Zomaar een ochtend. Pattaya, september 2014.

Ning was vanochtend nog maar net in een song thaew gesprongen, of mijn tablet begon frequent piepgeluidjes ten gehore te brengen. Nee, niet Ning, maar een oude bekende, die inmiddels ook wist dat ik weer in Pattaya gesignaleerd ben. (Mijn zweetbandje doet nog altijd wonderen.)

Ze is momenteel thuis, in de Isaan, en vroeg natuurlijk hoe darling het vandaag doet, liet weten dat ze me heel erg ontzettend mist, wil graag naar Pattaya komen om me weer te zien, maar ja, ook heel erg verdrietig want geen centjes om hier naar toe te vliegen natuurlijk. Ontroostbaar verdrietig.

Nu is het niet mijn gewoonte om Thaise dames te sponsoren door het tegoed op hun bankrekening wat op te krikken, en ik zou de mensen die daar slechte ervaringen aan hebben overgehouden niet graag de kost willen geven.

Maar uitgerekend in dit geval ligt dat vanzelfsprekend héél anders en mij zal dat heus niet overkomen. Ja ja, dat heb ik al meer mensen horen zeggen. Dus dan zit je met een dilemma. Aan de andere kant, in het allerergste geval plukt ze mijn bahtjes van haar rekening en komt ze gewoon niet opdagen.

Zou ik dan heel erg ongelukkig zijn? Ach, dat valt wel mee eigenlijk, en ze kan het geld tenslotte ongetwijfeld goed gebruiken, met die kleine erbij. En ik heb haar wel eens met méér geld op pad gestuurd toen ze dacht tickets te kunnen kopen voor de uiteindelijk toch onvindbare Vimantaytalai, waarna ik de volgende dag alles weer netjes terugkreeg.

Dus na wat wikken en wegen stuurde ik een berichtje terug dat ik wel genegen was om de reis voor haar te betalen, althans de vlucht Ubon Ratchathani – Don Mueang v.v. Don Mueang is het oude vliegveld van Bangkok, dat vrijwel direct na de opening van het nieuwe vliegveld, Suvarnabhumi, weer is geopend voor binnenlandse vluchten, wegens capaciteitsproblemen op de nieuwe airport. Vanaf Don Mueang moet ze dan maar een bus nemen naar Pattaya, een taxi vind ik een beetje zonde van het geld.

De virtuele kusjes vlogen over het internet toen ze dit las, alleen zaten we nog met het probleem hoe het geld op haar rekening te krijgen. Een IBAN nummer had ze nog nooit van gehoord (vooral reuze handig voor internationale betalingen maakte mijn bank me nog wijs) dus telebanking zat er niet in. En in Nederland moet je de bank al op je knieën danken als je je eigen geld op je eigen rekening mag storten, laat staan op die van een ander. Dus ik wilde me hierover al druk gaan maken. En dat is de grootste fout die je hier kunt maken.

Les 1: Maak je in Thailand àbsoluut nóóit ergens druk over
De meeste dingen gaan hier vanzelf, en als ze niet vanzelf gaan, dan gebeuren ze tòch. Dus even later kuierde ik, gewapend met slechts een screenshotje van een rekeningnummer, naar een bankfiliaal aan de overkant van de straat. Of ze me daar konden helpen met het depositen van wat cash baht op een thai account.

Yes. Of ik een rekeningnummer wist.
Ja hoor.
Was dat bedoeld voor Miss, laat ik maar zeggen, Jannie Jansen?
Ja, dat klopte. Nou, dan was het geregeld. En wanneer zou het geld dan op haar rekening staan?
Immediately.
En hoeveel werd er hiervoor gecharged?
Nothing, dank u wel en een prettige dag.
Ook goedemorgen.

Wat is het toch een heerlijk land.

Advertenties

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s