Public Holidays and Bar Closures in Thailand.

On Bar Closure days even Pattaya can be boring. National Holidays should be avoided for traveling because of traffic jams and an increase in fatal accidents.

An overview.

Screenshot_20151121-102632~2

Advertenties

Het meisje uit Naklua.

Hieronder vindt u links naar de eerdere delen van ‘Het meisje uit Naklua’, alsmede de tekst van het meest recente deel. Gewoon bij de eerste link beginnen dus, voor nieuwe lezers.

http://www.thailandblog.nl/column/eerlijke-butterfly-ontmoet-meisje-uit-naklua/

http://www.thailandblog.nl/column/eerlijke-butterfly-ontmoet-meisje-uit-naklua-deel-2/

http://www.thailandblog.nl/column/eerlijke-butterfly-ontmoet-meisje-uit-naklua-deel-3/

http://www.thailandblog.nl/column/eerlijke-butterfly-ontmoet-meisje-uit-naklua-deel-4-slot/

http://www.thailandblog.nl/column/eerlijke-butterfly-ontmoet-meisje-uit-naklua-deel-5/

Het meisje uit Naklua. Deel 6.

Woensdag had ik mijn ticket geboekt, voor de vlucht op vrijdagavond. Op donderdag plaatste het meisje uit Naklua een paar foto’s op Facebook. ‘Laatste avond met mijn vriendinnen’, stond erbij. Het stel was na het huwelijksreisje kennelijk nog even een paar dagen naar de Isaan teruggekeerd alvorens richting Duitsland te gaan. Het moet op z’n minst een raar gevoel geven, alles en iedereen zo achter je laten.

Wanneer ze precies zouden vertrekken wist ik niet. Ik ging het ook niet vragen. Ze was nu met haar echtgenoot en ze had vast wel wat beters te doen dan mijn nieuwsgierigheid te bevredigen.

Ik zou opstijgen, waar zij zou landen: Frankfurt. Een merkwaardig toeval. Misschien zou het wel een ‘fly-by’ worden ergens boven Kazachstan of zo. Dan kon ik nog even zwaaien. Ik moest er maar niet teveel aan denken.

Met de ICE boemelde ik vrijdag het land uit, tot Keulen. Daar maakte ik vanuit de trein een foto van de Rijn en van de Dom. Ik stuurde ze naar het meisje uit Naklua. ‘Groeten uit Keulen!’ Ze reageerde niet.

Het laatste stuk ging vlotter, met 300 km/h. Tegen drie uur ’s middags ging de A-380 van Thai Airways de lucht in. Het eten was voortreffelijk, de stoel naast me was leeg, en ik sliep af en toe redelijk. Zaterdagochtend om kwart over zes geland in Bangkok. Het eerste wat ik deed was een SIM-kaart en data-tegoed kopen. Mijn telefoon kwam weer tot leven. Het meisje uit Naklua had inmiddels wel gereageerd:

‘Wie schön! Vielen Dank.’  

Toch aardig.

Ik maakte een foto van de aankomsthal en stuurde die ook op: ‘Groeten uit Suvarnabhumi.’ Ze zou wel raar opkijken dat ik alweer in Thailand was. Ik nam een taxi en om negen uur zat ik aan de koffie in de vertrouwde Wonderful 2 Bar in Pattaya. Na een tijdje trilde mijn telefoon. Het meisje uit Naklua was nu wakker en inderdaad verbaasd:

‘Ben je in Thailand?!’

‘Ja, drie uur geleden geland in Bangkok!’

‘Ik ben ook in Bangkok. Als je wilt kun je vanavond meerijden naar Pattaya.’

Huh? Wat was dit voor onzin?

‘Ik begrijp het niet. Ga jij naar Pattaya? Waarom?’

‘We zijn nu in Bangkok, vanavond om 8 uur breng ik mijn man naar het vliegveld en dan rijd ik door naar Pattaya.’

‘Ga jij niet met hem mee dan?’

‘Ik heb nog geen visum, ik ga pas in september.’

‘Wat een narigheid, dat is wel heel sneu voor je…’

‘Nee hoor, het is ok.’

‘Nou ja, het is natuurlijk leuker om bij je man te zijn. En voor je man is het leuker om bij jou te zijn, toch? Maar goed, dan moet je nog maar wat geduld hebben. Jullie zijn nu getrouwd, dat is tenslotte het belangrijkste.’

‘Ja. Rij je mee vanavond?’

‘Nee, ik ben al in Pattaya.’

‘Oh, ok..’

Ik wist even niet meer wat ik moest zeggen. Ik was totaal verbijsterd. Nog geen veertien dagen getrouwd en dan is het kennelijk doodnormaal om een farang, met wie ze een paar weken daarvoor het bed nog deelde, naar Pattaya te rijden, terwijl haar man naar Duitsland vliegt. Tsja, het viel natuurlijk wel binnen de definitie van wat onder ‘goede vrienden’ gebruikelijk is, maar dit zou ik toch echt nooit verzonnen hebben.

Gelukkig was ik al in Pattaya, en had ik niet na hoeven denken of ik van het aanbod gebruik zou maken. Maar wat moest ik hier nu mee? Het was toch een tamelijk bizarre situatie. Zoals het geweest was kon het niet meer worden, maar ik wilde ook niet doen alsof ze niet bestond. Ondanks het vroege uur nam ik een biertje. Daar was ik wel aan toe. En ik kneep maar eens in mijn arm. Mijn telefoon trilde. 

‘Ben je alweer naar de kapper geweest sinds de laatste keer?’

Aha, dat kon met goed fatsoen natuurlijk heel prima. Naar de kapper!

‘Nee, nog niet. Kun jij er van de week eens naar kijken?’

‘Natuurlijk, geen probleem. Laat maar weten wanneer je komt.’

‘Ok,​ graag.’

Oh my Buddha! Dan zou ik haar toch weer zien. Wat een wonder. Ik kon wel huilen van geluk. 

De volgende ochtend om een uur of elf – ik was nog op mijn kamer met een bargirl – kwam er al weer een berichtje. 

‘Kom je vanmiddag langs?’

Ik kon onmogelijk ‘nee’ zeggen.

‘Is goed, hoe laat heb je tijd?’

‘Maakt niet uit, het is toch stil. Ik heb de auto bij me, zal ik je om twee uur ophalen?’

‘Ja, leuk!’

‘Wonderful 2 Bar?’

‘Ja, helemaal goed.’

‘Mijn zus en mijn nichtje en een vriendin zijn er ook nog vandaag. Maar die bijten niet hoor!’

‘Ik ben niet bang voor ze.’

‘Ik heb weinig te doen in de zaak. Als je ergens naar toe wilt, dan moet je het maar zeggen. Als je de diesel betaalt en wat extra kan ik wel je taxi-girl worden. Haha!’

‘Daar zal ik eens over nadenken. Dat is misschien wel een goed idee.’

‘Ok, ik zie je straks.’

Ik dacht er inderdaad eens over na, en eigenlijk was het een briljant idee! 

Ze pikte me om twee uur op bij de Wonderful Bar en we reden naar haar winkeltje. Ik werd hartelijk ontvangen. Haar zusje waste mijn haar, haar nichtje verfde het en zelf knipte ze het. Ik zat een stuk prettiger dan de vorige keer. De dames waren al op de hoogte van haar ‘sollicitatie’ als taxi-girl, en deden wat suggesties. Het zusje vroeg of ik een paar dagen naar een mooi eiland niet leuk zou vinden. Nu viel ik echt bijna uit mijn stoel. Je kunt toch aan een farang-butterfly niet voorstellen dat hij met je net getrouwde zus een paar dagen op een idyllisch eiland vakantie gaat vieren? Zijn alle Thaise vrouwen echt volkomen maf? Maar niemand toonde ook maar de geringste vorm van verbazing, en de plaatjes van geschikte accomodaties vlogen al over de beeldschermen van de IPhones. Dit werd me toch echt te gortig. Een uitstapje met overnachtingen, daar had ik al helemáál niet aan gedacht. Ik zei dat er nog wel een paar plekjes in de buurt van Pattaya waren die ik wilde zien, die ging ik wel eens rustig opzoeken. Vonden ze ook best.

Het meisje uit Naklua bracht me terug naar de Wonderful Bar. Zodra ik iets wist om naar toe te gaan moest ik het maar laten weten, dan zou ze er zijn. Ik wilde het eerst maar even laten betijen. Het was allemaal zo onverwacht en overdonderend. Maar daar kwam niks van terecht. Ik zocht iets op waar ik wel naar toe zou willen. Ik kwam uit op de berg waarop een enorme afbeelding van Buddha zichtbaar is. Met een laserstraal is dat uitgehouwen in de rots, en daarna met bladgoud ingelegd. Dat is een kilometer of 30 hiervandaan, een uurtje rijden. Dat durfde ik wel aan. 

De volgende dag stelde ik voor dat we daar een keer naar toe konden gaan. Ze had er wel zin in:

‘Laten we vanmiddag gaan. Ik verveel me.’

Vooruit dan maar.

Ze heeft een enorme pick-up met dubbele cabine, een drie liter, zes cylinder diesel, met automaat, leren bekleding etcetera. In Pattaya is een klein autootje eigenlijk handiger, maar in de Isaan heb je dit nodig vanwege de kuilen en gaten in de weg. En zo’n koeienvanger voorop is ook geen overbodige luxe. Ze manouevreert het bakbeest beheerst door de smalle straatjes hier, en je voelt je geen moment onveilig bij haar in de auto. Ik vond het helemaal geweldig. Lekker een beetje rondtoeren, even de toerist uithangen, en onderweg genoeg tijd om met elkaar te praten. Het voordeel van een gesprek in een auto is – althans naar mijn mening – dat het veel minder storend is als er wat stiltes vallen dan wanneer je bijvoorbeeld met iemand in een restaurant zit. En met minder praten kun je vaak meer zeggen. Het was een heerlijke middag. Twee dagen later zijn we aapjes gaan kijken, 65 kilometer hier vandaan. Het geeft een extra dimensie aan deze trip naar Thailand. Ik geniet ervan. En ’s avonds hang ik gewoon de butterfly uit, dus ik mis niks. Ik heb geen idee hoe lang dit zo doorgaat. Ik houd er rekening mee dat het opeens afgelopen kan zijn. You never know tomorrow en er zijn steeds minder dingen die me verbazen hier. Maar wat ik gehad heb kan niemand me meer afnemen.

En u hoeft zich geen zorgen te maken, ik zal geen vinger naar haar uitsteken. 

Pattaya – Baarn

Maandagavond was de laatste avond, er waren meerdere dames die aanboden om mij dinsdagochtend op tijd wakker te maken, en mijn keuze viel op het meisje waar ik al eerder over vertelde, met haar winkeltje in Surin. Eerst ben ik met haar nog op Italiaan gegaan, want dat vond ze ook wel eens lekker. Daarna rond 23.30 naar het hotel, want, om 06.30 opstaan. Zij heeft de rare gewoonte om er de voorkeur aan te geven om als we eindelijk gaan slapen dat niet in bed te doen, maar op de grond. Ze vraagt dan keurig of ik dat niet erg vind en ik zie geen reden om daar een probleem van te maken.
06.30 uit de veren, beetje inpakken, uitchecken, en naar de Taxiservice om te melden dat ik een probleem had, ik kon namelijk mijn reserverings- c.q. betalingsbewijs niet meer vinden. Maar ik had geen gelijk, het was helemaal geen probleem. Dan toch nog maar even naar de W2 bar om het ontbijt maar eens met een biertje te vieren. Afscheid genomen van het aanwezige personeel aldaar, mijn waterleidingspistool aan een van de dames cadeau gedaan, en om stipt 08.00 richting vliegveld vertrokken. Daar waren we al om 09.15, dus 3.05 uur voor vertrek. Het was inderdaad krankzinnig druk op Suvarnabhumi, maar toch was er bij de douane wederom GEEN RIJ, zulks, nogmaals, in tegenstelling tot vrijwel alle andere berichten van de laatste maanden op internet.
Met geen zin in verrassingen deed zich nog een herhaling van zetten voor, een Spaghetti Carbonara (want er is niets zo erg om hongerig in een vliegtuig te zitten), een plasje een sigaretje, en langzaam aan richting gate.
Ik had deze keer gekozen voor een plekje aan het raam, helemaal rechts achterin (58K in B777-300), aangezien we twaalf uur lang in daglicht zouden vliegen, en dan is het af en toe wel leuk om eens naar buiten te kunnen kijken. Heel veel leuke beelden heeft dat overigens niet opgeleverd, landen zoals Afghanistan, Turkmenistan, Oezbekistan en ga zo maar door bestaan vrijwel geheel uit troosteloze gortdroge totaal uitgestorven gebieden waar werkelijk helemaal niets is.
Het eten was teleurstellend. Als brunch vis met pasta (alternatief: kip met rijst..). De vis bestond uit witte droge dobbelsteenblokjes en smaakte precies zo als de pasta: Nergens naar. Een oneetbare rabarbersalade erbij en wat stukjes fruit waar je je tanden op kapot kon bijten.
Bij het diner was er niks te kiezen, dus ik maakte het hoopvol open: Pasta met? Ja, een beetje saus met wat fantasie. De pasta smaakte weer net als de vis. Een paar stukjes appel die echt nog niet rijp waren en een chocoladetaartje dat iets te hoog was voor het bakje waar het ingepropt was, zodat het in zijn geheel aan de deksel bleef hangen zodra je die van het bakje haalde. Zorgde hier en daar voor wat chaotische taferelen. Dikke onvoldoende deze keer voor de KLM.
Netjes om 10 minuten voor schematijd landden we om 18.45 waarna de captain ons welkom heette in Nederland. Tsja, dan begin ik alweer te sidderen in afwachting van wat voor narigheid er nu weer zal opdoemen, na drie weken probleemloosheid. Ik bewaar dat nog even tot morgen.

Songkran, pizza pizza, Yolanthe.

Dagelijks rond het middag uur beginnen nu de watergevechten. Het is het meest krankzinnige feest dat ik ken. Zou in Nederland volstrekt ondenkbaar zijn. Het heeft totaal geen zin om je ertegen te verzetten, dus if you can’t beat them, join them. In ons land zou dit op talloze vechtpartijen uitlopen maar hier draagt iedereen zijn lot met vreugde. Bij het nieuwjaar in Nederland hebben we natuurlijk vuurwerk, wat ook overlast veroorzaakt, maar dat is dan ook weer strikt aan allerlei regels gebonden. Je mag dan 1 dag vuurwerk afsteken, veelal tot 02.00 uur op 1 januari en that’s it.  En dan komt de eerlijkheid weer eens om de hoek kijken die mij gebiedt te zeggen dat het hier in Pattaya wel een beetje uit de hand aan het lopen is nu het geheel maar liefst 8 dagen in beslag neemt. Dat is wellich toch iets te veel van het goede.

Desondanks deed het zojuist weer pijn om voor dinsdagochtend een taxi naar het vliegveld te moeten reserveren. Het vliegtuig vertrekt om 12.20 uur dus ik had zo gedacht om rond 09.00 uur een taxi te nemen, maarde taxirittenreserveerman adviseerde mij dringend om in verband met de drukte rond Songkran een uurtje eerder te vertrekken, dus dat doe ik dan ook maar. Eigenwijs zijn kan ik altijd nog. De taximan heeft zijn verkooppuntje grondig gerenoveerd en het mag nu zelfs een naam hebben: Beautiful Taxi, zulks vanzelfsprekend met een knipoog naar de naastgelegen Wonderful Bar.

Gisterenavond kreeg ik plots trek in een pizza en zo spoedde ik mij naar de overkant alwaar een Pizza Pizza (by Yanee) is gevestigd.
De gemiddelde pizza komt daar op 250 Baht voor een slice, 500 voor een medium pizza en 2500 Baht voor een grote.  Zo’n slice is dan een stukje van een grote en een medium is wat wij een grote pizza noemen. De ‘grote’  heeft de onwaarschijnlijke diameter van 28 inch (70 centimeter) en is dan ook bedoeld om met het hele gezin van te eten.
Dat mag ook wel, want 2500 Baht (Euro 62.50 !!) voor een pizza is zeker in deze contreien natuurlijk een astronomisch bedrag. En daar komt dan nog 10% bedieningsgeld bij. Er zaten wel wat Thai te eten, maar vrijwel alleen als er ook een Farang aan dezelfde tafel zat, die natuurlijk voor de kosten opdraaide. Er worden keurige wijnen verkocht, vanaf zo’n Euro 25.- per fles. Ik hield het op een glas (goede, zij het iets te sterk gekoelde) huiswijn van 100 Baht (2.50).  Dat glas was dan wel weer van het formaat ‘pizza’, zodat dat eigenlijk 2 glazen waren. En als je het zo bekijkt, twee glazen wijn plus een halve pizza voor nog net geen 10 Euro, dan valt het wel weer mee. Mooie heel grote houtoven, heerlijke pizza, alles even proper en schoon. Als je nou toch in Pattaya bent en je wilt zo nodig Pizza eten, ga dan gerust hier naar toe. (Evenals Oishi gelegen op “Pattaya Avenue” ,  Second Road t/o soi 13/1.) Maar je moet natuurlijk niet hier naar toe komen om pizza’s te eten! 🙂

Toen ik vanmorgen wakker werd had mijn tilacje het kleine rommeltje wat we er vannacht nog van gemaakt hadden al geluidloos opgeruimd en nu ik ook uitgesnurkt was, kon de TV aan. Die stond nog op BVN en we vielen midden in het programma “Mijn vader is de beste”.
Twee vaders moesten om beurten, zonder hun handen te gebruiken, met hun mond zoveel mogelijk tomaten uit een aquarium vissen, dat verder gevuld was met palingen. Een en ander onder de bezielende leiding van ene Yolanthe C van K. Het was een afschuwelijke vertoning  en Neng keek er dan ook vol afgrijzen naar. “Is this Dutch Television?”, vroeg ze. Ik moest het wel toegeven en ik zag aan haar gezicht dat als haar engels het had toegelaten ze vast cynisch geinformeerd zou hebben of dit nu die zender was die een select aanbod uitzendt van Nederlandstalige programma’s van de zo gewaardeerde publieke omroep.  Wat een blamage.
Ik heb trouwens wel even op zitten letten en als je de tekst van Yolanthe volledig uitschrijft (afgezien van de vragen die ze opleest) dan blijkt dat haar woordenschat overeenkomt met die van iemand die de eerste vier afleveringen van Sesamstraat heeft gevolgd. Direct daarna is kennelijk haar carriere als presentatrice begonnen…
Neng begon maar eens te zappen en even later vlogen gelukkig de afgehakte hoofden en ledematen weer vertrouwd over het beeldscherm.

Het werd tijd voor ontbijt, ik heb mezelf bij de Sportsman getrakteerd op een mega omelet met zalm en spinazie, vergezeld van een gemengde salade met lemon dressing (275 Baht). Inmiddels bij de fotoshop opdracht gegeven om wat afdrukje te maken, en als ik zo uitgetypt ben zullen die wel zo’n beetje klaar zijn. Dan snel naar het hotel, even omkleden en voorzien van waterspuit maar weer de straat op.

Geen tsunami, toch nattigheid.

Dinsdag was de laatste muziekloze dag en ik heb van die gelegenheid maar eens gebruik gemaakt om vroeg te gaan slapen. Eerst een kijkje genomen op Soi 7/8 en omgeving en ook daar was het overal stil. In een enkele gogo-bar werd werl muziek gedraaid zo te horen, maar dat waren de uitzonderingen. Officieel zou je natuurlijk om 00.00 ’s avonds alsnog weer kunnen beginnen, maar kennelijk snapt iedereen hier dat dat niet in de geest van de regelgeving zou zijn.
Woensdag heerlijk uitgeslapen. De ceremoniele activiteiten in het kader van de crematie gingen nog wel door, zo zag ik op de vele staatstelevisiezenders.

Uiteindelijk toch maar gaan brunchen en plotseling verscheen op de Nederlandse Teletekst App een berichtje over een aardbeving bij Atjeh met een sterkte van 8.9 op de schaal van Richter. Meteen denk je dan “Tsunami”, gelet op de gebeurtenissen in 2004. Omdat de locatie dit keer vrijwel identiek was, zou Pattaya wel weer veilig zijn zo besefte ik, maar Phuket lag weer in de gevarenzone en je moest er toch niet aan denken dat ze daar nu weer de volle laag zouden krijgen. Volgens de Internet-aardbevingspagina’s was de beving inmiddels 34 minuten oud, dus de NOS was er vlot bij, waarvoor hulde. Het duurde nog wel een half uurtje voordat op de Thaise nieuwssites gelijksoortige berichten volgden. In de W2 bar waren eigenlijk alleen toeristen geinteresseerd in het nieuws, de Thai bleven er uiterst onberoerd onder en deden het af met de vaststelling dat men inmiddels over een waarschuwingssysteem beschikt.
Op de televisie had men het er aanvankelijk moeilijk mee, immers, er werden nog live uitvaartceremonieen uitgezonden en om die nou te onderbreken, dat ging natuurlijk niet.  Dus koos men ervoor om het nieuws onderin beeld als lopende tekst te brengen, inclusief een lijstje met namen van steden en de aldaar verwachte aankomsttijd van een eventuele Tsunami. Later waren er overal live beelden van stranden uit de zes provincies waar inmiddels het alarmeringssysteem in werking was getreden.
Al vrij snel bleek dat er niets aan de hand was en konden de bekende Thaise soaps en de meest gruwelijke films weer worden vertoond.
Dit geeft maar weer eens aan hoe waardeloos die hele schaal van Richter eigenlijk is. 8.9 (later bijgesteld naar 8.6 meen ik) is toch een behoorlijke klanp en zelfs in Atjeh, op slechts 500 kilometer van het epicentrum, zijn voor zover bekend slechts een vijftal doden gevallen, is er nauwelijks schade en van een Tsunami is niets te bekennen geweest.
De gevolgen van een aard- of zeebeving zijn slechts voor een klein deel afhankelijk van de kracht van de beving, en meer van de plek, de diepte, de duur en de bewegingsrichting om maar eens een paar zaken te noemen.
Het valt dan ook beslist niet uit te sluiten dat in de toekomst een veelvuldig voorkomende beving van bijvoorbeeld 7.5, die heus niet tot internationaal alarm aanleiding zal geven, juist weer wel voor een vloedgolf zorgt, die dan geheel onvoorspeld weer zal toeslaan. Het heilige geloof in het alarmeringssysteem deel ik dan ook niet met de Thai.
Nog wel grappig: Nu.nl wist te melden dat het hier op het moment van de beving midden in de nacht was, maar zij zaten er 12 uur naast. Tsja, dat heb je als je verifieerbare gegevens in je nieuwsberichten plaatst, dan val je meteen door de mand.
Berichten dat de beving ook in Bangkok zou zijn gevoeld kan ik niet bevestigen, ik weet alleen dat ik er hier in Pattaya, dat hemelsbreed iets dichter bij Atjeh ligt dan Bangkok, niets van heb gemerkt.

Weer enigszins bekomen van de schrik was het zeer aangenaam dat de band om 18.00 uur weer begon te spelen. Een paar dagen rust had de stem van de zangeres hoorbaar goed gedaan. De Thaise dames hadden duidelijk een paar dagen energie niet helemaal kwijt gekund en moeten dat inhalen en hoe later het werd, hoe meer de bar ging lijken op een discotheek. Het was uiteindelijk 05.30 uur toen ik de rekening op liet maken.

Donderdagavond aan de praat geraakt met een heerschap uit Finland. Voor de eerste keer in Pattaya, nadat hij enige maanden geleden is gescheiden. Het klappen van de zweep  kent hij nog niet zo goed, dus hij wilde van alles weten. Zo had hij begrepen dat de meisjes in de bars ook wel met je mee gingen naar je hotel. Naar wat voor bar hij dan toe moest gaan, zo vroeg hij. Ik legde uit dat hij dan gewoon kon blijven zitten en maar eens aan moest geven wat zijn smaak zoal was. Een kwartiertje later was alles in kannen en kruiken en verontschuldigde hij zich dat hij er al vandoor ging…

Donderdag was daarmee verder voorbij voordat ik er erg in had maar vrijdag zat ik al om 09.00 aan een kopje koffie in de W2 bar. Het Songkran zou zo ongeveer beginnen. Verkopers liepen met plastic tasjes en waterpistolen over straat, hier en daar werden al slangen uitgerold, maar de echte actie liet tot in de loop van de middag op zich wachten. Ik had al geklaagd bij het personeel van de W2 bar dat er van het waterfeest nog weinig te merken was, en nog geen minuut later had ik natuurlijk een emmer water in mijn nek. Je wordt hier op je wenken bediend. Over service gesproken: Donderdag was het toch al 14.50 uur voordat ik mijn hotelkamer verliet en zelfs om die tijd wordt ie nog keurig schoongemaakt. Er zijn hotels genoeg waar je daar om 13.00 al niet meer om hoeft te komen.

Vanaf een uur of twee zat droog houden er niet meer in, telefoon dus niet meer bij me als ik buiten ben en verder is het een kwestie van pappen en nat houden. Veel onvoorbereide toeristen vragen doodgemoedereerd of het vandaag de laatste dag is van het natgooien en als je dan zegt dat het nog tot en met de 19e zal aanhouden kijken ze je verschrikt aan en vragen ze of je kidding bent. Maar nee hoor, het is hier allemaal bloedserieus.