Voor vee en vaderland.

Alle waarschuwingen voor hoog water zijn inmiddels ingetrokken, terwijl de evacuaties nog maar net op gang gekomen zijn, zie hier.

Op RTL 7 staat hedenmorgen een overheidskut, Yvonne van Mastrigt – burgemeester, ze heeft bij de NS gewerkt…… uit Groningen? – uit te leggen dat de verplichte evacuatie niet alleen goed is voor de mensen, maar ook voor het vee.

Melk mij maar leeg.

Nederland besluiteloos, Nieuwe Waterweg op slot.

Hoewel de waterkering in de Nieuwe Waterweg, de Maeslantkering, geheel geautomatiseerd en zelfstandig besluit of, en zo ja wanneer, er tot sluiting wordt overgegaan, maken Rijkswaterstaat, het Havenbedrijf Rotterdam en de Veiligheidsregio Rotterdam-Rijnmond zich erg druk over wat er nu wanneer moet gebeuren en voeren zij al de hele dag koortsachtig overleg over de eventuele sluiting van de Maeslantkering. Deze ambtenaren kunnen net zo goed naar huis gestuurd worden, ze hebben niets te overleggen of te beslissen. Zeker het uitspreken van een verwachting over wanneer het waterpeil kritiek wordt is volstrekt onzinnig. Ruim 1,2 miljoen mensen hebben in Het Keringhuis de afgelopen 15 jaar al geleerd hoe dit allemaal in elkaar steekt en het wordt de hoogste tijd dat de personeelsleden van de verantwoordelijke overheden daar ook eens een kijkje gaan nemen alvorens presentiegelden voor totaal overbodige vergaderingen op te strijken.

Overstromingen 2012

Nederland zal qua overstromingen in 2012 niet op de kaart ontbreken en we beginnen dit jaar in Groningen en Friesland. Dat is economisch gezien ongeveer het buitengebied van Nederland, dus er wordt niet veel aandacht aan besteed, men spreekt erover dat er een zandzakvulmachine in werking is gezet en dat er wat verloven zijn ingetrokken van mensen die vooral op moeten letten.
Maar dat opletten helpt natuurlijk niet en men zal te laat zijn, het enige nog werkende stoomgemaal ter wereld zal onvoldoende capaciteit blijken te hebben, de provincies zullen overstromen en er zullen evaluatiecommissies worden ingesteld die zullen concluderen dat de communicatie is tekort geschoten en dat het over tweehonderd jaar beslist beter moet gaan.
Het KNMI zal zich aan elke aansprakelijkheid onttrekken, zij gaan over het weer, niet over de waterstanden, RWS, Rijkswaterstaat zal melden dat men op zo’n uitzonderlijke waterstand niet voorbereid was, de CDK’s (Commissarissen der Koningin) zijn nog nauwelijks bekomen van de nieuwjaarsborrel en de Waterschappen zullen laten weten dat zij al jaren om meer geld gevraagd hebben.
En aan het eind van het jaar zien we al die reddeloosheid weer talloze keren terug in de jaaroverzichten. Wat een radeloos land.

 

Terug in Neederland. AAAAARRRGGGHHHH!!!!!

De taxiritten- en excursieverkoper tegenover het Dynasty Inn Hotel, naast het meisje van de wasserij, had mij begin december aan zien komen rijden in een taxi van Bangkok Airport, dus dat was mij al op een reprimande komen te staan, omdat hij mij vorige keer zijn telefoonnummer had meegegeven, dan kon ik bellen voor een taxi op Subvarnabhumi. Maar dat vind ik allemaal wat te gecompliceerd, dus helaas pindakaas. Evenwel, voor de terugweg kon ik natuurlijk met goed fatsoen niet om hem heen, dus voor maandagavond om 22.30 een taxi bij het Apex hotel gereserveerd. Die stond er keurig om 22.15 al. Een redelijk afgepeigerd beestje, weer zo’n Nissan Maxima, wel vet in het leer en zo, maar van hele oude koeien. Maar goed, er mocht gerookt worden en als het een beetje naar beneden liep rammelde hij nog wel door tot de 130, zodat ik om 23.30 al op het vliegveld was, exact drie uur voor de schema-vertrektijd. Dat is was ruim, dus alles maar op een extra rustig gemakje gedaan.
Ik mocht Thailand weer verlaten, de douane deed niet moeilijk. En zowaar in 1x door de metaaldetector heen, ik begin het te leren. Dat mag ook eindelijk wel. Bij de douane had zich ook een traditioneel-islamitisch geklede vrouw gemeld in een rolstoel en men had er een zware dobbel aan deze dame goed te controleren. Ik snap die mensen niet, dan kunnen ze geen poot verzetten, ze weten dat ze gecontroleerd worden, ze zitten van top tot teen ingepakt, en het dan toch nog proberen. Een flesje parfum hier, een slofje sigaretten daar, het verdween onder luid protest allemaal in de afvalbak, die uitsluitend in corrupte landen aan het eind van de dag onder de dienstdoende ambtenaren wordt verdeeld.
Er was nog voldoende tijd voor een Spaghetti Carbolineum, eh, Carabinieri, of nee, toch Carbonara. Weliswaar niet maagvullend, maar van prima kwaliteit en dan is 220 Baht, zo’n 5 Euro, voor op een vliegveld toch bepaald niet te gek.
Maar liefst drie sigaretten in het rookhok naar binnen gewerkt, nog een keertje extra naar het toilet, waarna ik aan de gate toch nog bijna 3 kwartier moest wachten voordat we gingen, boarden, mede doordat dat met 15 minuten was uitgesteld, waarvoor in 27 talen excuses.
Met vooraf online inchecken had ik de beproefde truc weer uitgehaald, zo laat mogelijk inchecken en dan kijken of er nog een leuk stoeltje is. Ik was conform mijn voorkeur aan het pad ingedeeld, maar in een vol rijtje van vier, terwijl en nog wel een stuk of 5 plekjes aan het pad waren waar nog niemand in het midden zat. 57  d dus omgeruild voor 50 c en inderdaad, zo bleek, 50 b bleef leeg en dat is gewoon extra lekker.
Ik zat voor het eerst in een 747-400 van China Airlines waar het nieuwe interieur in zit, met, zoals het tegenwoordig eigenlijk toch wel de standaard is, voor iedereen een eigen Entertainment System. Voor mij persoonlijk niet echt een must, maar je hebt mensen die kunnen niet zonder, en onlangs heeft een jongeman zelfs amok gemaakt in een vliegtuig dat al geland was, omdat hij een film niet af kon kijken. Hij vond dat als men een film aanbood, dat je die dan ook af moet kunnen kijken, dus hij weigerde het vliegtuig te verlaten. Tsja, dan ben je een beetje doorgeslagen denk ik. Overigens wordt bij de meeste systemen wel van te voren gewaarschuwd als een film die je uitkiest langer duurt dan de nog verwachte vluchttijd, maar zoiets zou toch eigenlijk niet nodig moeten zijn.
Het eten was redelijk bedroevend, eetbaar varkensvlees met harde droge noedels en halfrauwe doperwten. Echt lekker handig dat laaste, met wat turbulentie. Het ontbijt was wel weer goed, maar China Airlines is op dit gebied nogal wisselend, en is een predikaat dat in de horeca meestal niet als lovend dient te worden beschouwd. Geen aperitiefje, 1 glas wijn bij het avondeten, en geen likeurtje bij de koffie na, het was allemaal wat pover.
Verder hadden we een behoorlijke tegenwind, en om niet nog meer tegenwind te hebben moesten we een vrij zuidelijke route vliegen, over het midden van de Kaspische en Zwarte Zee en dan verder via Bukarest, wat ook nog eens extra kilometers betekent, waardoor we er 12 uur en 20 minuten over gedaan hebben. Het dalen en de landing was wel de spectaculairste die ik tot nu toe heb meegemaakt, een stormachtige wind rammelde het vliegtuig aardig door elkaar en er waren diverse ‘Oehs!’ en ‘Aahs!’ te horen. Uiteindelijk kwam het natuurlijk allemaal toch nog goed.

Eenmaal op Nederlandse bodem begint de ellende weer. Zoals gebruikelijk de eerste ergernis nog vóór de douane. Daar is een rookruimte en Speciaal voor Deze Rookruimte heeft men gemeend een bord op een design-voet te moeten laten ontwerpen en fabriceren met daarop de tekst dat de ruimte wegens schoonmaakwerkzaamheden tijdelijk niet toegankelijk is. Maar als die ruimte al in geen drie weken is schoongemaakt, en iedereen staat er gewoon te paffen, haal dat bord dan weg!
Kaartje kopen voor de trein: Het bekende bericht; Uw pas is ongeldig. Dan maar naar het GWK om bij de geldautomaat te pinnen: De transactie kan niet worden uitgevoerd. Dan ben je al weer bang dat er ik weet niet wat aan de hand is, dus maar op naar Amsterdam CS om een normale pinautomaat te proberen. Met wat onderuit de tas geviste euro’s een kaartje gekocht bij een dame die zo vriendelijk was dat ze haar het beste voor de leeuwen kunnen werpen, en vervolgens afgedaald naar het perron, waar het, u raadt het al, een drukte was van belang. Er was geen of beperkt treinverkeer mogelijk richting Amsterdam-Zuid, Weesp en Lelystad, dus mensen werd aangeraden via Amsterdam Lelylaan te reizen. De trein van 9.24 daar naar toe had volgens de borden 5 minuten vertraging, terwijl het al bijna 10.30 was en de dienstdoende NS-ers antwoordden op diverse vragen van het publiek, geheel consistent: “Ik zou het niet weten”.
In de trein voor de zekerheid maar vast een taxi besteld voor op Station Baarn om 11.50. Dat zou gaan lukken. Toen ik om 11.48 op perron 2 uitstapte zag ik hem inderdaad staan. Maar toen ik om 11.50 bij de taxipaal kwam, was hij verdwenen. Bellen maar weer, of het niet gelukt was met die taxi. De man zou eens kijken. Muziekje. Even later kwam het verlossende woord: Er is er een onderweg. Een paar minuten later reed er inderdaad een langs. Hard. Weer een paar minuten later kwam er dan een die stopte en waar ik zowaar in mocht stappen. Een bekende chauffeur, hij heeft mij als minstens 10 keer naar huis gebracht, maar hij had werkelijk geen flauw idee en moest dus toch nog maar eens vragen waar hij naar toe moest. Maar goed, we kwamen er, ik ging naar de lift en drukte op het knopje. Hij kwam eraan, van boven. Als je goed kijkt kun je het licht van de lift aan de zijkant van de schacht net zien, en in plaats van te stoppen, zag ik het streepje licht de kelder in verdwijnen. Ik heb de trap maar genomen.
Eenmaal binnen bleek er geen TV-signaal en geen internetverbinding meer te zijn. Ziggo even gebeld en die bleken een foutje te hebben gemaakt, dus dat is meteen weer hersteld (maar dat gelooft u toch niet).

O, o, o, wat ben ik blij dat ik weer in één van de rijkste landen van de wereld ben.

 

Nieuwjaar 2012 in Pattaya.

Het oude jaar is uitgeluid. Dat is eigenlijk niet het juiste woord, want kerkklokken vind je hier nu eenmaal niet, maar u begrijpt wel wat ik bedoel. Op het strand was het diverse vuurwerk prachtig te zien, temidden van de honderden lampionnen die werden opgelaten. Ik had een van de dames van de  W2 bar gebarfined om gezellig mee te gaan, want anders zitten ze daar zo maar wat in die bar. De drukte-index heeft gisteren overigens een hoogtepunt bereikt van 17, waarmee het record van 14 van Kerstavond ruimschoots is gebroken. Het gemiddelde over de afgelopen drie weken komt daarmee op 10.5.
Vandaag alweer de laatste volledige dag, morgenavond naar het vliegveld en dan om 02.30 of zo het luchtruim kiezen. Nou ja, kiezen, het zal wel moeten. Want erg van harte gaat het niet, alleen al het idee dat ik dan weer geconfronteerd word met zelfdovende sigaretten en meer van dat soort onzin zorgt voor de nodige tegenzin.
Het is bijna 15.00 uur en ik krijg opeens een verschrikkelijke trek in oesters dus ik denk dat ik maar eens een hapje ga eten.
Vanochtend na de lange nacht maar een beetje in bed blijven liggen sukkelen, onder het discutabele ‘genot’  van ene Youp van ’t Hek, die zijn langste tijd nu toch wel gehad heeft. Net als Paul de Leeuw, bij wiens programma ik mij afvroeg of het wellicht niet gewoon een herhaling was van vorig  jaar, of het jaar daarvoor.
Hoe dat ook zij, het is hier inmiddels het jaar 2555 en dat schiet in ieder geval lekker op.