Cartoon (not), Ning (revisited) en Neng.

Het is ook eergisterenavond met het mooiste meisje van de W2 bar, Cartoon heet ze, niets geworden. Hoewel het nog vroeg was, half zes – de dames komen doorgaans tegen vijf uur binnendruppelen – had iemand al serieuze interesse in haar getoond. In dit geval een vermoedelijk Noorse jongeman van een jaar of 25, type Adonis, met een originele Rolex Oyster Perpetual Cosmograph Daytona om de pols. Tsja, wie ben ik dan… Er stond haar nog wel iets bij van onze afspraak, want toen ze me zag maakte ze een gebaar van ‘pech gehad’ en toen ze langs liep om de volgende dubbele Black Henny voor haar customer te gaan halen stopte ze even om mij op een ander meisje dat ook ‘very hot’ was te wijzen.
Ik overwoog naar de Consumentenbond te stappen, er was immers sprake van een overboeking en er was weliswaar een alternatief aangeboden, maar dat alternatief moet dan wel van gelijkwaardig niveau zijn en dat was op z’n minst uiterst discutabel. Ik liet het er maar bij zitten en bedankte vriendelijk. Cartoon werd definitief van mijn ‘To-do lijstje’ afgevoerd.
Het ontbrak me aan de zin om op jacht te gaan, maar niet getreurd, Ning was er ook nog. In principe werkt Ning elke dag vanaf acht uur ’s ochtends tot zes uur ’s avonds in de Hapiness 2 bar, maar als ze nog geen klant heeft gehad plakt ze er een paar uurtjes aan vast en dat gebeurt eigenlijk te vaak. Zo ook deze avond, het was half acht toen ze me aan zag komen lopen en ze stormde de bar uit om me midden op straat om de hals te vliegen en dat geeft, ondanks dat je weet dat het hier een onderdeel van een zakelijke transactie betreft, onmiskenbaar een prettig gevoel. Haar enthousiasme was weer tomeloos, er werd veel gedanst en gezongen. Tussendoor aten we wat van het Lek-buffet. De drankrekening in de W2 bar bleef beperkt, in drie uur tijd samen zes flesjes water, zij twee ik vier, totaal 150 Baht, 3.60 euro. En 100 Baht voor een verzoeknummer van de band.
Cartoon was in de loop van de avond weer teruggekeerd van wat kennelijk bij een ST was gebleven en vermijdde elk oogcontact zorgvuldig. Ze doet maar.
Gisterenavond bedacht ik me dat Walking Street ook nog bestond en ben ik daar maar eens begonnen. Ik verkeerde in de heilige overtuiging dat er tussen Simon 1 en Simon 2 bar complex een heuse Italiaan zat, maar ik kon hem niet vinden. Onderwijl wel wat rondgekeken naar andere zaken, maar er zat niets van mijn gading tussen. Ja, sommige van de meisjes die je een Agogo willen binnenlokken. Alleen de barfine hier overstijgt mijn budget al en een echte GFE is eerder uitzondering dan regel.
Teruggewandeld naar het begin van Second Road. Een deel van de weg was opgebroken. Men was vandaag begonnen met het aanbrengen van een nieuw wegdek. Dat was dringend noodzakelijk geworden nadat een renovatiepoging eerder dit jaar op een fiasco was uitgelopen, waardoor het aantal oneffenheden, gaten en hobbels inmiddels groter was dan ooit tevoren. De Song Thaews stonden nu iets verderop en ik liet mij vrijwillig door elkaar schudden tot Soi Diana om daar alsnog bij een Italiaan spaghetti te gaan eten, in het kader van de 10-delige eetopdracht die Gerard en Joost mij door de strot hadden geduwd. Eigenlijk vermeldde de opdracht Spaghetti Bolognese. Er stond echter ook Spaghetti Carbonare op de kaart en om eerlijk te zijn had ik daar veel meer zin in. Ik vertrouw er maar op dat de jury deze kleine afwijking van de opdracht door de vingers wil zien, qua ‘moeilijkheidsgraad’ maakt het tenslotte niets uit. En bovendien betrof het hier Pizzeria Romana. No,u Italiaanser kan het niet. Het is niet zo’n fotogeniek gerecht, nogal vlak van kleur en Monique zal het wel weer op kots vinden lijken. Schijn bedriegt, de smaken van de verschillende ingrediënten kwamen uitstekend tot hun recht, lekker smeuïg, ik waande me bijna op de Piazza della Cinquecento. De prijs, u raadt het inmiddels al, rond de vijf euro, de standaardprijs voor een standaardgerecht in een standaard toeristisch restaurant. Dit hoef je niet speciaal aan te raden, je hoeft er ook niemand voor te waarschuwen.
Niet geheel toevallig lag dit restaurant op de route naar Soi LK Metro. Wellicht vraagt u zich af waar Kat toch is gebleven, dat zal ik u vertellen. Ze is niet terug naar huis gegaan, maar heeft een kamertje gezocht en gevonden en werkt nu dagelijks van zes uur ’s avonds tot drie uur ’s nachts als service girl (dat is dus echt alleen bediening) in een Engelse no hassle bar in Soi LK Metro, genaamd Murphy’s Law. What’s in a name.
De eerste avond dat ze daar werkte was ik al even een kijkje gaan nemen. Niet mijn tent, uiteraard voornamelijk Engelsen die veel van rugby en voetbal weten, verder is er niet zoveel te beleven. Kat heeft met enige regelmaat problemen met deze lieden, wat de uitbater dan weer niet leuk vindt. Het valt ook allemaal niet mee, voor 8000 Baht per maand (200 euro), en daar moet dan meteen de helft af voor de huur van haar kamer. De huur moest vooruit worden betaald, ze kwam vanzelfsprekend tekort en dat gedeelte heb ik ‘voorgeschoten’ (lees: ben ik kwijt). Haar stemming is inmiddels gedraaid van licht optimistisch tot ‘sad’. Ik wilde er toch nog maar wat gaan drinken, om de situatie nog eens te bekijken. Onderweg liep ik langs het beer bar complex in Soi Diana en bij de één na laatste gelegenheid werd ik als een magneet naar de bar getrokken. Het was een Laotiaantje. ‘New girl’, volgens de mamasan, net een weekje in Pattaya. Wat moest ik daar nu weer mee. Aan de ene kant onweerstaanbaar, aan de andere kant een mogelijke bron van ellende, ze sprak nauwelijks een woord engels, moest aan haar collega’s vragen wat ik bedoelde toen ik vroeg hoe oud ze was – 24 zo bleek – was mogelijk erg shy en zo was het een prima voedingsbodem voor een stevige afknapper. Maar ja, het leven is niet zonder risico’s, ik besloot de gok te wagen. De contractbesprekingen verliepen wederom via een hulpvaardige collega en we kwamen vrij makkelijk tot overeenstemming. Op naar de W2 bar, waar Cartoon dit keer moederziel alleen met een kop als een oorwurm voor zich uit zat te staren. Ik had er wel plezier in.
De band viel bij Neng, zo heette mijn Laotiaantje geloof ik, goed in de smaak. Ze voelde zich zo te zien aardig op haar gemak, schoof haar kruk tegen die van mij aan, hing ontspannen tegen me aan en zong zachtjes mee met de Thaise liedjes. Ze dronk Singha bier, in een verbazend tempo. Haar tengeltjes lieten mij ondertussen niet met rust en na een uurtje werd het toch wel tijd om aan de hotelkamer te gaan denken. Ze had toen vijf flesjes Singha naar binnen geklokt, ik had er zelf van de weeromstuit ook twee genomen. Op room 507 hebben we, zo goed en zo kwaad als het ging, nog wat gepraat, Neng op schoot en google translate op tafel. Ik geloofde niet dat ze pas één week in Pattaya was, maar google kwam toch echt met het antwoord ‘acht dagen’.
Er werd separaat gedouched, eerst zij, daarna ik. Eenmaal onder de lakens bleek madame haar topje en slipje nog aan te hebben en ze leek niet van plan daar iets aan te veranderen. Daar had je het gedonder al. Kalm blijven, niet boos worden, niet schreeuwen, dat maakt het alleen maar erger, zo zeggen de ervaringsdeskundigen. Vragen wat het probleem was had geen zin, ze zou het toch niet begrijpen. Ik ging maar eens naar het plafond liggen staren. Plotseling tikte ze me aan en wees naar de lamp op mijn nachtkastje. Ik meende het te begrijpen en deed de lamp uit. Nu was er alleen nog het schijnsel van het licht dat in de badkamer nog brandde. Zo wilde ze het hebben. Ik hoefde niets meer te sturen, alle remmen gingen los.
Vanochtend om acht uur werden we wakker. Ze wilde absoluut nog niet weg, had wel trek in een aspirientje en een licht ontbijt van de roomservice en pas tegen half één verlieten we samen het hotel. Zij op weg naar haar eigen room, ik moest dringend naar de 7-11 want mijn aansteker had het opgegeven.
Bij de receptie kreeg ze haar paspoort terug, en dat wilde ik toch wel eens even bekijken. Het (Thaise) paspoort was drie jaar geleden uitgegeven en de eerste negen bladen stonden helemaal vol met in totaal meer dan 70 douanestempels van Thailand, Maleisië, Cambodja, Laos en Viëtnam. Niets is hier wat het lijktimage

Advertenties

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s