Dynasty Inn Hotel Pattaya Soi 13.

En voordat weer iedereen gaat vragen wat voor hotel/kamer dat nou is, hier nog een van youtube gestolen filmpje dat een inkijkje geeft in de room. Aan het einde gaat de camera even het balkon op, en rechts op de hoek onder het golfplaten dak zit de Wonderful 2 Bar. U kunt zelfs enkele seconden meegenieten van de muziek.

Pattaya – Baarn

Maandagavond was de laatste avond, er waren meerdere dames die aanboden om mij dinsdagochtend op tijd wakker te maken, en mijn keuze viel op het meisje waar ik al eerder over vertelde, met haar winkeltje in Surin. Eerst ben ik met haar nog op Italiaan gegaan, want dat vond ze ook wel eens lekker. Daarna rond 23.30 naar het hotel, want, om 06.30 opstaan. Zij heeft de rare gewoonte om er de voorkeur aan te geven om als we eindelijk gaan slapen dat niet in bed te doen, maar op de grond. Ze vraagt dan keurig of ik dat niet erg vind en ik zie geen reden om daar een probleem van te maken.
06.30 uit de veren, beetje inpakken, uitchecken, en naar de Taxiservice om te melden dat ik een probleem had, ik kon namelijk mijn reserverings- c.q. betalingsbewijs niet meer vinden. Maar ik had geen gelijk, het was helemaal geen probleem. Dan toch nog maar even naar de W2 bar om het ontbijt maar eens met een biertje te vieren. Afscheid genomen van het aanwezige personeel aldaar, mijn waterleidingspistool aan een van de dames cadeau gedaan, en om stipt 08.00 richting vliegveld vertrokken. Daar waren we al om 09.15, dus 3.05 uur voor vertrek. Het was inderdaad krankzinnig druk op Suvarnabhumi, maar toch was er bij de douane wederom GEEN RIJ, zulks, nogmaals, in tegenstelling tot vrijwel alle andere berichten van de laatste maanden op internet.
Met geen zin in verrassingen deed zich nog een herhaling van zetten voor, een Spaghetti Carbonara (want er is niets zo erg om hongerig in een vliegtuig te zitten), een plasje een sigaretje, en langzaam aan richting gate.
Ik had deze keer gekozen voor een plekje aan het raam, helemaal rechts achterin (58K in B777-300), aangezien we twaalf uur lang in daglicht zouden vliegen, en dan is het af en toe wel leuk om eens naar buiten te kunnen kijken. Heel veel leuke beelden heeft dat overigens niet opgeleverd, landen zoals Afghanistan, Turkmenistan, Oezbekistan en ga zo maar door bestaan vrijwel geheel uit troosteloze gortdroge totaal uitgestorven gebieden waar werkelijk helemaal niets is.
Het eten was teleurstellend. Als brunch vis met pasta (alternatief: kip met rijst..). De vis bestond uit witte droge dobbelsteenblokjes en smaakte precies zo als de pasta: Nergens naar. Een oneetbare rabarbersalade erbij en wat stukjes fruit waar je je tanden op kapot kon bijten.
Bij het diner was er niks te kiezen, dus ik maakte het hoopvol open: Pasta met? Ja, een beetje saus met wat fantasie. De pasta smaakte weer net als de vis. Een paar stukjes appel die echt nog niet rijp waren en een chocoladetaartje dat iets te hoog was voor het bakje waar het ingepropt was, zodat het in zijn geheel aan de deksel bleef hangen zodra je die van het bakje haalde. Zorgde hier en daar voor wat chaotische taferelen. Dikke onvoldoende deze keer voor de KLM.
Netjes om 10 minuten voor schematijd landden we om 18.45 waarna de captain ons welkom heette in Nederland. Tsja, dan begin ik alweer te sidderen in afwachting van wat voor narigheid er nu weer zal opdoemen, na drie weken probleemloosheid. Ik bewaar dat nog even tot morgen.

Songkran, pizza pizza, Yolanthe.

Dagelijks rond het middag uur beginnen nu de watergevechten. Het is het meest krankzinnige feest dat ik ken. Zou in Nederland volstrekt ondenkbaar zijn. Het heeft totaal geen zin om je ertegen te verzetten, dus if you can’t beat them, join them. In ons land zou dit op talloze vechtpartijen uitlopen maar hier draagt iedereen zijn lot met vreugde. Bij het nieuwjaar in Nederland hebben we natuurlijk vuurwerk, wat ook overlast veroorzaakt, maar dat is dan ook weer strikt aan allerlei regels gebonden. Je mag dan 1 dag vuurwerk afsteken, veelal tot 02.00 uur op 1 januari en that’s it.  En dan komt de eerlijkheid weer eens om de hoek kijken die mij gebiedt te zeggen dat het hier in Pattaya wel een beetje uit de hand aan het lopen is nu het geheel maar liefst 8 dagen in beslag neemt. Dat is wellich toch iets te veel van het goede.

Desondanks deed het zojuist weer pijn om voor dinsdagochtend een taxi naar het vliegveld te moeten reserveren. Het vliegtuig vertrekt om 12.20 uur dus ik had zo gedacht om rond 09.00 uur een taxi te nemen, maarde taxirittenreserveerman adviseerde mij dringend om in verband met de drukte rond Songkran een uurtje eerder te vertrekken, dus dat doe ik dan ook maar. Eigenwijs zijn kan ik altijd nog. De taximan heeft zijn verkooppuntje grondig gerenoveerd en het mag nu zelfs een naam hebben: Beautiful Taxi, zulks vanzelfsprekend met een knipoog naar de naastgelegen Wonderful Bar.

Gisterenavond kreeg ik plots trek in een pizza en zo spoedde ik mij naar de overkant alwaar een Pizza Pizza (by Yanee) is gevestigd.
De gemiddelde pizza komt daar op 250 Baht voor een slice, 500 voor een medium pizza en 2500 Baht voor een grote.  Zo’n slice is dan een stukje van een grote en een medium is wat wij een grote pizza noemen. De ‘grote’  heeft de onwaarschijnlijke diameter van 28 inch (70 centimeter) en is dan ook bedoeld om met het hele gezin van te eten.
Dat mag ook wel, want 2500 Baht (Euro 62.50 !!) voor een pizza is zeker in deze contreien natuurlijk een astronomisch bedrag. En daar komt dan nog 10% bedieningsgeld bij. Er zaten wel wat Thai te eten, maar vrijwel alleen als er ook een Farang aan dezelfde tafel zat, die natuurlijk voor de kosten opdraaide. Er worden keurige wijnen verkocht, vanaf zo’n Euro 25.- per fles. Ik hield het op een glas (goede, zij het iets te sterk gekoelde) huiswijn van 100 Baht (2.50).  Dat glas was dan wel weer van het formaat ‘pizza’, zodat dat eigenlijk 2 glazen waren. En als je het zo bekijkt, twee glazen wijn plus een halve pizza voor nog net geen 10 Euro, dan valt het wel weer mee. Mooie heel grote houtoven, heerlijke pizza, alles even proper en schoon. Als je nou toch in Pattaya bent en je wilt zo nodig Pizza eten, ga dan gerust hier naar toe. (Evenals Oishi gelegen op “Pattaya Avenue” ,  Second Road t/o soi 13/1.) Maar je moet natuurlijk niet hier naar toe komen om pizza’s te eten! 🙂

Toen ik vanmorgen wakker werd had mijn tilacje het kleine rommeltje wat we er vannacht nog van gemaakt hadden al geluidloos opgeruimd en nu ik ook uitgesnurkt was, kon de TV aan. Die stond nog op BVN en we vielen midden in het programma “Mijn vader is de beste”.
Twee vaders moesten om beurten, zonder hun handen te gebruiken, met hun mond zoveel mogelijk tomaten uit een aquarium vissen, dat verder gevuld was met palingen. Een en ander onder de bezielende leiding van ene Yolanthe C van K. Het was een afschuwelijke vertoning  en Neng keek er dan ook vol afgrijzen naar. “Is this Dutch Television?”, vroeg ze. Ik moest het wel toegeven en ik zag aan haar gezicht dat als haar engels het had toegelaten ze vast cynisch geinformeerd zou hebben of dit nu die zender was die een select aanbod uitzendt van Nederlandstalige programma’s van de zo gewaardeerde publieke omroep.  Wat een blamage.
Ik heb trouwens wel even op zitten letten en als je de tekst van Yolanthe volledig uitschrijft (afgezien van de vragen die ze opleest) dan blijkt dat haar woordenschat overeenkomt met die van iemand die de eerste vier afleveringen van Sesamstraat heeft gevolgd. Direct daarna is kennelijk haar carriere als presentatrice begonnen…
Neng begon maar eens te zappen en even later vlogen gelukkig de afgehakte hoofden en ledematen weer vertrouwd over het beeldscherm.

Het werd tijd voor ontbijt, ik heb mezelf bij de Sportsman getrakteerd op een mega omelet met zalm en spinazie, vergezeld van een gemengde salade met lemon dressing (275 Baht). Inmiddels bij de fotoshop opdracht gegeven om wat afdrukje te maken, en als ik zo uitgetypt ben zullen die wel zo’n beetje klaar zijn. Dan snel naar het hotel, even omkleden en voorzien van waterspuit maar weer de straat op.

Geen tsunami, toch nattigheid.

Dinsdag was de laatste muziekloze dag en ik heb van die gelegenheid maar eens gebruik gemaakt om vroeg te gaan slapen. Eerst een kijkje genomen op Soi 7/8 en omgeving en ook daar was het overal stil. In een enkele gogo-bar werd werl muziek gedraaid zo te horen, maar dat waren de uitzonderingen. Officieel zou je natuurlijk om 00.00 ’s avonds alsnog weer kunnen beginnen, maar kennelijk snapt iedereen hier dat dat niet in de geest van de regelgeving zou zijn.
Woensdag heerlijk uitgeslapen. De ceremoniele activiteiten in het kader van de crematie gingen nog wel door, zo zag ik op de vele staatstelevisiezenders.

Uiteindelijk toch maar gaan brunchen en plotseling verscheen op de Nederlandse Teletekst App een berichtje over een aardbeving bij Atjeh met een sterkte van 8.9 op de schaal van Richter. Meteen denk je dan “Tsunami”, gelet op de gebeurtenissen in 2004. Omdat de locatie dit keer vrijwel identiek was, zou Pattaya wel weer veilig zijn zo besefte ik, maar Phuket lag weer in de gevarenzone en je moest er toch niet aan denken dat ze daar nu weer de volle laag zouden krijgen. Volgens de Internet-aardbevingspagina’s was de beving inmiddels 34 minuten oud, dus de NOS was er vlot bij, waarvoor hulde. Het duurde nog wel een half uurtje voordat op de Thaise nieuwssites gelijksoortige berichten volgden. In de W2 bar waren eigenlijk alleen toeristen geinteresseerd in het nieuws, de Thai bleven er uiterst onberoerd onder en deden het af met de vaststelling dat men inmiddels over een waarschuwingssysteem beschikt.
Op de televisie had men het er aanvankelijk moeilijk mee, immers, er werden nog live uitvaartceremonieen uitgezonden en om die nou te onderbreken, dat ging natuurlijk niet.  Dus koos men ervoor om het nieuws onderin beeld als lopende tekst te brengen, inclusief een lijstje met namen van steden en de aldaar verwachte aankomsttijd van een eventuele Tsunami. Later waren er overal live beelden van stranden uit de zes provincies waar inmiddels het alarmeringssysteem in werking was getreden.
Al vrij snel bleek dat er niets aan de hand was en konden de bekende Thaise soaps en de meest gruwelijke films weer worden vertoond.
Dit geeft maar weer eens aan hoe waardeloos die hele schaal van Richter eigenlijk is. 8.9 (later bijgesteld naar 8.6 meen ik) is toch een behoorlijke klanp en zelfs in Atjeh, op slechts 500 kilometer van het epicentrum, zijn voor zover bekend slechts een vijftal doden gevallen, is er nauwelijks schade en van een Tsunami is niets te bekennen geweest.
De gevolgen van een aard- of zeebeving zijn slechts voor een klein deel afhankelijk van de kracht van de beving, en meer van de plek, de diepte, de duur en de bewegingsrichting om maar eens een paar zaken te noemen.
Het valt dan ook beslist niet uit te sluiten dat in de toekomst een veelvuldig voorkomende beving van bijvoorbeeld 7.5, die heus niet tot internationaal alarm aanleiding zal geven, juist weer wel voor een vloedgolf zorgt, die dan geheel onvoorspeld weer zal toeslaan. Het heilige geloof in het alarmeringssysteem deel ik dan ook niet met de Thai.
Nog wel grappig: Nu.nl wist te melden dat het hier op het moment van de beving midden in de nacht was, maar zij zaten er 12 uur naast. Tsja, dat heb je als je verifieerbare gegevens in je nieuwsberichten plaatst, dan val je meteen door de mand.
Berichten dat de beving ook in Bangkok zou zijn gevoeld kan ik niet bevestigen, ik weet alleen dat ik er hier in Pattaya, dat hemelsbreed iets dichter bij Atjeh ligt dan Bangkok, niets van heb gemerkt.

Weer enigszins bekomen van de schrik was het zeer aangenaam dat de band om 18.00 uur weer begon te spelen. Een paar dagen rust had de stem van de zangeres hoorbaar goed gedaan. De Thaise dames hadden duidelijk een paar dagen energie niet helemaal kwijt gekund en moeten dat inhalen en hoe later het werd, hoe meer de bar ging lijken op een discotheek. Het was uiteindelijk 05.30 uur toen ik de rekening op liet maken.

Donderdagavond aan de praat geraakt met een heerschap uit Finland. Voor de eerste keer in Pattaya, nadat hij enige maanden geleden is gescheiden. Het klappen van de zweep  kent hij nog niet zo goed, dus hij wilde van alles weten. Zo had hij begrepen dat de meisjes in de bars ook wel met je mee gingen naar je hotel. Naar wat voor bar hij dan toe moest gaan, zo vroeg hij. Ik legde uit dat hij dan gewoon kon blijven zitten en maar eens aan moest geven wat zijn smaak zoal was. Een kwartiertje later was alles in kannen en kruiken en verontschuldigde hij zich dat hij er al vandoor ging…

Donderdag was daarmee verder voorbij voordat ik er erg in had maar vrijdag zat ik al om 09.00 aan een kopje koffie in de W2 bar. Het Songkran zou zo ongeveer beginnen. Verkopers liepen met plastic tasjes en waterpistolen over straat, hier en daar werden al slangen uitgerold, maar de echte actie liet tot in de loop van de middag op zich wachten. Ik had al geklaagd bij het personeel van de W2 bar dat er van het waterfeest nog weinig te merken was, en nog geen minuut later had ik natuurlijk een emmer water in mijn nek. Je wordt hier op je wenken bediend. Over service gesproken: Donderdag was het toch al 14.50 uur voordat ik mijn hotelkamer verliet en zelfs om die tijd wordt ie nog keurig schoongemaakt. Er zijn hotels genoeg waar je daar om 13.00 al niet meer om hoeft te komen.

Vanaf een uur of twee zat droog houden er niet meer in, telefoon dus niet meer bij me als ik buiten ben en verder is het een kwestie van pappen en nat houden. Veel onvoorbereide toeristen vragen doodgemoedereerd of het vandaag de laatste dag is van het natgooien en als je dan zegt dat het nog tot en met de 19e zal aanhouden kijken ze je verschrikt aan en vragen ze of je kidding bent. Maar nee hoor, het is hier allemaal bloedserieus.

 

Tienermoeders.

Van het voornemen om op de muziekloze maandag een kijkje te gaan nemen op Walking Street is natuurlijk weer eens niets terecht gekomen. In de W2 bar was het overdag al aardig druk en ’s avonds zat het zowaar bomvol. Bij gebrek aan herrie werd er door iedereen vrolijk op los gekeuveld en zo spint deze bar hier toch ook weer haar garen bij. Drukte-index 10.0, ongekend voor begin april.
Opa Deen is gisteren ook weer uit Aalborg gearriveerd, wat direct een praatje opleverde in zijn onverstaanbare engels. Toen ik hem aan zag komen stiefelen heb ik snel even gegoogeld op ‘ Opa Deen ‘  om op mijn eigen website te kijken waar hij ook al weer vandaan kwam en zo. Het maakte zichtbaar indruk op hem dat ik dat allemaal nog ‘ wist ‘ .
Voor de nacht had ik mijn oog laten vallen op een dame die in de W2 bar altijd alleen maar min of meer logistieke werkzaamheden verricht (kassawerk, bonnetjes schrijven e.d.) maar na enigszins omzichtig informatie te hebben ingewonnen bij de overige dames bleek ook zij bereid om, voor een passende financiele injectie, mijn hotelkamer te komen bekijken. Ik moest er wel rekening mee houden dat ze geen woord engels sprak, maar dat nam ik op de koop toe.
Al met al eigenlijk gisteren de Soi niet eens uit geweest.
Vandaag wel een barstende koppijn, de aardige jongeman waar ik gisteren een hele tijd mee heb zitten praten hield er een zodanig tempo op na dat ik een aantal keren in plaats van een biertje een Thai Whisky heb moeten bestellen, en dat breekt je dan toch op. Deze man sprak trouwens wel goed verstaanbaar engels, maar dat mag ook wel als je uit Oxford komt.

Zojuist viel mijn oog op een berichtje over het aantal tienermoeders in de Verenigde Staten, dat in 70 jaar nog nooit zo laag zou zijn geweest, namelijk 368.000 in 2010, hetgeen neer zou komen op 34.1 baby’s met een moeder tussen de 15 en 20 jaar per 1000 in totaal geboren baby’s. Het is verbijsterend dat allerleid media dit bericht klakkeloos publiceren, terwijl je toch op je klompen aan kunt voelen dat er iets niet klopt.
Rekent u even mee?
368.000 is 34.1/1000 van het totaal aantal geboortes in de VS per jaar.
Het totaal aantal geboortes is dus ongeveer 368.000 x 30 is ongeveer 11 miljoen.
De VS hebben ongeveer 300 miljoen inwoners, waarvan ongeveer 150 miljoen vrouwen.
Die 150 miljoen vrouwen brengen dus elk jaar 11 miljoen baby’s ter wereld.
Dat is grofweg 1 baby per 14 jaar per vrouw.
De Amerikaanse vrouw heeft een levensverwachting van ongeveer 77 jaar.
De Amerikaanse vrouw brengt dus gemiddeld in haar leven 77 / 14 is ongeveer 5.5 baby’s ter wereld.
En u hoeft geen sociaal demograaf te zijn om te begrijpen dat dit bericht dus gewoon de prullenbak in kan.
Maar ja, de redacties van de kranten en websites hebben allemaal dure abonnementen op persagentschappen en zodra er een berichtje binnenkomt is het een kwestie van knippen en plakken en de journalistieke daad is weer verricht.

Van scramboiled eggs tot Bejaratana.

Vrolijk Pasen voor iedereen en wat kan er nou misgaan met een eitje? Niet veel zou je denken. Maar hier in Thailand blijft de taalbarriere een onoverwinbaar probleem. Zelfs bij het bestellen van een English Breakfast kunnen problemen opdoemen. Standaard wordt zo’n ontbijt geleverd met gebakken eieren, maar ik ruil die meestal om voor roereitjes, scrambled eggs.  Het dienstertje bij de Sportsman Pub & Restaurant wist zich met ‘scram’  kennelijk geen raad, maar kon wel iets maken van ‘bled’ en dat werd geinterpreteerd als ‘boiled’, zodat Frans de dag moest beginnen met twee waterig gekookte eitjes. Ik legde uit dat ik dat niet besteld had maar ze snapte er niets van en haalde de chief-manager er maar bij, die het wel begreep en direct aanbood om alsnog roereitjes te maken. Dat was nou ook weer niet nodig, als hij maar aan haar uitlegde hoe het misverstand in de wereld was gekomen, zulks ter voorkoming van herhaling in de toekomst.

Op BVN was een dezer dagen een aardige uitzending te zien van de Vlaamse Omroep over de kookkunsten in Franse restaurants. Men was maar eens naar Marseille afgereisd om aldaar de lokale specialiteit, bouillabaisse, aan een onderzoek te onderwerpen. Een fijnproever was meegereisd en liet tijdens de maaltijd in een restaurant weten dat hij niet de indruk kreeg dat deze bouillabaisse vers bereid was.
Een rondgang over de vismarkt leerde dat de clientele van de marktkooplui niet bestond uit de plaatselijke restaurateurs. Waar die hun vis dan wel vandaan haalden? Tsja, dat durfden ze ook niet te zeggen, maar de reporter kreeg een tip om eens in de afvalzakken van de restaurants te gaan snuffelen. En dat bracht al snel duidelijkheid in dit stinkende zaakje: De vuilniszakken zaten vol met legen dozen. Van industrieel verwerkte diepgevroren vis uit de Pacifische Oceaan. En niet alleen de vis, maar hoegenaamd alles, van voorgerecht tot dessert, bleek uit dozen en emmers te komen.
Geconfronteerd met deze feiten reageerde de eigenaresse eigenlijk heel nuchter:”Nee, we maken niets zelf. In de keuken staan twee man en zes magnetrons. Soms doen ze ergens een frutseltje peterselie of een schijfje citroen of augurk op, om het echter te laten lijken. De zaak moet vooral renderen, de ambiance is leuk en we zijn vriendelijk tegen onze gasten. En het loopt goed.”
Opvallend genoeg was deze uitbaatster ook bereid om een kijkje te geven op de margelijst, waar onder meer uit bleek dat een bordje spaghetti van inkoop E 1.61 voor E 11.- op het menu stond. Overigens haastte het reportageteem zich in de laatste minuut van de uitzending nog even te melden dat er helemaal niks mis hoeft te zijn  met industrieel bereide maaltijden. Dat is natuurlijk helemaal waar, maar wat is het punt dan eigenlijk nog? Ja, dat het niet goed is als het tegen exorbitante prijzen wordt verkocht. Maar we leven nu eenmaal in een vrije economie en is zes keer over de kop exorbitant? Een glas bier van 40 eurocent wordt ook zonder blikken of blozen verkocht voor E 2.40 en dan zeurt er niemand over dat de kroegbaas het bier uit een vat haalt en het niet zelf heeft gebrouwen. Blijft overeind dat we als consument veel te snel tevreden zijn en ook veel te makkelijk bereid zijn om belachelijke bedragen te betalen.
Eergisterenavond sprak ik met een dame uit Surin, vanzelfsprekend een plaatsje in de Isaan. Ze is nieuw in de W2 bar (en in Pattaya) en spreekt een heel aardig mondje engels. Verder het bekende verhaal, een kind, gescheiden, niet genoeg geld, kind bij ouders, meisje naar Pattaya.
Deze dame heeft in haar woonplaats een piepklein supermarktje met twee tafeltjes met stoeltjes voor de deur, zodat je er ter plekke ook wat kunt eten en drinken. Het zag er redelijk paradijselijk uit op de fotootjes op haar telefoon. Maar het blijft een schier oneindig sprokkelwerk.
Ze verkoopt daar onder andere 33 centiliter blikjes Thais bier. Die kosten inkoop 21 Baht en worden verkocht voor 24 Baht. Van die marge hoef je verder alleen nog de dagelijks terugkerende kosten voor het koel-ijs af te halen (maar dat is volgens haar ‘niet veel’) en tel uit je winst. Toen ze gisterenochtend weer naar haar kamer vertrok had ze 1 Baht meer verdiend dan de verkoop van 333 blikjes bier zou hebben opgeleverd…

Vorige week werd bekendgemaakt dat Hare Koninklijke Hoogheid Prinses Bejaratana Bajasuda Sirisobhabannavadi, die op 27 juli vorig jaar is overleden, vandaag, maandag 9 april, zal worden gecremeerd.
In verband daarmee is voor 8, 9 en 10 april een periode van Nationale Rouw afgekondigd en 9 april is bovendien een officiele vrije dag (voor ambtenaren, scholen, banken en dergelijke).
De bericht- en regelgeving hieromtrent is, zoals te doen gebruikelijk, uiterst onvolledig, onbetrouwbaar en inconsistent. Zo was afgelopen vrijdag nog de algemene indruk dat er gedurende drie dagen een volledig alcoholverbod zou gelden voor de horeca, maar zaterdag werd bekend dat men gewoon mag blijven serveren wat men gewend is, doch dat er geen feestelijkheden mogen plaatsvinden. En onder feestelijkheden wordt dan onder meer verstaan het ten gehore brengen van (live-)muziek, alsmede dansen (waaronder ook paaldansen). In de beer-bars hier in de buurt heeft men daar gisteren vrij strikt de hand aan gehouden, in de W2 bar geen band, geen muziek, maar voetbal, nu dus eens met commentaar. Arsenal – Manchester City en Zaragoza – Barcelona heb ik gezien geloof ik, en dat was best wel aardig. Het leek zelf nog wel iets drukken dan normaal in de W2 bar (inderdaad, drukte-index 8.0).
Vanavond toch even een kijkje nemen op Walking Street, ben namelijk wel benieuwd hoe men daar met deze beperkende maatregelen omgaat.

Tenslotte moet ik nog vermelden dat deze Prinses Bejaratana over opmerkelijke gaven beschikte. Zo kon zij bij elke datum zonder aarzelen de daarbij corresponderende dag van de week noemen.
En wat mij persoonlijk nog veel meer tot de verbeelding spreekt is het feit dat zij er toe in staat bleek van iedereen aan wie zij ooit is voorgesteld de verjaardag te onthouden en niet te vergeten. Dat zou ik ook wel willen kunnen…