concentratie van belangstellenden, dus toog ik ook maar die kant uit. De meeste ogen waren gericht op de elektriciteitsdraden die op een paar meter hoogte langs de weg hangen en er bleek zich kortsluiting te hebben voorgedaan. Op de grond lagen twee piepkleine musjes die het ongeluk wonderbaarlijk genoeg overleefd hadden. Ze waren wel vleugellam en werden snel door personeel van het naastgelegen restaurant ter observatie opgenomen.  Een paar meter verder lag iets dat het meest leek op een verwrongen elektriciteitskabel van zo’n anderhalve meter lang, doch nadere bestudering leerde dat hier toch beslist een kop en een staart aan zat, zodat deze slang – inderdaad – als boosdoener kon worden geidentificeerd. Gevaar dreigde er niet meer, het dier was al voorgekookt en deels opengebarsten, dus hij kon zo de barbecue op. Einde slang, einde incident.

Op de Nederlandstalige TV zender BVN, van de Nederlandse en Vlaamse publieke omroep, werd al dagenlang aangekondigd dat de lancering van Andre Kuipers op woensdag om 14.16 uur Nederlandse tijd live zou worden uitgezonden.  Dat is 20.16 uur Thaise tijd, dus tegen acht uur besloot ik maar even te gaan kijken. Een voorbeschouwing was er kennelijk niet, ik viel met mijn neus in een Vlaamse soap. Maar ook naarmate het tijdstip van de lancering dichterbij kwam, wees niets erop dat de soap plotseling zou eindigen.  Volgens de NOS Teletekst was de uitzending gepland op woensdag om 01.35 en om 13.35. Vreemd, want om 01.35 zou het nog ruim twaalf uur duren. 13.35 was logischer, maar de ‘actuele’ tijd op de Teletekst gaf 09.08 uur aan en voor die tijd stond gepland: Juist, een Vlaamse soap. Kortom, weer een miskleun van de eerste orde van deze van belastinggeld levende zender. Snel overgeschakeld naar de BBC waar het aftellen en de lancering vanzelfsprekend feilloost in beeld werden gebracht.

Zo’n tien minuten later besloot men in half Pattaya het licht uit te doen, zodat we de raket extra goed over konden zien komen. Heel attent. De gangen en de lobby van het hotel zagen eruit als een groot levend schilderij van plaatjes en foto’s, door alle GSM’s die als zaklamp werden gebruikt. Deze stroomstoring was binnen een kwartiertje verholpen.

Vanochten voor het eerst twee mensen Nederlands horen spreken, bij de ingang van de ontbijtruimte van het hotel.
Mannenstem: “We kunnen ook wat gaan eten bij dat tentje waar we gisteren hebben staan kijken.”
Vrouwenstem: “Ja, maar dan moet ik mijn portemonnee halen.”
Nou, Hollandser kan het al haast niet….

The Boomerang Bar.

Eergisteren (maandag) rond het middaguur met enige weemoed uitgecheckt uit het Dynasty Inn Hotel, op naar de Boomerang Bar één straatje verder, waarboven zich mijn nieuwe kamer bevindt. Het barretje meet ongeveer 7 x 3 meter en afgezien van 3 barkrukken helemaal achterin staan er langs beide wanden alleen stoelen en bankjes opgesteld met in het middenpad wat tafeltjes. Ik ging op één van de krukken zitten, want de overige plaatsen waren allen bezet.  De vriendelijke mevrouw die ik vorige week al gezien had herkende mij direct en meteen werden de juiste papieren erbij gehaald.
Het kostte wat moeite om haar uit te leggen dat als je 14 nachten wilt blijven, dat je dan ook 14 nachten betaalt, en geen 15, en uiteindelijk gaf ze zich gewonnen, maar niet voordat er op de decemberkalender hokjes waren bijgetekend voor 1,2 en 3 januari en alles nog een aantal keren grondig was nageteld.

 Ik vroeg mij ondertussen af waarom al die mensen hier toch zaten. Van twee Canadezen was het overduidelijk, die lieten zich volledig vollopen, maar wat het overige – gemeleerde – gezelschap had doen besluiten om nu uitgerekend hier te gaan zitten was een raadsel voor mij. Qua inrichting en sfeer had het tenslotte toch het meest weg van een wachtkamer. Alleen ontbraken de tijdschriften nog.
De oudste Canadees raakte op een gegeven moment verzeild in een discussie met één van de dames. Waar het precies over ging weet ik niet, maar hij liet bij voortduring weten dat alles in Canada beter was en dat hij in Canada nog nooit ergens was uitgegooid en dat hem dat hier dus ook niet zou gebeuren. Even later was hij toch vertrokken, waarna zijn jongere maatje, met getatoeerd ontbloot bovenlijf en met wegdraaiende bloeddoorlopen ogen, omrolde en nu het hele bankje voor zichzelf had. Een jongedame ontfermde zich over hem en legde hem zo goed en zo kwaad als dat ging in een comfortabele en stabiele positie met een kussentje onder zijn hoofd en zo. Hij werd kortom, ondanks zijn comateuze toestand, nog aardig in de watten gelegd. Binnen no-time slaagde hij er evenwel in geheel zelfstandig  toch op de grond te belanden waarbij een jammerlijke hoeveelheid drank verloren ging. Kennelijk vond men het nu wel welletjes. Vier bardames pakten hem elk bij één ledemaat beet en zo werd hij vervoerd naar de stoep van een etablissement een meter of veertig verderop, waar hij vermoedelijk permanenter verbleef.

Inmiddels had ik de sleutels overhandigd gekregen. De kromme sleutel was voor de buitendeur, de andere voor de kamer. De aparte opgang bevond zich pal naast het barretje. Met enig prutswerk paste de kromme sleutel nog in het slot en als je de deur open had moet je hem er ook weer uitprutsen om je vervolgens naar binnen te wurmen. Dan valt de deur automatisch weer in het slot. Treden ter grootte en hoogte van bierkratten, met aan weerszijden een muur, overigens zonder leuning.  Grote stappen, snel boven, denk je dan, maar niets is minder waar, want halverwege moet je omdraaien en het tweede gedeelte van de trap bestaat uit een heel steil gedeelte met smalle treetjes zoals in oudere Amsterdamse woningen, waar ik gelukkig wat ervaring mee heb.

Veilig bovengekomen was kamer 3 weer snel gevonden. Dit soort kamers wordt veelal of  voor een paar uur, of voor een maand verhuurd, voor welke laatste periode dan een kale prijs wordt afgesproken, die aan het eind verhoogd wordt met water en elektra, zodat boven de deur van elke kamer een grote elektriciteitsmeter hangt.  Eénmaal binnen is de eerste actie het aanzetten van de fan, want, geen airco. Het draadje van de fan waar aan getrokken dient te worden lijkt het meest op een restant van een vergeten spinnenweb, maar ik trok het toch niet kapot. Ik plofte maar eens neer op het bed en brak bijna mijn rug.  Ik zocht naar een kussen, maar daar bleek mijn hoofd op te liggen. Twee theezakjes waren de kussens, veel meer niet. Turend naar het plafond was ik elke keer wanneer de ventilator zijn meest rechtse stand bereikte, bang dat hij los zou laten en naar beneden zou vallen.  Ordentelijke lakens ontbraken ook, er was slechts voorzien in een soort handdoek waar de gaten al in waren gevallen, ter grootte van het bed, die je over je heen kon trekken. Was dit nu de kamer waar ik vorige week nog zo opgetogen over was omdat ik hem gevonden had? Ja, het was hem toch echt. Maar als je niks hebt en je hebt al acht keer ergens gevraagd of ze nog een kamer hebben en je krijgt telkens nee op het rekest, dan ben je al gauw tevreden. Ik besloot maar eens een – uitsluitend koude, want geen warm water – douche te nemen en mijn stille verdriet met een biertje te gaan laven in de Wonderful 2 bar.  Helemaal prettig voelde ik mij daar ook niet, want het was maar afwachten geblazen of ze met hun poten van je spullen afblijven, een kluisje had de kamer vanzelfsprekend niet en je kunt niet steeds alles van waarde meenemen.

Misschien zou het allemaal wel wennen en met clichés als “Ach, het hotel is toch alleen maar om te slapen” probeerde ik mijzelf wat moed in te praten. Waarom zou men in een hotel moeten baden in weelde? Er zijn twee miljard mensen op de wereld zonder WC. In een vliegtuig zou je de Koning te Rijk zijn met zoveel ruimte. Eigen toilet en douche en stromend water.  Ik probeerde mezelf van alles wijs te maken, maar allengs drong het tot mij door dat dit gewoon een domme miskoop was geweest. Met goed fatsoen durfde je er nog geen meisje mee naar toe te nemen, maar dat heb ik toch maar gedaan en die hoor je niet zo snel mekkeren, die moeten hun eigen kamer veelal met meerdere anderen delen. Desondanks beroerd geslapen en om half negen zat ik dinsdagochtend in de Boomerang al aan de koffie, die overigens ook niet te drinken was.

Hoe nu verder, want ik zag mezelf hier toch echt niet nog 14 dagen bivakkeren. In het Internetcafe wat hotelkamersites bekeken, maar daar word je niet veel wijzer van. Ik besloot Second Road af te gaan lopen in Noordelijke richting en om overal waar maar “Hotel” stond te gaan informeren. Hierbij dus nadrukkelijk de categorie ‘Rooms for rent’ uitsluitend, want dat had ik nu wel gezien. Het eerste hotel dat ik tegenkwam was, vrijwel onvermijdelijk, het Lek-hotel. Dat zat, zoals ik al verwacht had, vol. Vervolgens viel mij oog  op het aan de overkant gelegen Apex hotel en verdomd, daar hadden ze nog een kamer.  Gezien de licht nijpende situatie had ik mijn budget al opgeschroefd naar max. 2500.- Baht per nacht, dus met de 700 Baht (EUR 17.50) die ze mij hier in rekening brengen ben ik buitengewoon in mijn nopjes. Terwijl ik bij de receptie mijn identiteitsgegevens aan het invullen was vroeg een volgende klant of er nog twee kamers vrij waren, maar die waren er niet meer en toen ik even later mijn tas had opgehaald en weer naar binnen liep stond er een groot rood bord met witte letters op de balie: “ROOMS FULL”.

Ik heb vannacht heerlijk geslapen en zojuist de sleutel van de kamer van de Boomerang Bar maar weer ingeleverd, anders zouden ze daar wellicht gaan denken dat ik dood op de kamer lag en de politie gaan bellen. Ik ken die geintjes 🙂

Van vuurwerk en spierpijn.

De afgelopen twee dagen stonden in het teken van vuurwerk en spierpijn, hoewel enig oorzakelijk verband daartussen ontbrak.
Op 16 en 17 december vond op het strand het Internationale Pattaya Vuurwerk Festival 2011 plaats. Alle zichzelf respecterende vuurwerklanden, zoals de VS, China, Duitsland, Denemarken en natuurlijk de van oudsher als vuurwerknatie bekend staande – ahum – Verenigde Arabische Emiraten lieten zich van hun beste kant zien. En het mocht een paar centen kosten. De belangstelling was enorm en noodzakelijkerwijs was Beach Road twee avonden lang voor alle verkeer afgesloten. Dit had tot gevolg dat het gehele Pattayaanse verkeerscirculatieplan (nou ja, plan….) in duigen viel en op Second Road stond de boel dan ook muurvast. Handig als je ergens naar toe moest, de ene kant uit stapvoets met het busje, en de andere kant uit stapvoets lopen.
De eerste avond heb ik mij naar het strand begeven, alwaar verlekkerde strandstoelverhuurders dezelfde stoel natuurlijk vijf keer op een avond probeerden te verkopen. De tweede avond ben ik rustig op mijn balkonnetje gaan zitten en dat beviel minstens net zo goed. Of er nou nog sprake was van een bepaalde competitie tussen de landen is mij  niet duidelijk geworden, het enige dat mij opviel was dat ze zo te zien hun vuurwerk allemaal bij dezelfde winkel halen, echt veel verschil tussen het ene en het andere ‘optreden’ was er niet.
Dat ik de tweede avond mijn toevlucht maar had gezocht op het balkon had er ook mee te maken dat ik barstte van de spierpijn. Ik had mij eerder laten verleiden tot een weldadige traditionele Thaise massage van een uur, maar dat was toch iets te overmoedig geweest, en dat moest worden bezuurd. Mijn benen voelden zo ongeveer alsof ze van onder tot boven gekneusd waren en dat was denk ik ook wel zo. Inmiddels gaat het weer beter hoor!

De drukte-index is 9.1 volgens de schaal van Wonderful en overal worden voorbereidingen getroffen voor de Kerst- en Nieuwjaarsvieringen.
Morgen moet is van hotel verkassen. Ik heb een kamertje gevonden boven een barretje in Soi 13/1 (1 straatje verderop) en het enige wat ik er nu van kan zeggen is dat het erg basic is. Erg basic? Ja, heel erg, we zullen wel zien of dat bevalt. Het enige wat niet kan tegenvallen is de prijs, 300 Bath, net geen EUR 7.50 per nacht. Daar kan je ook niet veel voor verwachten natuurlijk.

De temperaturen zijn nog steeds erg aangenaam, met name Russen die ’s avonds laat in hun strandkleding in een Taxibusje zitten hoor je mekkeren dat het zo koud is, maar ja, die zijn natuurlijk thuis beter gewend he. Er zullen ook tussen die Russen vast wel aardige mensen zitten, maar ze kijken allemaal rond met een blik in hun ogen alsof ze hier naar toe gekomen zijn om dagelijks dwangarbeid op een permafrost te verrichten.

Geschokt heb ik kennis genomen van het feit dat Annie M.G. Schmidt zich heeft omgedraaid in haar graf , nu is gebleken dat Jip en Janneke volgens ene meneer gruunberg niet met hoofdletters dient te worden geschreven wanneer één en ander geschiedt ter aanduiding van de alszodanig aangemerkte taal. De rest van het dictee heb ik maar gelaten voor wat het was, het wordt met het jaar minder leuk op deze manier. En waarom moet opeens een willekeurige advocate voorzitter van de jury zijn in plaats van een terzake kundige lexicograaf? Heeft dat mens zichzelf nog niet genoeg op de televisie gezien?

Verder hoop ik de komende dagen verschoond te blijven van de voornemens en wensen van allerlei Belangrijke Bekende Nederlanders, aangezien deze in het verleden uiterst onbetrouwbaar zijn gebleken. Ik roep nog maar even in herinnering het l*lverhaal van Claudia de Brey die eind 2010 hoopvol verkondigde dat ze in het nieuwe jaar GEEN televisie ging doen. Ik kan me nauwelijks een dag herinneren dat ik die paardenkop niet op de buis heb gezien. Zelfs ’s nachts achtervolgt ze je nog met een promospotje waarin ze schreeuwt dat de Vara de omroep is van het vrije woord. Bah.

 

Winter in Pattaya

Het is veel te lekker weer om in het Internetcafe te zitten. Eigenlijk hoor je de mensen hier vooral klagen dat het zo koud is, en dat is het ook. Overdag stijgt de temperatuur heel even tot een graad of 30, maar ’s nachts koelt het gevoelig af tot waarden die wel de 15 graden kunnen bereiken, wat redelijk ongekend is in deze contreien. Dagelijks is er wel een bericht op het nieuws dat er ergens weer iemand van de kou is overleden. Persoonlijk heb ik het tot nu toe wel aardig overleefd en het is gewoon heerlijk. Als het ’s avonds wat frisjes dreigt te worden kruipen de dames gewoon wat dichter tegen je aan en klaar is Kees.

Vlak voordat ik vertrok ben ik nog even met de bus van Baarn naar Soest vice versa geweest. Dat was een fraaie onderneming. Om te beginnen kijk je dan eens bij de halte op de vertrekstaat om te zien hoe laat de bus gaat. Na enig puzzelen bleek dit een zinloze bezigheid aangezien de dienstregeling pas inging op 11 december, en het was 9 december. Dus dan maar gewoon wachten op lijn 72. Nou, die kwam dus niet. Wel een 73, en later een 21. Aangezien er hier normaal gesproken geen 21 rijdt maar eens bij de chauffeuse geinformeerd of zij inderdaad de 21 was. Nee, hoor, dat klopte niet, zij was de 72. Gevraagd om een kaartje naar Soest, maar dat bleek niet mogelijk, dat moest ik maar in een andere bus kopen.  Vervolgens overstappen in Soest-Noord op lijn 70. Deze chauffeur wilde mij geen kaartje van 4.- verkopen, want volgens hem was ik dan duurder uit dan met een kaartje van 2.50. Maar aangezien je met een kaartje van 2.50 maar drie kwartier mag reizen, zou ik dan op de terugweg weer een kaartje van 2.50 moeten kopen, wat de totale kosten op 5.- zou brengen. Aangezien ik ook nog enigszins op tijd wilde komen, heb ik de discussie maar niet voortgezet en een kaartje van 2.50 gekocht. Hoewel het nog geen half tien was, stond het tijdstempel al op kwart over tien, zodat ik uiteindelijk met hetzelfde kaartje oook nog terug kon, maar dat kun je niet zien aankomen natuurlijk. Op de terugweg uit Soest hing bij de bushalte natuurlijk ook een vertrekstaat die nog niet geldig was, maar daar heeft men de bushalte inmiddels uitgerust met een high-tech paal die op een electronisch display aangeeft hoe lang het nog duurt  voordat er weer een bus komt. Dit wekt de indruk dat het GPS-gestuurd is, maar dat is de schone schijn die bedriegt. Je hebt er niet veel aan, in mijn geval kwam de bus toen het eigenlijk nog 4 minuten zou duren, dus er is een gerede kans dat je aan komt lopen terwijl de paal aangeeft dat het nog 3 minuten duurt, terwijl de bus toch al is vertrokken. Zonde van het geld, dit soort schijninformatie. In Soest-Noord was het weer overstappen geblazen. Deze keer bleek ik, na enig navragen, het busje te moeten hebben met  ‘999 geen dienst’ achter de voorruit.  Verder ging dit redelijk voorspoedig, zij het dat de chauffeuse de afgesloten van Heutszlaan opreed, zodat we uiteindelijk moesten keren en via een andere route terug naar het station Baarn zijn gereden.

De reis van Schiphol naar Pattaya is vergeleken met zo’n onderneming een peulenschil, je laat je paspoort zien, krijgt een instapkaart, volgt de bordjes F07, stapt in, stapt na een tijdje weer uit, roept een keer “Pattaya” bij de public taxis en je bent er. Buitengewoon vriendelijke taxichauffeur, hij had mij al even op de rookplek zien zitten, en liet meteen weten dat roken in de auto geen bezwaar was. Halverwege informeerde hij nog of er enige behoefte bestond om eventueel even bij een 7-11 te stoppen voor een versnapering, maar ik vond het wel mooi genoeg zo.

China Airlines is weer goed bevallen, er valt over de hele vlucht eigenlijk niets te vertellen, en dat zie ik altijd maar als een pluspunt. Wat wel opviel was het eten, een heerlijke combinatie van kip met aardappelpure een diverse groenten, met een pastasalade en een chocoladetaartje en stukjes appel en ananas als dessert. Bij de KLM ben ik wel eens minder enthousiast geweest.

Tot maandag kan ik in het Dynasty Inn hotel blijven, daarna zit het helemaal vol en zal ik wat anders gevonden moeten hebben. Morgen maar eens op zoek gaan. De prijs van het Dynasty Inn en trouwens nu 1480.- Baht per nacht, wat toch al vrij prijzig is vind ik, zo’n EUR 36.-.  Ik denk dat ik mijn geluk maar eens ga beproeven in een eenvoudig kamertje boven een barretje, want de prijzen zijn nu overal op high-season gebaseerd en discounts en promotions zitten er niet in.

Joehoe!

Het oude vertrouwde, maar onbetrouwbare web-log inmiddels vaarwel gezegd hebbende, zullen hier, ijs en weder diendende, de komende weken de avonturen van Frans in Thailand te volgen zijn.

Baarn-Pattaya heeft deze keer een totale reistijd van 16 uur gevergd. Voorlopig voor 8 dagen intrek genomen in Dynasty Inn, paar uurtjes geslapen en inmiddels is het 17.00 uur geweest, dus de bars beginnen vol  te druppelen en is het de hoogste tijd om eens wat nader kennis te gaan maken met deze of gene.

Morgen naar verwachting een uitgebreider verslag over hetgeen tot nu is geschied, maar ik wilde alvast even een teken van leven geven.