Japanneren.

In het Japanese restaurant werden we hartelijk ontvangen. Het personeel bestaat gewoon uit Thaise meisjes die werkelijk geen woord engels spreken en ik was dan  ook reuze blij met mijn gezelschap. Een menukaart of iets dergelijks was er niet – dat is niet zo vreemd bij een buffet – maar hoe de formule nou precies in elkaar stak stond ook alleen maar in het Thais aangegeven. Uiteindelijk kozen we/lieten we ons aanpraten het arrangement waarbij we gedurende 1 uur en drie kwartier van alles net zoveel mochten eten als we wilden, behalve de ‘special dishes’  die apart geprijsd in een vitrine stonden. Onbeperkt thee en frisdrank zat daar dan weer wel bij. Dat kwam op 490 Baht per persoon (Eur 12.30).  Ik was zo verstandig geweest om het ontbijt maar over te slaan eerder op de dag, want voor zoveel geld moet je natuurlijk wel zorgen dat je een stevige trek hebt. Met wat moeite wist ik mijn stokjes omgewisseld te krijgen voor een vork en een lepel en daarna wijst het zichzelf.
Je vult je bord met gerechten uit de grote schalen en de rest van de tafel bouw je helemaal vol met de kleine schaaltjes waar allerlei verschillende gerechtjes in zitten, van aardappelsalade tot vruchtjes, van groente tot visfilets, het kan niet op.
De desserts zijn een belevenis op zich, ze zijn niet groot, zeg maar een flink sherryglas, maar het assortiment is zeer uitgebreid. Ik geloof dat ik er na een stuk of acht verschillende maar de brui aan heb gegeven.
Overigens komen ze al met de rekening als je nog geen twee minuten aan tafel zit en moet je vervolgens wel drie kwartier wachten op je wisselgeld. Per persoon zit daar dan weer 1 waardebon bij van 100 Baht. Er staat uitgebreid op beschreven hoe en wanneer je die kunt verzilveren, maar helaas, alleen weer in het Thais.
Van de rekening zelf mag je alleen het derde (vrijwel onleesbare) doorslagje meenemen en je moet je handtekening zetten voor de ontvangst van het wisselgeld. Volslagen krankjorem natuurlijk, ik laat hun ook niet tekenen voor het bedrag waarmee ik ze naar de kassa stuur.
Opmerkelijk was het geringe aantal westerse toeristen. Dat heeft er denk ik mee te maken dat het restaurant in mijn ogen eigenlijk op de verkeerde plek zit, namerlijk op de eerste verdieping. Je loopt er dus niet langs en je kunt niet even naar binnen gluren om te kijken wat de mensen voorgeschoteld hebben gekregen. En dat zou juist in dit geval wonderen doen. De aanblik van de kleurig en rijkelijk gevulde tafels is welhaast onweerstaanbaar en dan zou de tent denk ik wel uit haar voegen barsten. Vreemd dat zo’n organisatie (met meer dan 100 vestigingen in Thailand) daar kennelijk niet voldoende bij nadenkt.
1 ding staat trouwens wel in het engels aangegeven en dat is nota bene ingebakken in de rand van de borden: ” All you can eat. But… pay what you left.”  Hier was in de praktijk niets van te merken maar zo hebben ze in ieder geval een stok om mee te slaan als mensen het al te bont maken.
De zaak ik ook zeer geschikt voor mensen met angst voor voedselvergiftiging en dergelijke. De ruimte is geheel afgesloten van de buitenwereld, airconditioned, wat gekoeld behoort te worden wordt ook gekoeld en alles is echt superbrandschoon. Dus als u eens ergens zo’n Oishi-buffet tegenkomt en u twijfelt: Gewoon doen! O ja, en vergeet niet er voor 200 Baht een 0.3 liter flesje sake bij te bestellen.

Daarna maar even een tukje gaan doen. Om 01.00 nog afgezakt naar de W2 bar, waar een Engelsman zat te wachten op zijn taxi die hem om 03.00 naar het vliegveld zou brengen. Hij werd nog wat extra in de watten gelegd door de dames maar uiteindelijk was het voor hem toch echt afgelopen. Ik besloot maar weer eens alleen te gaan slapen, het enige meisje in de W2 bar dat nog mijn interesse had, was zo dronken dat ze inmiddels al drie keer van haar kruk was gestuiterd en ik had geen fut meer om er nog op uit te trekken.

En zo viel ik, terwijl op de televisie een aantal mensen die kennelijk de weg kwijt waren, voor de derde keer dezelfde berg op fietsten, langzaam maar zeker in slaap.

Het echte nieuws van vandaag komt natuurlijk niet uit Thailand maar uit… Rotterdam! Een bedrijfspand van Vodafone, waarin zich belangrijke verbindingsapparatuur bevindt,  is volledig tot de grond toe aan het afbranden en Vodafone laat weten dat ‘door de brand de temperatuur in het pand zodanig hoog kan oplopen dat dat een zekere impact kan hebben op de dienstverlening’ . Dat lijkt me wel zo ongeveer het understatement van het jaar, tot nu toe. Maar goed, als het een beetje tegenzit kan een groot deel van de Randstad niet meer van / naar een Vodafone-phone bellen en wat dan? Als Vodafone dat op heel korte termijn niet met eigen middelen kan oplossen zal men toch echt moeten kijken of  het mogelijk is een deel van het verkeer via andere providers af te wikkelen, en als die niet bereid zijn daar vrijwillig aan mee te werken wordt het tijd om de noodtoestand af te kondigen. De overheid kan dan de bandbreedte vorderen met een beroep op het algemeen belang en zonodig de staatsveiligheid.
Maar ja, de Nederlandse regering blijft gewoon achterover leunen in het Catshuis en maakt af en toe een klein fietstochtje door Den Haag, burgemeesters bekommeren zich slechts over het verhalen van de schade die ontstaat als er op 1 april een zeemijn in een slootje ronddrijft en het leger is al zo goed als opgeheven dus daar hoeven we ook niet op te rekenen.

Ondertussen dwalen mensen over straat die hun auto hebben laten staan omdat wegens een schrikkerjaar-bug de Tom-Tom niet meer werkt, en zij kunnen nu niet eens even bellen om te laten weten dat de trein niet rijdt.

Ik ga maar eens een kreeftje prikken.

Advertenties

2 thoughts on “Japanneren.

  1. Hoi Frans,

    Het werd al weer een beetje stil in Baarn, dus maar weer eens kijken op
    wordpress.com. Ik neem aan dat je culinaire ervaring tot grote hoogte is gestegen n.a.v. de kleurig en rijkelijk gevulde tafels bij de Japanner, tenzij dit weer is afgezwakt door het lange wachten op wisselgeld, incl. het tekenen voor de terugbetaling daarvan.
    Inmiddels zal ”het kreeftje” wel soldaat gemaakt zijn.
    Behoudens de brand bij Vodafone zijn er ook nog positieve zaken te melden zoals;
    – Blunderende John Leerdam (PVDA) en terrorist- specialist heeft besloten zelf op te stappen
    – Deetman is gekrenkt en geemioneerd en leidt aan twijfel over zijn integriteit,
    – We hebben inmiddels een geluksprofessor met zijn credo: geluk is verdriet dat even uitrust.
    – als laatste, ik kan het niet laten om het nog even te vermelden: Ajax staat nu op nummer 1 in de eredivisie, Ja, ja .
    Ik denk dat jouw avond na dit bericht niet meer stuk kan.
    In afwachting van nog meer avonturen aldaar.
    Gr. Dik

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s