Moussaka. Pattaya, september 2014.

Moussaka.

In Nederland ga ik eigenlijk per definitie nooit naar een Grieks restaurant. Dat ene miezerig kleine glaasje ouzo dat je gratis krijgt heeft me nooit erg kunnen bekoren en mijn ervaringen met vleesgerechten van ‘de Griek’ zijn ten hemel schreiend. Als ik zonodig een stuk kurkdroog en veel te ver doorgegaard vlees wil hebben kan ik net zo goed zelf een biefstuk een half uur in de pan laten liggen. Misschien daarom dat de opdracht om in Pattaya Griekse Moussaka te gaan eten daarom wat lang is blijven liggen. Uiteindelijk moest ik er toch aan geloven. Tijdens mijn dagelijkse verplaatsingen door de stad was me nog geen typisch Grieks restaurant opgevallen, zodat ik mijn toevlucht tot Google moest nemen. Bij Soi Buakhao bleken er twee te zitten. Eén eenvoudig straatrestaurant, Acropolis, en een wat pretentieuzere zaak, Pattayanis.
Ik was van plan om naar het eerstgenoemde restaurant te gaan, misschien dat dat Griekse eten mij gewoon niet zo ligt en dan is het een beetje zonde om er veel tijd en geld in te steken.
Eerst maar even het vallen van de avond meemaken in de W2 bar onder het genot van ijs- en ijskoud water. Ik raakte, in het engels, aan de praat met een Hollander, die, ondankse dat ik hem op de vraag waar ik vandaan kwam had geantwoord ‘Noordwijk Beach’, aanvankelijk vrolijk in het engels doorging. Later trok dat wel bij. Hij was voor zijn doen flink de bloemetjes aan het buiten zetten en er hingen al snel drie dames om zijn nek. Ik geloof niet dat hij er verder veel bedoelingen mee had, maar hij had het reuze naar zijn zin. Het was aangenaam gezellig, de tijd vloog voorbij en als ik eerst nog naar de Griek wilde zou ik Ning vrijwel zeker niet meer in de bar treffen. De mamasan wil haar met alle plezier voor mij opbellen en dan komt ze vanaf haar kamer echt wel weer naar de bar, maar dat vind ik als ze er net een hele dag werken op heeft zitten niet aardig. Het was nu zeven uur en ze zou er nog wel zijn, maar ik had eigenlijk geen zin om nu heen en weer naar soi 7 te gaan. In mijn opnoteerboekje had ik haar telefoonnummer. Een Thaise Sim-kaart voor mijn telefoon kopen, daar was ik alleen nog nooit aan toegekomen. Dus bellen zou aardig in de papieren lopen. De oplossing zat nog geen meter voor me. Ik liet één van de dames de pagina met het telefoonnummer van Ning zien, en zij wilde best even voor mij bellen.
‘Zeg maar dat Poepie (zo mag Ning me nog steeds noemen) op haar wacht in de Wonderful 2 bar’.
Vijf minuutjes later stopte er een motobiketaxi waar ze vanaf hupte om zo snel mogelijk naar de zorgvuldig vrijgehouden barkruk naast mij te trippelen, onderwijl luid roepend:’Poepie! My poepie!’
De Nederlander keek mij aan alsof hij zich afvroeg of alles verder in orde was. Ik kon hem geruststellen.
Na nog wat gedronken te hebben informeerde ik of Ning heel toevallig trek had om wat te gaan eten. Jawel. Ik vertelde dat ik vandaag Grieks moest eten, ze is op de hoogte van het spelletje van die rare vrienden uit Olland. Grieks eten, daar wist ze niks van, maar er waren geen bezwaren. Bij deze stand van zaken leek het me opportuun om de plannen weer eens te wijzigen, het zou dan toch Pattayanis worden. Ik maakte een screenshotje van de luifel van het restaurant en van Google Maps, handig voor de motobiketaxidriver – wat een heerlijk woord toch – en via de wirwar van straatjes achter Pattaya Avenue waren we er zo. Ning schreef het telefoonnummer van de motorfietstaxichauffeur – klinkt toch minder – op, want ik gunde die jongens uit soi 13 ook het retourritje wel.
We vielen meteen op doordat we kennelijk met voorbedachte rade juist naar dit restaurant waren gekomen, en niet zomaar een paar toevallige passanten waren. En hoewel ons bezoek onaangekondigd was, werden we bijzonder hartelijk ontvangen. Het was hier goed toeven in een rustig zijstraatje van Soi Buakhao.
De menukaart was alleen in het engels, totaal onbegrijpelijk voor Ning. En Thais eten was er al helemaal niet. Geen nood, ik vroeg om wat hulp voor Ning bij het bepalen van haar keuze en zowel de dame van de bediening als de kok èn de eigenaar ontfermden zich over haar. Het werd een soort van gefrituurd zeebanket. Voor mij stond de keuze bij voorbaat al vast, Moussaka, al had ik geen idee wat dat was.
Het bleek een ovenschotel – ik vertel u vast niks nieuws – die, net als de english pie, deed denken aan lasagna, maar dan heel anders. Zo’n schotel hapt lekker weg en er zit gehakt in, waar je weinig aan kunt verkloten. Of zo’n Moussaka nou oorspronkelijk wel zo Grieks is, daar wordt geloof ik verschillend over gedacht, in ieder geval volgens de eigenaar, die ik de reden van mijn keuze verteld had, beslist wel en er volgde een uitgebreid verhaal over oorlog en vrede, Koning Lodewijk en wat al niet meer. Joviale vent, trots op zijn land. Nou ja, in ieder geval op de keuken dan.
Het zeebanket van Nang zag er goed uit, ik mocht ook wat stukjes proeven, en de lakmoesproef voor dit soort gevallen, de inktvisringetjes, viel verbazend goed uit.
De eigenaar adviseerde, om indruk te maken op de jury, vervolgens een ook heel erg typisch echt Grieks dessert, waarvan hij begon uit te leggen wat het was en hoe het gemaakt werd. Ik onderbrak hem.
‘Are you sure it’s really authentic traditional Greek?’
Nou en of!
Laat dan maar doorkomen. Ning is niet zo’n grote eter, we konden één dessert krijgen om samen te delen, spontaan gesuggereerd door de eigenaar, die ons bovendien een kopje originele traditionele onvervalste Griekse koffie van het huis in het vooruitzicht stelde. Dit kon niet meer stuk.
Het dessert was mierzoet – dat vind ik bij een dessert geen probleem – er zaten noten in en ik ontwaarde een honingsmaak. Baklava, zo heb ik inmiddels uitgevogeld. Zou ik zelf nooit bestellen, en zo zie je maar wat je allemaal kunt mislopen in het leven. Toppertje.
Ik had ook het beloofde kopje koffie gekregen, Ning had toch liever water, geen probleem, daar kwam weer een fles aan.
De eigenaar die inmiddels wel begrepen had dat de Griekse keuken bij mij niet op de kaart stond, legde uit dat echte Grieken het laatste beetje van de koffie niet opdrinken, zulks in verband met het feit dat de koffiezetmethode ‘self-filtering’ is. Het leek mij verstandig de gewoonte van de Grieken slaafs na te volgen.
De koffie had een zeer uitgesproken smaak, en dat verwacht je ook van zo’n kopje. Prima.
Tenslotte de rekening, zou die de pret nog kunnen bederven? Alles bij elkaar samen 670 Baht, oftewel 8.04 euro per persoon. En dan zit je te eten bij het restaurant dat op Tripadvisor als de nummer 14 op de lijst staat van de 554 in Pattaya beoordeelde restaurants. Moet kunnen dacht ik.imageimageimage

Advertenties

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s